tag:blogger.com,1999:blog-86430751629973143322012-02-16T15:15:42.773+02:00Γεφυριστέςhttp://www.blogger.com/profile/15380737416689962888noreply@blogger.comBlogger3731100tag:blogger.com,1999:blog-8643075162997314332.post-16197246894547700682012-02-04T21:51:00.009+02:002012-02-04T22:07:06.176+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-XWlEKumekmY/Ty2MkiiLiDI/AAAAAAAACWc/1HvNn1JFr1o/s1600/Vincent_Van_Gogh_-_The_Potato_Eaters.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 282px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-XWlEKumekmY/Ty2MkiiLiDI/AAAAAAAACWc/1HvNn1JFr1o/s400/Vincent_Van_Gogh_-_The_Potato_Eaters.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5705370862321633330" /></a><div style="text-align: justify;">Οι «Πατατοφάγοι». Έργο του <a href="http://gefyrismoi.files.wordpress.com/2009/11/vvgogh.pdf">Βίνσεντ βαν Γκογκ</a>, 1885. Στο έργο αποκαλύπτεται η φτώχεια των αγροτών, «με πρόσωπα ξεκάθαρα όσον αφορά στο σχέδιο και το χρώμα», οι οποίοι τρώγοντας πατάτες «δεν έτρεφαν σωστά ούτε την ψυχή ούτε το πνεύμα». Η αθλιότητά τους έρχεται σε αντίθεση με τις βουκολικές σκηνές της αγροτικής ζωής, τις οποίες αποδοκίμαζε ο βαν Γκογκ, στοιχεία που φέρνουν το ζωγράφο, πρόδρομο του ρεύματος του εξπρεσιονισμού που επικράτησε αρκετά χρόνια μετά. Υπάρχουν δέκα περίπου προπαρασκευαστικά σχέδια των «Πατατοφάγων» και τρεις παραλλαγές του πίνακα. Οι δύο από αυτές παρουσιάζουν πέντε χωρικούς, ενώ στην τρίτη λείπει το ένα πρόσωπο.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><a href="http://3.bp.blogspot.com/-OJEp0yLuJhY/Ty2Mp2Tkg9I/AAAAAAAACWo/S_tSPQFneoU/s1600/potatoes_hellas_2012.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 243px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-OJEp0yLuJhY/Ty2Mp2Tkg9I/AAAAAAAACWo/S_tSPQFneoU/s400/potatoes_hellas_2012.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5705370953528411090" /></a><div style="text-align: justify;">Οι «Πατατοσυλλέκτες». Ομαδικό έργο των Παπαδήμα, Παπανδρέου, Σαμαρά, Καρατζαφέρη, και μαθητών τους, 2012. Στο έργο αποκαλύπτεται η φτώχεια των Ελλήνων «με πρόσωπα θολά όσον αφορά στις σκέψεις και την πολιτική βούληση», οι οποίοι τρώγοντας πατάτες «δεν τρέφουν σωστά ούτε την ψυχή ούτε το πνεύμα». Η αθλιότητά τους έρχεται σε πλήρη συμφωνία με τις θλιβερές σκηνές της ζωής τους, τις οποίες επιδιώκουν οι δημιουργοί, στοιχεία που τους φέρνουν, πρόδρομους του ρεύματος της καταστροφής των αδιέξοδων σωρευμένων κερδών του καπιταλισμού που επικρατεί πολλά χρόνια. Υπάρχουν δεκάδες προπαρασκευαστικά σχέδια των «Πατατοσυλλεκτών» και δύο παραλλαγές του έργου. Η μία από αυτές παρουσιάζει κατοίκους των αστικών κέντρων να συλλέγουν και κρεμμύδια, ενώ και στις δύο τα πρόσωπα είναι διαφορετικά.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8643075162997314332-1619724689454770068?l=gefyrismoi.blogspot.com' alt='' /></div>Γεφυριστέςhttp://www.blogger.com/profile/15380737416689962888noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8643075162997314332.post-218646540011102482012-01-16T20:37:00.002+02:002012-01-16T20:46:09.723+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-_P2mvT3-ukI/TxRu1ksSZrI/AAAAAAAACWI/Jmw5hWlTPvI/s1600/astegos.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-_P2mvT3-ukI/TxRu1ksSZrI/AAAAAAAACWI/Jmw5hWlTPvI/s400/astegos.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5698301295192073906" /></a><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span style="font-weight:bold;"><a href="http://storify.com/asteris/greece-twitter-activism-to-help-the-homeless">Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα πηγή</a></span></span></div><br /><br /><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">Η αλήθεια είναι πως σκοτώνει<br />αρκούδα αυτό το κρύο κι η Σταδίου κατεβάζει<br />φαρμάκι, αλλά θα βγει το βράδυ: θα έρθουν<br />τα σκυλιά… έχω ψαρέψει<br />από τον κάδο στην Ομήρου<br />δυο χάμπουργκερ μισά,<br />θα τα φάνε, θα ζαρώσουν εδώ δίπλα,<br />θα ζεσταθούν, θα ζεσταθώ.<br />Ε, όχι να πεθάνω από την αθλιότητά τους<br />πριν πεθάνω από το κρύο!<br />Δεν πάνε… ας πάνε σπίτια τους,<br />ας τσακωθούν<br />με τις γυναίκες τους για τα παιδιά<br />και με τα παιδιά για το σχολείο,<br />ας δουν στην τηλεόραση<br />να τους βρίζουν, ας φάνε μέχρι σκασμού,<br />ας χαμηλώσουν τη θέρμανση<br />πριν πάνε στο κρεβάτι κι ας πεθάνουν<br />από βλακεία πριν πεθάνουν απ’ τη ζέστη.<br />Εγώ θα είμαι εδώ και θα ονειρεύομαι<br />τις απογευματινές εφημερίδες:<br />«Υπουργός πέθανε από τη ζέστη,<br />εν μέσω πολικού ψύχους!»<br />Ε, πώς! Αυτό το κρύο είναι δικό μου,<br />περάσαμε πολλά μαζί.<br />Δεν με πειράζει. </span></div><br /><br />ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΛΑΝΑΣ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8643075162997314332-21864654001110248?l=gefyrismoi.blogspot.com' alt='' /></div>Γεφυριστέςhttp://www.blogger.com/profile/15380737416689962888noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8643075162997314332.post-59142403114045695002012-01-12T21:46:00.004+02:002012-01-12T21:52:07.756+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-u5lI1QqW-kc/Tw85P0oap8I/AAAAAAAACV4/26tbTNCdpEM/s1600/Lemons.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 134px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-u5lI1QqW-kc/Tw85P0oap8I/AAAAAAAACV4/26tbTNCdpEM/s400/Lemons.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5696834997635950530" /></a> <div style="text-align: right;"><b><i>του Γιάννη Ρίτσου</i></b></div><br /><div style="text-align: justify;">Δειλινό. Κόπασε το μελτέμι. Λαμποκοπάει η μουσκεμένη αμμουδιά κάθε που αποτραβιέται η θάλασσα. Το λοξό πεύκο συλλογιέται. Συλλογιόμαστε και μεις μαζί του, τραβάμε στον άμμο γραμμές, γράφουμε κάτι ψηφία, κάτι ζουγραφιές, μια γοργόνα, μια καρδιά, μια άγκυρα- έτσι, τι να πεις; Θέλεις κάτι να φτιάξεις, να δώσεις, για να γιομίσει ο καιρός, να ξανασάνεις. Κρατάς στα χέρια την ημέρα σαν ένα γράμμα μέσα στον άσπρο φάκελο. Θα γράψεις τη διεύθυνση, δυο λέξεις μόνο: στους ανθρώπους. Τίποτ’ άλλο. Θα ’ναι κει μέσα ένα κομμάτι θάλασσα, ένα άστρο, τρεις-τέσσερις πευκοβελόνες -η χαρά σου. Και θα χαμογελάς στον ύπνο σου. Όπου να ’ναι θα πάρουν το γράμμα. Θα τ’ ανοίξουν. Θα ξεδιπλώσουν την θάλασσα. Διαβάζουν. Πώς φέγγουνε τα μάτια τους. Είναι λοιπόν τόσο δύσκολο να χαίρουνται οι άνθρωποι; «Ποιοί κλέβουν απ’ τα μάτια μας το φως;». Έτσι ρωτούσαμε άλλοτες. Τώρα το ξέρουμε. Δεν το ρωτάμε πια. Μονάχα πολεμάμε.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ο ήλιος λέει: «Είμαι δικός σας. Πάρτε με. Βγάλτε απ’ τη μέση κείνον που με φράζει» . Η θάλασσα λέει: «Είμαι δικιά σας». Το ίδιο κι ο αγέρας και το δέντρο και ο ουρανός κι η γης: «Πάρε με. Δούλεψέ με. Φτιάξε με και φτιάξε τη χαρά σου».</div><div style="text-align: justify;">Γράφεις στον άμμο αριθμούς. Μετράς με την καρδιά σου τη χαρά του κόσμου. Μετράς την πίκρα του. Λογαριάζεις τα έξοδα της μέρας, τις έγνοιες σου, σα να λογαριάζεις τα έξοδα που ’κανες για ν’ αγοράσεις παιχνίδια στα παιδιά, φανέλες για τους φαντάρους, τσεμπέρια για τις μανάδες. Ναι, κάτι φτιάξαμε. Κάνεις, τη σούμα: πιστεύω.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ήσυχα, σιωπηλά η βραδιά μαζεύει τα χρώματα σαν την καλή νοικοκυρά που μαζεύει απ’ το σκοινί της πλύσης τα κόκκινα μεσοφόρια και τα πράσινα βρακιά, τις θαλασσιές ποδιές και τις μυριόπλουμες βελέντζες. Μια γλυκιά μυρουδιά. Φύκια και ρετσίνι. Νοτισμένη ζέστα. Κάπου αναμμένο κάρβουνο. Κει πίσω από το βουναλάκι θα σιδερώνει η βραδιά τη νυχτικιά της. Άναψε κιόλας τη λάμπα της. Το πρώτο αστέρι.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Αράζει μια τράτα. Τραβάνε σιωπηλά τα δίχτυα. Γυμνά τα πόδια μπήγουνται στον άμμο. Λοξά τα κορμιά. Τεντωμένα τα νεύρα. Τα μούσκουλα πετάγονται στα μπράτσα και στα μπούτια. Βαθιές χαρακιές αυλακώνουν τα λιοκαμμένα πρόσωπα. Δύο νέοι σταματάνε δίπλα τους. Κουβεντιάζουν,</div><div style="text-align: justify;">-Τι μόχτος. Και μπορεί να μην πιάσουν μήτε ένα ψάρι.</div><div style="text-align: justify;">-Μόχτος δίχως πλερωμή.</div><div style="text-align: justify;">-Αλλιά σε κείνονε που δε μοχτεί καθόλου.</div><div style="text-align: justify;">-Άδεια ζωή.</div><div style="text-align: justify;">-Ναι.</div><div style="text-align: justify;">-Τώρα μοχτούνε όλοι για μια φούχτα ανθρώπους.</div><div style="text-align: justify;">-Είδες και πάλι τόσα φτιάξανε.</div><div style="text-align: justify;">- Ναι, μα με πόση πίκρα, πόσα βάσανα…</div><div style="text-align: justify;">-Σκέψου μεθαύριο που καθένας θα δουλεύει για όλους και όλοι για τον καθένανε. Τι βλογημένος μόχτος. Τι χαρούμενος μόχτος.</div><div style="text-align: justify;">-Ω, τότες…</div><div style="text-align: justify;">- Ναι, τώρα χρωστάμε να μοχτούμε για τούτο το τότες, για μας, για ούλο τον κόσμο. Για βάλτο με το νου σου. Να φτιάχνεις κάτι όχι για σένα και για δύο ή για πέντε άλλους. Να φτιάχνεις κάτι και να λες: «Αυτό ’ναι για όλους και για μένα». Να ξέρεις πως προσμένουνε να το δεχτούν χιλιάδες. Χιλιάδες νομάτοι να το χαίρουνται. Και συ να χαίρεσαι χιλιάδες χαρές. Για σκέψου το. Τι κέφι τότες να δουλεύεις. Τσιτώνεται η καρδιά. Φουσκώνουν της ψυχής τα μούσκουλα. Να δίνεις όλης της ψυχής σου τ’ αγαθά για να τα βρίσκεις χιλιαπλάσια στις ψυχές όλου του κόσμου.</div><div style="text-align: justify;">-Ω, τότες, ναι.</div><div style="text-align: justify;">-Και τώρα, ναι, για το τώρα που φτιάχνει το τότες.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Βραδιάζει για τα καλά. Οι ψαράδες τραβάνε τα δίχτυα. Πάνου στα λιοφρυγμένα τους γυμνά κορμιά τρεμουλιάζει ρίγες-ρίγες ή γαλαζωπή αντιφεγγιά της θάλασσας. Ένα τραγούδι αγαπημένο έρχεται από πέρα, απ’ τις σκηνές της ακρογιαλιάς:</div> <div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Όσα βλέπουμε μπροστά μας</div><div style="text-align: justify;">απ’ τα χρόνια τα παλιά</div><div style="text-align: justify;">στη δουλειά μας τα χρωστάμε</div><div style="text-align: justify;">ζήτω, ζήτω η εργατιά.</div> <div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Μας ξέρει τούτο το τραγούδι. Το ξέρουμε. Χιλιάδες κόσμος έχει βάλει την καρδιά του μέσα σε τούτο τον απλό σκοπό. Η πίστη, τ’ όνειρο, ο αγώνας. Μια μεγάλη ιστορία. Πολύ καρδιοχτύπι, πολύ αίμα, πολλή ελπίδα κι ενθουσιασμός. Ακούμε τούτο το τραγούδι, κοιτάμε τους ψαράδες, θυμόμαστε κείνους τους άλλους ψαράδες, πίσω απ’ τα χρόνια, θυμόμαστε κείνον το γέρο περβολάρη που μοχτούσε ως τα στερνά του, κλαδεύοντας τα δέντρα, φυτεύοντας τα νια βλαστάρια, ποτίζοντας.</div><div style="text-align: justify;">-Παππού, του λέγαμε. Δεν κάθεσαι μια σταλιά να ξανασάνεις;</div><div style="text-align: justify;">-Έτσι ξανασαίνω, γιε μου.</div><div style="text-align: justify;">-Και δεν κουράζεσαι;</div><div style="text-align: justify;">-Άμα κάθουμαι κουράζομαι. Σα βουληθεί ο Θεός θα σταματήσω. Μα και κει πάνου λέω ναν του ζητήσω να μ’ αφήκει να περιποιέμαι τα δέντρα του. Και δε θα ’βγει ζημιωμένος. Θαν του φτιάξω, μάτια μ’, κάτι δεντρά που θαν του σπάνε τα ρουθούνια απ’ τη μοσκοβολιά τους.</div><div style="text-align: justify;">-Και πού το ξέρεις, παππού, πως εκεί πάνου έχει δέντρα;</div><div style="text-align: justify;">-Αμ’ δα στραβός είμαι και δε γλέπω; Τι άλλο, μαθές, είναι τ’ αστέρια πάρεξ τα λουλούδια πού ’χουνε τα δέντρα τ’ ουρανού; Πες λεμονιές, πες αχλαδιές, πες μηλίτσες. Και δεν σε παίρνει κάθε βράδυ η μοσκοβολιά που ’ρχεται από κει ψηλά; Το μεσονύχτι που κοιμάσαι στην ταράτσα σου περουνιάζουνε τα σπλάχνα τούτες οι ευωδιές. Μα κι αν δεν έχει πάλι, θα φυτέψω εγώ. Θα πάρω κάμποσους σπόρους στο μαντήλι μου.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Πότιζε το περβόλι και κουβέντιαζε. Καμάρωνε τα νιόβγαλτα δεντράκια. Έπλενε τα φύλλα. Στύλωνε τα στραβά κορμιά. Κάτι μουρμούριζε. Το νοτισμένο χώμα ευωδίαζε. Μια λεμονίτσα τέντωνε γυαλιστερά τα δυνατά της φύλλα.</div><div style="text-align: justify;">- Τη βλέπεις τούτη δω την κοπελίτσα. Ξεφάντωσε. Να, να. Πέρσι ήταν μια σταλίτσα, τόση δα. Μ’ έφτανε ίσαμε δώ• λίγο πιό πάνου απ' το γόνα. Τώρα τραβάει τ' αψήλου, μου ’γινε της παντρειάς. Κοντεύει να με ξεπεράσει. Έ, έ, κυρά, μη βιάζεσαι. Βλέπεις, θέλει να διεί όξω απ' τη μάντρα. Καλά. Σώπα. Του χρόνου πια ποιός μας κρατάει; Έτσι να, κάθε κλαδάκι που φυτρώνει λέω πως κέρδισε ο ντουνιάς μια ζωή. Και περφανεύουμαι του λόου μου πως βόηθηξα και γώ το Θεό σε κάτι. Κάθε που ξεμυτίζει ένα καινούριο φύλλο λέω και ξεμυτίζει ένα φτερό στη ράχη μου. Θαρρώ σε λίγο πως φτερό με το φτερό θα μου δεθούν φτερούγες και θα πετάξω ανάλαφρος πάνου απ' τα δέντρα. Μην το γελάς. Τί 'τανε πέρσι τούτο δα; Μια σπιθαμή πράμα. Τώρα μου δίνει κάθε μεσημέρι δυο οργιές ίσκιο. Μπορούνε να σταλιάσουν μια χαρά δυο προβατίνες κάτου του. Του χρόνου θα κοιμάμαι γω στη σκιά του. Κι απέ θα δώσει και λουλούδι και καρπό. Κάτι μεγάλα ζουμερά λεμόνια. Θα φτιάχνουν σούπες που θα γλείφουνε τα χείλια τους. Έ, και σα λείψω εγώ τούτο το δέντρο το δικό μου θα μείνει. Άλλοι θα κάτσουνε στον ίσκιο του, άλλοι θα φάνε τα λεμόνια του, κι ας μη με συλλογιούνται εμένα, εγώ θα βρίσκουμαι ολοσούσουμος μέσ' στη χαρά τους, μέσα στον ίσκιο, μέσα στο λεμόνι. </div><div style="text-align: justify;">Ναι, ναι και μέσα στο λεμόνι που οι άλλοι, λέω τ' αδέρφια μου, θα τρώνε και θα χαίρουνται. Και γω θα χαίρουμαι. Μη δα είναι λίγο τούτο να;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Κείνος ο περβολάρης. Το τραγούδι απόμακρα, πάνου απ' τις σκηνές. Σπιθίζει η θάλασσα. Μέσα στα δίχτυα σπαρταρούν τα ψάρια, αστράφτουν. Ο άγιος μόχτος. Είναι μια δυνατή σιωπή μέσα στο βράδυ. Αντίκρυ ανάψανε τα φώτα. Ρίχνουμε και μείς τα δίχτυα της ψυχής μας μέσα στον ουρανό, μέσα στη θάλασσα, μέσα στον κόσμο. Να πιάσουμε ένα αστέρι, μια φωνή, κάποιο τραγούδι. Κάτι να δώσουμε και μείς, κάτι να πάρουμε. Ο φάκελος της μέρας κολλημένος. Μια απλή διεύθυνση: Στους ανθρώπους. Όχι. Στ' αδέρφια μας. Θα ξεδιπλώσουν τη θάλασσα. Θα διαβάσουν. Πώς φέγγουνε τα μάτια τους. Χαμογελάνε. Ένα χαμόγελο δικό μας.</div><br /><span style="font-weight:bold;">Πηγή</span>: <a href="http://www.sarantakos.com/">Ιστοσελίδα του κ. Σαραντάκου</a><br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold; ">Η φωτογραφία</span>: Τα λεμόνια της αυλής μας, στο Αιγάλεω, που επιμένουν να βγαίνουν συνεχώς και αδιάκοπτα. Κάποιες φορές μάλιστα, γεννιέται και ένα γιγάντιο. Όπως τις μέρες αυτές. Με τα μεγάλα κρύα. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8643075162997314332-5914240311404569500?l=gefyrismoi.blogspot.com' alt='' /></div>Γεφυριστέςhttp://www.blogger.com/profile/15380737416689962888noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8643075162997314332.post-60368281862777251422011-12-24T18:26:00.005+02:002011-12-24T18:49:50.106+02:00<div style="text-align: justify;">Το κείμενο αυτό δημοσιεύθηκε τα Χριστούγεννα του 2005 στην εφημερίδα Η ΑΥΓΗ, πριν η σύγκρουση με τα μικροαστικά ανακλαστικά της «ανανεωτικής» Αριστεράς θέσει τον ποιητή Γιώργο Μπλάνα, «εκτός γραμμής». Σήμερα, αφιερώνεται, από τον ίδιο, στους ΓΕΝΝΑΙΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΤΗΣ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑΣ. </div><br /><br /><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">«Καν Ηρώδης πολεμή κοπιών ανωφελώς,<br />θρηνήσει δε αψευδώς<br />ότι το κράτος αυτού καθαιρείται ταχύ».<br />ΡΩΜΑΝΟΣ Ο ΜΕΛΩΔΟΣ</span></div><br /><br /><div style="text-align: center;"><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small; ">Ας τρέμουν οι κυρίαρχες τάξεις μπροστά σε μια κομμουνιστική επανάσταση. Οι προλετάριοι δεν έχουν να χάσουν σ’ αυτήν παρά μόνο τις αλυσίδες τους. Έχουν όμως να κερδίσουν έναν κόσμο ολόκληρο.</span></div><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ</span></div><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-OC-SKm2lQ4Q/TvX9u4AMXZI/AAAAAAAACVg/cpr_XNBtQZ4/s1600/Osceola.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 333px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-OC-SKm2lQ4Q/TvX9u4AMXZI/AAAAAAAACVg/cpr_XNBtQZ4/s400/Osceola.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5689732686001495442" /></a><br /><div style="text-align: justify;">«Έχετε όπλα. Το ίδιο κι εμείς. Έχετε μπαρούτι και βόλια. Το ίδιο κι εμείς. Είσαστε αποφασισμένοι να πολεμήσετε. Το ίδιο κι εμείς˙ θα πολεμήσουμε μέχρι η τελευταία σταγόνα του αίματός μας να ποτίσει αυτό το βοσκοτόπι». </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Το μεγαλείο των παραπάνω λόγων ανήκει σε κείνο το είδος αποφασιστικότητας που όλοι αναγνωρίζουμε ως «Θυσία». Οι μεγάλοι, οι γενναίοι, οι δυνατοί, είναι οι αποφασισμένοι να θυσιαστούν. Και οι μικροί, οι δειλοί, οι αδύναμοι; Μα δεν υπάρχουν τέτοιοι. Η μικρότητα, η δειλία, η αδυναμία είναι συμπτώματα μιας αλαλίας. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ο άνθρωπος που δεν έχει ήχους, εικόνες, σύμβολα και μύθους μεγάλους, γενναίους και δυνατούς, πώς να φωνάξει το μεγαλείο που δίκαια του δόθηκε με την γέννησή του; Γι’ αυτό, φυσικά, ο μύθος του αδύναμου Χριστού, ενός φτωχού μωρού σ’ ένα παχνί, έκανε τους ανθρώπους να «μιλήσουν» το μεγαλείο που έκρυβαν στην ψυχή τους, και γι’ αυτό άλλωστε η θεολογία έσπευσε να βάλει τάξη στον μύθο, να τον ξεδοντιάσει, να τον βουβάνει, να τον καταντήσει ιδεολογία. Γιατί η Ιστορία είναι γεμάτη από περιστατικά στα οποία οι πιο ασήμαντοι, καθημερινοί, φαινομενικά αδύναμοι άνθρωποι είναι έτοιμοι να θυσιαστούν, προκειμένου να μείνουν ελεύθεροι. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ελεύθερος ήθελε να μείνει ο Osceola, ο ηγέτης των Ινδιάνων Seminole, ο ρακένδυτος, «πρωτόγονος», αγράμματος άνθρωπος, στον οποίον ανήκουν τα λόγια της αρχής. Και δεν τα είπε σε οποιονδήποτε. Τα είπε στον Zachary Taylor, τον μελλοντικό πρόεδρο των Η.Π.Α. Και δεν ήταν μόνο λόγια. Στις 25 Δεκεμβρίου του 1837, τον αντιμετώπισε πλάι στην λίμνη Okeechobee της Florida. Μόνος του; Αυτός ο άγριος, έναν στρατηγό; Όχι. Ο λαός των Seminole αντιμετώπισε το έκτο σύνταγμα του στρατού των Η.Π.Α. Μέσα σε τρεις ώρες χάθηκαν 105 λευκοί στρατιώτες και τρεις (!) ιθαγενείς. Οι γενναίοι Seminole έτρεψαν σε φυγή τους εισβολείς, οι οποίοι πλήρωσαν ακριβά την απρονοησία τους να επιτίθενται σε φτωχούς γεωργούς την ημέρα που οι ιερείς τους έψαλαν υποκριτικά το «Επί γης ειρήνη». Το ράπισμα στην αλαζονεία της κυβέρνησης των Η.Π.Α. μπορεί να μην ήταν αρκετά ισχυρό, ώστε να γλιτώσει τους Seminole από την εξορία και τον εξανδραποδισμό, αλλά φαίνεται πως παραήταν διδακτικό, αφού ακόμη και σήμερα οι 19.000 απόγονοι των μαχητών Seminole αυτοαποκαλούνται «Ο λαός των ανυπότακτων».</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><a href="http://1.bp.blogspot.com/-oT6d79uR-8o/TvX960eWGVI/AAAAAAAACVs/lv9x4u-G8dI/s1600/seminole-tribe-5.jpg"><img style="text-align: justify;display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; cursor: pointer; width: 400px; height: 229px; " src="http://1.bp.blogspot.com/-oT6d79uR-8o/TvX960eWGVI/AAAAAAAACVs/lv9x4u-G8dI/s400/seminole-tribe-5.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5689732891212650834" /></a><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Πραγματικά, ταυτότητα αυτού του λαού υπήρξε αποκλειστικά η βούλησή του για ελευθερία. Οι Seminole δεν είχαν κοινή καταγωγή, γλώσσα και θρησκεία. Είχαν μόνο γη και διάθεση να συμβιώσουν αρμονικά. Αποτελούνταν από Ινδιάνους διαφόρων φυλών, φυγάδες Αφρικανούς σκλάβους και μιγάδες διαφόρων συνδυασμών. Από τις αρχές του 17ου αιώνα, οι Ισπανοί άποικοι της Florida προσπαθούσαν να «εκπαιδεύσουν» τους Ινδιάνους στο δουλοκτητικό σύστημα. Εκείνοι αγόραζαν νέγρους, αλλά δεν είχαν τρόπο να τους χρησιμοποιήσουν, αφού η οικονομία τους ήταν κατά βάση οικιακή και οι θεσμοί τους δεν προέβλεπαν κάτι ανάλογο. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα, οι νέγροι είχαν μετατραπεί σε ελεύθερους «Μαύρους Ινδιάνους». Έφεραν όπλα και είχαν όλα τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των πρώην ιδιοκτητών τους. Παράλληλα, όσοι σκλάβοι κατάφερναν ν’ αποδράσουν από τις φυτείες κατέφευγαν με τις οικογένειές τους στα χωριά των Seminole. Η πρώτη αντίδραση των δουλοκτητών, όταν είδαν τον πληθυσμό των Seminole να αυξάνεται επικίνδυνα, ήταν η «αυτοδικία». Προσπάθησαν να πάρουν πίσω τους σκλάβους, αλλά δεν κατάφεραν τίποτε. Στη συνέχεια στράφηκαν προς τον «νόμο», τον ομοσπονδιακό στρατό. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Επί μία εικοσαετία, οι Seminole απέκρουαν συνεχώς τις επιθέσεις του στρατού. Τελικά, παρά την λυσσαλέα αντίσταση, αναγκάστηκαν να πάρουν τον δρόμο της εξορίας, προς την Oklahoma. Μετά την μάχη της λίμνης Okeechobee, ο Osceola συνελήφθη, καταδικάστηκε, φυλακίστηκε, και πέθανε δέσμιος την επόμενη χρονιά. Οι Seminole συνέχισαν να πολεμούν ακόμη και στην εξορία τους. Οι βάρβαροι «πολιτισμένοι» εφάρμοσαν τακτική συστηματικής γενοκτονίας στους «πολιτισμένους» βαρβάρους. </div><br /><div style="text-align: justify;">Εκατόν εξήντα οκτώ χρόνια μετά από εκείνα τα Χριστούγεννα, η νέα Ρώμη, για να ολοκληρώσει το «εκπολιτιστικό» έργο της, προσπαθεί να μετατρέψει το ιερό για τους σύγχρονους Seminole πεδίο μάχης της 25ης Δεκεμβρίου του 1837 σε εμπορικό κέντρο. Φυσικά, ο «λαός των ανυπότακτων» ανθίσταται με όλα τα μέσα που διαθέτει. Και διαθέτει αρκετά: ανδρεία, αγάπη για τον πλησίον, πνεύμα συνεργασίας, ειλικρινή αφοσίωση στα σύμβολά του, πίστη στην δύναμη του ανθρώπου να ορίζει την ζωή του, αποφασιστικότητα, αυτοθυσία.</div><br /><div style="text-align: right;"><b><i><a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%93%CE%B9%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%82_%CE%9C%CF%80%CE%BB%CE%AC%CE%BD%CE%B1%CF%82">Γιώργος Μπλάνας</a></i></b> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8643075162997314332-6036828186277725142?l=gefyrismoi.blogspot.com' alt='' /></div>Γεφυριστέςhttp://www.blogger.com/profile/15380737416689962888noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8643075162997314332.post-88317123804126840662011-12-23T20:01:00.001+02:002011-12-23T20:03:18.899+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-nhT9NOCoYAw/TvTCB-UEwnI/AAAAAAAACVU/qK0LxVSyp8A/s1600/xmas10.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 296px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-nhT9NOCoYAw/TvTCB-UEwnI/AAAAAAAACVU/qK0LxVSyp8A/s400/xmas10.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5689385568438633074" /></a><span style="font-weight:bold;"><div style="text-align: center;">Επειδή είναι έτσι, να μου λείπουν οι ευχές...</div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8643075162997314332-8831712380412684066?l=gefyrismoi.blogspot.com' alt='' /></div>Γεφυριστέςhttp://www.blogger.com/profile/15380737416689962888noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8643075162997314332.post-53778705938403874962011-12-02T20:04:00.003+02:002011-12-02T20:09:31.255+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-b2BGp4rwnFo/TtkTvZ9PSbI/AAAAAAAACVE/lKXIY6DE2Ro/s1600/assets_LARGE_t_420_53962325_type12169.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 255px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-b2BGp4rwnFo/TtkTvZ9PSbI/AAAAAAAACVE/lKXIY6DE2Ro/s400/assets_LARGE_t_420_53962325_type12169.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5681594110047111602" /></a><br /><br /><div style="text-align: justify;">Ανθρωποφάγοι Γίγαντες, μισοί άνθρωποι μισοί αρκούδες ήταν ο <span style="font-weight: bold; ">Άγριος</span> κι ο δίδυμος αδελφός του <span style="font-weight: bold; ">Όρειος</span>. Η όμορφη Πολυφόνη, κόρη του Έλληνα ήρωα Βελεροφόντη, ήταν πιστή στη θεά Άρτεμη και περιφρονούσε τις απολαύσεις της θεάς Αφροδίτης. Μια μέρα, εκεί που κυνηγούσε, η παραπονεμένη θεά την έκανε να ερωτευτεί μιαν αρκούδα και να ζευγαρώσει μαζί της. Από τον έρωτα αυτό γεννήθηκαν δυο τέρατα, δυο αρκουδόπαιδα, ο Άγριος κι ο Όρειος. <br /><br />Μεγάλωσαν γρήγορα κι άρχισαν να κατασπαράζουν τους γείτονες και τους περαστικούς. Ο Δίας έστειλε τον Ερμή να τους τιμωρήσει κι εκείνος ετοιμαζόταν να τους κόψει τα χέρια και τα πόδια, όταν εμφανίστηκε ο Άρης και τον παρακάλεσε να βρει κάποια άλλη τιμωρία. Τότε ο Ερμής μεταμόρφωσε τον ένα σε αετό και τον άλλο σε γύπα. Την <span style="font-weight: bold; ">υπηρέτριά</span> τους, που καμιά φορά τους μαγείρευε ανθρώπινο κρέας να φάνε, την μεταμόρφωσε σε τρυποκάρυδο, αφού δεν έκανε παρά μόνο αυτό που την διέταζαν οι κύριοί της. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><span style="font-style:italic;">Από την Εγκυκλοπαίδεια των Τεράτων του <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%93%CE%B9%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%82_%CE%9C%CF%80%CE%BB%CE%AC%CE%BD%CE%B1%CF%82">Γιώργου Μπλάνα</a></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8643075162997314332-5377870593840387496?l=gefyrismoi.blogspot.com' alt='' /></div>Γεφυριστέςhttp://www.blogger.com/profile/15380737416689962888noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8643075162997314332.post-57557510773802370252011-11-07T20:59:00.001+02:002011-11-07T21:00:55.311+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-GaP_4U9Zp44/TrgqoiLRYFI/AAAAAAAACUw/yM8XqVgcc28/s1600/NEW_GREEK_GOV.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 283px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-GaP_4U9Zp44/TrgqoiLRYFI/AAAAAAAACUw/yM8XqVgcc28/s400/NEW_GREEK_GOV.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5672330606530355282" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8643075162997314332-5755751077380237025?l=gefyrismoi.blogspot.com' alt='' /></div>Γεφυριστέςhttp://www.blogger.com/profile/15380737416689962888noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8643075162997314332.post-21356617047274661302011-11-03T18:11:00.002+02:002011-11-03T18:18:25.579+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-ynFM0KKWmEE/TrK-i3trHvI/AAAAAAAACT0/G1JpvpB683c/s1600/pasok_nd.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-ynFM0KKWmEE/TrK-i3trHvI/AAAAAAAACT0/G1JpvpB683c/s400/pasok_nd.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5670804387093225202" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Οι λύκοι κάποτε είπαν στα σκυλιά:</div><div style="text-align: justify;">- Τι λόγο έχουμε να μαλώνουμε αδιάκοπα; Μοιάζουμε τόσο, που μπορούμε θαυμάσια να μονιάσουμε πια σαν αδέρφια. Στο μόνο που διαφέρουμε, είναι στη γνώμη. Σ΄ εμάς αρέσει η ελεύθερη ζωή, ενώ εσείς είστε δούλοι των ανθρώπων. Κάθεστε να σας δέρνουν και να σας δένουν με το λουρί και σεις τους φυλάτε τα πρόβατα και τους γλείφετε τα χέρια. Ύστερα αυτοί, για το ευχαριστώ, σας πετούν τα κόκαλα που δεν μπορούνε να φάνε οι ίδιοι. Αν, λοιπόν, θελήσετε ν΄ αλλάξετε γνώμη, παραδώστε μας τα κοπάδια. Θα τα ΄χουμε συντροφικά και θα τρώμε ώσπου να χορτάσουμε.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Οι σκύλοι παραδέχτηκαν πως όλ΄ αυτά ήταν πολύ σωστά. Παράδωκαν λοιπόν τη στάνη στους λύκους, και περίμεναν. Οι λύκοι όμως, όταν βρέθηκαν στη στάνη, πρώτα τα σκυλιά σκότωσαν, για να τρώνε τα πρόβατα ανεμπόδιστοι.</div><br />Μύθος του Αισώπου, Αρχαίο κείμενο, <a href="http://el.wikisource.org/wiki/%CE%91%CE%B9%CF%83%CF%8E%CF%80%CE%BF%CF%85_%CE%9C%CF%8D%CE%B8%CE%BF%CE%B9/%CE%9B%CF%8D%CE%BA%CE%BF%CE%B9_%CE%BA%CE%B1%CE%B9_%CE%BA%CF%8D%CE%BD%CE%B5%CF%82_%CF%80%CF%81%CE%BF_%CE%B1%CF%85%CF%84%CE%BF%CF%8D%CF%82_%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B1%CE%B3%CE%AD%CE%BD%CF%84%CE%B5%CF%82">Βικιθήκη</a><br />Μεταφρασμένο κείμενο, <a href="http://www.pare-dose.net/?p=110">Πάρε Δώσε</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8643075162997314332-2135661704727466130?l=gefyrismoi.blogspot.com' alt='' /></div>Γεφυριστέςhttp://www.blogger.com/profile/15380737416689962888noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8643075162997314332.post-58630615943420442252011-10-28T12:27:00.001+03:002011-10-28T12:28:26.361+03:00<div style="text-align: center;"><iframe width="560" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/NU1-yWZWd9E" frameborder="0" allowfullscreen=""></iframe></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8643075162997314332-5863061594342044225?l=gefyrismoi.blogspot.com' alt='' /></div>Γεφυριστέςhttp://www.blogger.com/profile/15380737416689962888noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8643075162997314332.post-10408800577055700422011-10-04T00:01:00.003+03:002011-10-04T00:03:22.463+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-KZTSntudMTI/TongV4xDEsI/AAAAAAAACTA/KUJeWCeNLgQ/s1600/katraki.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 268px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-KZTSntudMTI/TongV4xDEsI/AAAAAAAACTA/KUJeWCeNLgQ/s400/katraki.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5659301073387721410" /></a><div style="text-align:center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">Χαρακτικό της Βάσως Κατράκη, από παράνομο λεύκωμα, έκδοση ΕΛΑΣ-ΕΑΜ, 25 Μάρτη 1943, Πηγή: <a href="http://enthemata.wordpress.com/tag/%CE%B5%CE%B1%CE%BC/">Ενθέματα</a>. </span></div><br /><br /><br />Τέτοια ζωή μας μέλλονταν, να γράφουμεν επιστολές<br />που να μη στέλνουμε από μίαν αξήγητη δειλία<br />μονάχα να τις δένουμε σε κορδελίτσες παρδαλές<br />και να το βρίσκουμε και τούτο ασήμαντη ασχολία.<br /><br />Να πάλλεται βαθιά η καρδιά, που άξια είτανε για τα καλά,<br />κι όμως να ζούμε πάντοτε στη σκοτισμένη αφάνεια•<br />οι ταπεινοί πατώντας μας να δείχνουν μέτωπο ψηλά<br />και τα δικά μας άπρεπα να φέρουνε στεφάνια.<br /><br />Το πρόσωπό μας να φορεί φρίκης γκριμάτσα τραγική,<br />φιλάρεσκα ν' αφήνουμε να λεν πως μας πηγαίνει<br />να βλέπουμε να φεύγει η ζωή μακριά μας ξένη, βιαστική<br />και να περνάμε, αθόρυβα μισώντας, μισημένοι.<br /><br />Το κάθε τι, και πιο πολύ τ΄ όνειρο, να μας τυραγνά<br />τα βλέμματα των διαβατών στα μάτια μας λεκέδες.<br />Περήφανοι να δείχνουμε κι όμως τα χέρια μας τ΄ αγνά<br />να κράτησαν και να κρατούν ακόμα μενεξέδες.<br /><br />Να λαχταρούμε σαν παιδάκια ευαίσθητα κι ασθενικά<br />-δικαίωση και παρηγοριά της ζωής μας την αγάπη<br />κι αν κάποτε τη βρήκαμε να μας προσμένει μυστικά<br />όμως το χέρι ν΄ απλωθεί ζητώντας την εντράπη.<br /><br />Τα μέτρια ν΄αποφεύγουμε μ΄ αδιάλλαχτην αποστροφή,<br />(αμετανόητοι κυνηγοί του Ωραίου και του Απολύτου)<br />νάναι μας έπαθλο η πληγή, τι μάταιο γνώση μας σοφή<br />η χρυσή σμίλη δημιουργού, κασμάς του καταλύτου.<br /><br />Να ξεκινάμε τις αυγές και πάνω μας μαύροι οιωνοί<br />οι αμφιβολίες να μας κρατούν στην ίδια πάλι θέση<br />κ΄ εμείς μ΄ αηδία να φτύνουμε τον εαυτό μας που θρηνεί<br />και να φοράμε κόκκινο της ανταρσίας το φέσι.<br /><br />Τότε να ονειρευόμαστε μιαν αλλαγή κ΄ ευθύς ξανά<br />να σκύβουμε, σκλάβοι χλωμοί, σε ιερή λατρεία του πόνου,<br />τις ήττες ν΄ ανεμίζουμε φλάμπουρα νίκης φωτεινά<br />κι αξιοπρεπώς να παίρνουμε το λάχτισμα και του όνου.<br /><br />Καχύποπτοι και μίζεροι μέσα στα φρούρια της σιωπής<br />να κλειδωνόμαστε άβουλοι, να κάνουμ΄ έτσι χάζι<br />τον κόσμον εξετάζοντας πίσω απ΄ τον κύκλο μιας οπής<br />και, θαρραλέοι, σκιά μικρού πουλιού να μας τρομάζει.<br /><br />Δειλοί και στην αγάπη μας μα και στο μίσος πιο δειλοί<br />κι ανίσχυροι κι ασάλευτοι να ζούμε ανάμεσά τους,<br />να μας πληγώνουν και τα δυο και να μετράμε σιωπηλοί<br />στα παγωμένα δάχτυλα τους ίδιους μας θανάτους.<br /><br />Εχθρούς να υποψιαζόμαστε παντού κ΄ οι ολόφωτοι ουρανοί<br />να ισκιώνονται απ΄ τον ίσκιο μας και, φεύγοντας κινδύνους,<br />να ζούμε μόνοι πλέκοντας για τους εχθρούς δημίου σκοινί<br />και να κρεμάμε εμείς εμάς αθώους αντί για κείνους.<br /><br /><span style="font-style:italic;">Γιάννης Ρίτσος, Τρακτέρ, ποιήματα 1930-1960, Αθήνα, Κέδρος, 1972, σ.σ. 41-42</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8643075162997314332-1040880057705570042?l=gefyrismoi.blogspot.com' alt='' /></div>Γεφυριστέςhttp://www.blogger.com/profile/15380737416689962888noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8643075162997314332.post-49459488935851420482011-09-27T23:49:00.003+03:002011-09-27T23:52:24.528+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-MUjNYr79xpg/ToI3Tu9ysUI/AAAAAAAACS4/HyadMysfV_U/s1600/gulon.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 302px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-MUjNYr79xpg/ToI3Tu9ysUI/AAAAAAAACS4/HyadMysfV_U/s400/gulon.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5657144894095012162" /></a><br /><br /><div style="text-align: justify;">Μεγάλος σαν λυκόσκυλο είναι ο ανισόρροπος και επικίνδυνος Γκουλόν, από τα μέρη της Γερμανίας, λέει ο Σκανδιναβός εξερευνητής Olaus Magnus. Και είναι το κεφάλι του και τ΄ αυτιά του σαν μεγάλης γάτας και το πρόσωπό του παχύ με μάτια πεταχτά από την ασωτία. Όσο για τα δόντια και τα νύχια του, κόβουν και σκίζουν σαν ξυράφια. Πυκνό είναι το τρίχωμά του και πολύ καλής ποιότητας. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Γι΄ αυτό οι Γερμανοί φτιάχνουν ωραία γούνινα καπέλα με το τομάρι του. Το κρέας του δεν τρώγεται, αλλά το αίμα του ίσως να είναι αφροδισιακό, λένε. Έτσι κι αλλιώς δεν είναι καθόλου εύκολο να πιαστεί νεκρός ή ζωντανός. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Πώς περνάει τις μέρες του, λοιπόν, αυτό το ανισόρροπο τέρας; Ακολουθώντας την ακατάσχετη βουλιμία του. Γυρίζει και βρίσκει ψοφίμια ζώων κι ανθρώπων και τρώει τόσο πολύ που τουμπανιάζει και γίνεται σαν μεγάλο τσουβάλι. Και πάει και βρίσκει δυο δέντρα το ένα κοντά στο άλλο, και στριμώχνεται και περνάει ανάμεσά τους με το ζόρι και ξερνάει το φαγητό του κι αδειάζει και τρέχει αμέσως πάλι και βρίσκει άλλα ψοφίμια και ξανατουμπανιάζει απ΄ το πολύ φαΐ, κι άντε πάλι απ΄ την αρχή να ψάχνει να βρει δέντρα για να στριμωχτεί.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Από την<i> Εγκυκλοπαίδεια των Τεράτων </i>του <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%93%CE%B9%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%82_%CE%9C%CF%80%CE%BB%CE%AC%CE%BD%CE%B1%CF%82">Γιώργου Μπλάνα</a>, στον οποίο ανήκει, επίσης, και η δημιουργία της εικόνας.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8643075162997314332-4945948893585142048?l=gefyrismoi.blogspot.com' alt='' /></div>Γεφυριστέςhttp://www.blogger.com/profile/15380737416689962888noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8643075162997314332.post-45331709943279071392011-09-02T20:11:00.003+03:002011-09-02T20:24:38.862+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-7pOq9fLkQUE/TmEOdPtIgtI/AAAAAAAACSo/DSwpkMlG5z4/s1600/ioannou.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 284px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-7pOq9fLkQUE/TmEOdPtIgtI/AAAAAAAACSo/DSwpkMlG5z4/s400/ioannou.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5647811303294141138" /></a> <br /> <br /><div style="text-align: right;"><i>Αγγλικό παραμύθι</i></div> <br /><div style="text-align: justify;">Κάποτε, μια ηλικιωμένη γυναίκα καθαρίζοντας το σπίτι της βρήκε ξεχασμένες έξι ολόκληρες πένες. “Τι μπορώ να κάνω με έξι πένες;”, σκέφτηκε τότε. “Θα πάω στην αγορά ν΄ αγοράσω ένα γουρουνάκι”! </div><div style="text-align: justify;"> <br /></div><div style="text-align: justify;">Έτσι κι έγινε. Γυρνώντας όμως στο σπίτι πέρασαν μπροστά από ένα φράκτη στον οποίο είχαν ξεχάσει οι νοικοκυραίοι τη σκάλα που χρησιμοποιούσαν για να τον δρασκελίζουν. Το γουρουνάκι είδε τα σκαλιά, ανέβηκε… κι έκατσε εκεί! </div><div style="text-align: justify;"> <br /></div><div style="text-align: justify;">Η γυναίκα είδε κι απόειδε και πήγε παρακάτω να ζητήσει βοήθεια. Ένας σκύλος ήταν ο πρώτος που συνάντησε. Έτσι φώναξε: “Σκύλε! Σκύλε! Δάγκωσε το γουρουνάκι δεν θέλει να κατέβει από τη σκάλα κι εγώ δεν θα φτάσω απόψε στο σπίτι μου”. Όμως, ο σκύλος δεν το έκανε.</div><div style="text-align: justify;"> <br /></div><div style="text-align: justify;">Πήγε λίγο μακρύτερα η γυναίκα και είδε κάτω ένα κλαδί. Έτσι φώναξε: “Κλαδί! Κλαδί! Χτύπα το σκύλο! Ο σκύλος δεν θέλει να δαγκώσει το γουρούνι. Το γουρουνάκι δεν θέλει να κατέβει από τη σκάλα κι εγώ δεν θα φτάσω απόψε στο σπίτι μου”. Όμως, το κλαδί δεν το έκανε.</div><div style="text-align: justify;"> <br /></div><div style="text-align: justify;">Η γυναίκα προχώρησε ακόμη πιο μακριά και είδε μια φωτιά. Έτσι φώναξε: “Φωτιά! Φωτιά! Κάψε το κλαδί! Το κλαδί δεν θέλει να κτυπήσει το σκύλο. Ο σκύλος δεν θέλει να δαγκώσει το γουρούνι. Το γουρουνάκι δεν θέλει να κατέβει από τη σκάλα κι εγώ δεν θα φτάσω απόψε στο σπίτι μου”. Όμως, η φωτιά δεν το έκανε.</div><div style="text-align: justify;"> <br /></div><div style="text-align: justify;">Πήγε ακόμη λίγο πιο μακριά, η γυναίκα, και είδε λίγο νερό. Έτσι φώναξε: “Νερό! Νερό! Σβήσε τη φωτιά. Η φωτιά δεν θέλει να κάψει το κλαδί. Το κλαδί δεν θέλει να κτυπήσει το σκύλο. Ο σκύλος δεν θέλει να δαγκώσει το γουρούνι. Το γουρουνάκι δεν θέλει να κατέβει από τη σκάλα κι εγώ δεν θα φτάσω απόψε στο σπίτι μου”. Όμως, το νερό δεν το έκανε.</div><div style="text-align: justify;"> <br /></div><div style="text-align: justify;">Η γυναίκα προχώρησε ακόμη μακρύτερα και συνάντησε μια αγελάδα. Έτσι φώναξε: “Αγελάδα! Αγελάδα! Πιες το νερό. Το νερό δεν σβήνει τη φωτιά. Η φωτιά δεν θέλει να κάψει το κλαδί. Το κλαδί δεν θέλει να κτυπήσει το σκύλο. Ο σκύλος δεν θέλει να δαγκώσει το γουρούνι. Το γουρουνάκι δεν θέλει να κατέβει από τη σκάλα κι εγώ δεν θα φτάσω απόψε στο σπίτι μου”. Όμως, η αγελάδα δεν το έκανε.</div><div style="text-align: justify;"> <br /></div><div style="text-align: justify;">Πήγε ακόμη λίγο πιο μακριά, η γυναίκα, και συνάντησε ένα χασάπη. Έτσι, φώναξε: “Χασάπη! Χασάπη! Σφάξε την αγελάδα. Η αγελάδα δεν θέλει να πιεί το νερό. Το νερό δεν σβήνει τη φωτιά. Η φωτιά δεν θέλει να κάψει το κλαδί. Το κλαδί δεν θέλει να κτυπήσει το σκύλο. Ο σκύλος δεν θέλει να δαγκώσει το γουρούνι. Το γουρουνάκι δεν θέλει να κατέβει από τη σκάλα κι εγώ δεν θα φτάσω απόψε στο σπίτι μου”. Όμως, ο χασάπης δεν το έκανε.</div><div style="text-align: justify;"> <br /></div><div style="text-align: justify;">Η γυναίκα προχώρησε ακόμη μακρύτερα και βρήκε ένα σκοινί. Έτσι, φώναξε: “Σκοινί! Σκοινί! Κρέμασε το χασάπη. Ο χασάπης δεν θέλει να σφάξει την αγελάδα. Η αγελάδα δεν θέλει να πιεί το νερό. Το νερό δεν σβήνει τη φωτιά. Η φωτιά δεν θέλει να κάψει το κλαδί. Το κλαδί δεν θέλει να κτυπήσει το σκύλο. Ο σκύλος δεν θέλει να δαγκώσει το γουρούνι. Το γουρουνάκι δεν θέλει να κατέβει από τη σκάλα κι εγώ δεν θα φτάσω απόψε στο σπίτι μου”. Όμως, το σκοινί δεν το έκανε.</div><div style="text-align: justify;"> <br /></div><div style="text-align: justify;">Πήγε ακόμη λίγο πιο μακριά, η γυναίκα, και συνάντησε έναν αρουραίο. Έτσι, φώναξε: “Αρουραίε! Αρουραίε! Ροκάνισε το σκοινί. Το σκοινί δεν θέλει να κρεμάσει το χασάπη Ο χασάπης δεν θέλει να σφάξει την αγελάδα. Η αγελάδα δεν θέλει να πιεί το νερό. Το νερό δεν σβήνει τη φωτιά. Η φωτιά δεν θέλει να κάψει το κλαδί. Το κλαδί δεν θέλει να κτυπήσει το σκύλο. Ο σκύλος δεν θέλει να δαγκώσει το γουρούνι. Το γουρουνάκι δεν θέλει να κατέβει από τη σκάλα κι εγώ δεν θα φτάσω απόψε στο σπίτι μου”. Όμως, ο αρουραίος δεν το έκανε.</div><div style="text-align: justify;"> <br /></div><div style="text-align: justify;">Η γυναίκα προχώρησε ακόμη μακρύτερα και συνάντησε μια γάτα. Έτσι, φώναξε: “ Γάτα! Γάτα! Σκότωσε τον αρουραίο. Ο αρουραίος δεν θέλει να ροκανίσει το σκοινί. Το σκοινί δεν θέλει να κρεμάσει το χασάπη Ο χασάπης δεν θέλει να σφάξει την αγελάδα. Η αγελάδα δεν θέλει να πιεί το νερό. Το νερό δεν σβήνει τη φωτιά. Η φωτιά δεν θέλει να κάψει το κλαδί. Το κλαδί δεν θέλει να κτυπήσει το σκύλο. Ο σκύλος δεν θέλει να δαγκώσει το γουρούνι. Το γουρουνάκι δεν θέλει να κατέβει από τη σκάλα κι εγώ δεν θα φτάσω απόψε στο σπίτι μου”. </div><div style="text-align: justify;"> <br /></div><div style="text-align: justify;">Αλλά η γάτα της είπε: “Αν πας μέχρι την αγελάδα και μου φέρεις ένα πιατάκι γάλα, τότε θα σκοτώσω τον αρουραίο”. Τότε, η γυναίκα έφυγε τρέχοντας και πήγε στην αγελάδα. </div><div style="text-align: justify;"> <br /></div><div style="text-align: justify;">Όμως, η αγελάδα της είπε, “Αν θα πας πέρα στ΄ άχυρα, και μου φέρεις μια χούφτα σανό, θα σου δώσω το γάλα.” Τότε, η γυναίκα έφυγε τρέχοντας κι έφερε σανό στην αγελάδα. </div><div style="text-align: justify;"> <br /></div><div style="text-align: justify;">Μόλις η αγελάδα έφαγε το σανό, έδωσε στη γυναίκα το γάλα. Τότε, εκείνη το πήρε σε ένα πιατάκι και έτρεξε να το δώσει στη γάτα. </div><div style="text-align: justify;"> <br /></div><div style="text-align: justify;">Μόλις η γάτα ήπιε το γάλα, άρχισε να κυνηγά τον αρουραίο. Ο αρουραίος άρχισε να ροκανίζει το σκοινί. Το σκοινί άρχισε να τυλίγεται γύρω από το χασάπη. Ο χασάπης άρχισε να κτυπά την αγελάδα. Η αγελάδα άρχισε να πίνει το νερό. Το νερό άρχισε να σβήνει τη φωτιά. Η φωτιά άρχισε να καίει το κλαδί. Το κλαδί άρχισε να χτυπάει το σκυλί. Το σκυλί άρχισε να δαγκώνει το γουρούνι. Το γουρουνάκι τρόμαξε, πήδηξε κάτω από τη σκάλα κι έτσι η ηλικιωμένη γυναίκα πήγε σπίτι της εκείνο το βράδυ.</div><div style="text-align: justify;"> <br /></div><div style="text-align: justify;"> <br /></div><b>Πηγή</b>: <a href="http://www.pitt.edu/~dash/type2030.html#halliwell">D. L. Ashliman's folktexts</a> <br /><b>Απόδοση</b>: α.μ. <br /><b>Η γελοιο(;)γραφία</b>: <a href="http://yannis-ioannou.com/">Γιάννης Ιωάννου</a> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8643075162997314332-4533170994327907139?l=gefyrismoi.blogspot.com' alt='' /></div>Γεφυριστέςhttp://www.blogger.com/profile/15380737416689962888noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8643075162997314332.post-3685058786133274882011-08-25T20:26:00.021+03:002011-08-26T00:16:08.532+03:00<div style="text-align: justify;">Το παντελόνι ή πανταλόνι, ως ένδυμα που καλύπτει το κάτω μέρος του σώματος περιβάλλοντας ξεχωριστά τα σκέλη, αποτελούσε στο παρελθόν, <a href="http://3.bp.blogspot.com/-nSPoo_WIMzM/TlaGmj3gG4I/AAAAAAAACQg/N2USFCV9UNg/s1600/pantalone.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 150px; height: 226px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-nSPoo_WIMzM/TlaGmj3gG4I/AAAAAAAACQg/N2USFCV9UNg/s400/pantalone.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5644847179976678274" /></a>συχνά και στις μέρες μας, την κατ΄ εξοχήν εκδήλωση ανδρισμού. Μετά από αναζήτηση της λέξης στις λατινογενείς γλώσσες προκύπτει να χρησιμοποιείται σχεδόν σε όλες, προσδιορίζοντας αυτό ακριβώς το είδος ένδυσης. Ο Μπαμπινιώτης αναφέρει ότι προέρχεται από την ιταλική pantaloni που αποτελεί τον πληθυντικό του ονόματος Pantalone, κι αυτό με τη σειρά του από το αρχαιοελληνικό Πανταλέων που ετυμολογείται ως “(πάντα= όλως), εντελώς λέων”. Ο Πανταλόνε αποτελεί βασικό ήρωα της ιταλικής κωμωδίας (commedia de l΄ arte) ο οποίος χαρακτηριζόμενος από εξαιρετική απληστία, ταυτίζεται με το “χρήμα”. Η καταγωγή του χαρακτήρα χρονολογείται πριν την εμφάνιση των ιταλικών κωμικών θεατρικών παραγωγών (1560) και σύμφωνα με τον Βρετανό καθηγητή της ιστορίας του δράματος Νικόλ Αλλαρντάυς η πιθανότερη εξήγηση για το όνομά του είναι ότι κρατά από την ιταλική φράση “Pianta Leone” (φυτό λιοντάρι) παραπέμποντας στο έμβλημα της Δημοκρατίας της Βενετίας, οι εκπρόσωποι της οποίας “φύτευαν” λιοντάρια απ΄ όπου κι αν περνούσαν. Από την άλλη πλευρά, με το όνομα Πανταλέων, συναντάμε, τουλάχιστον, έναν ευγενή Αθηναίο ο οποίος διατηρούσε ερωτικές σχέσεις με άλλους “φρόνιμους” άνδρες, τον Πυδναίο εταίρο του Αλεξάνδρου του Μακεδόνα που τοποθετήθηκε φρούραρχος στη Μέμφιδα, αλλά και τον Έλληνα βασιλιά της ινδικής Βακτρίας. Όπως και να ΄χει, ο ιταλός Πανταλόνε που περιγράφεται ως γέρος, καμπούρης, μίζερος, τσιγκούνης, αλλά και ευφυής, ικανός έμπορος, πρακτικός, γυναικάς όχι όμως και γυναικοκατακτητής, φορούσε παντελόνι! Πράγματι, ο ήρωας αυτός με το χαρακτηριστικό περπάτημα, για το μέγεθος των αλμάτων του, παρουσιάζεται φορώντας εφαρμοστό παντελόνι το οποίο επιπλέον έχει μήκος μέχρι τους αστραγάλους. Χαρακτηριστικά που διατηρήθηκαν ακόμη και σε σύγχρονους χαρακτήρες που βασίζονται σε αυτόν, όπως ο κακός πάμπλουτος κ. Μπερνς (η επιτομή του Πανταλεόνε) στη σειρά “Οικογένεια Σίμσονς”.</div><div style="text-align: justify;"> <br /></div><div style="text-align: justify;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-KrdvmJWwCRk/TlaG2I_aJaI/AAAAAAAACQo/S8_kNsmy6eg/s1600/scythian-vase.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 253px; height: 308px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-KrdvmJWwCRk/TlaG2I_aJaI/AAAAAAAACQo/S8_kNsmy6eg/s400/scythian-vase.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5644847447639991714" /></a> Ωστόσο, το παντελόνι φαίνεται να χρονολογείται πολλά πολλά χρόνια πριν το φορέσει ο Ιταλός αρχιτσιγκούνης. Ειδώλια που βρέθηκαν στη Σιβηρία και χρονολογούνται από την ανώτερη παλαιολιθική εποχή, οπότε έκανε την εμφάνισή του ο homo sapiens, αναπαριστούν ανθρώπους με παντελόνια ενώ αργότερα σε αττικά ερυθρόμορφα έργα της αγγειοπλαστικής τέχνης (500-520 π.τ.ε.μ.) παρουσιάζονται Σκύθες παντελονοφόροι πολεμιστές. Με το ένδυμα αυτό αποτυπώνονται οι σκύθες σε αγγεία λαών της περιοχής γύρω από τη Μαύρη Θάλασσα όπως αυτό που εικονίζεται δεξιά και χρονολογείται από τον 4ο αιώνα π.τ.ε.μ. Η πρώτη ιστορικά καταγεγραμμένη αναφορά στο συγκεκριμένο είδος ενδύματος, ανάγεται τον 6ο αιώνα π.τ.ε.μ. στην ελληνική ιστοριογραφία, όπου περιγράφονται οι Πέρσες και Σκύθες ιππείς αλλά και οι σύμμαχοι λαοί των πρώτων, όπως οι Βάκτριοι και οι Αρμένιοι. Τόσο ο Ηρόδοτος, όσο και ο Αρριανός περιγράφουν λεπτομερώς τις στολές των λαών αυτών προσδιορίζοντας μάλιστα, ότι οι Σκύθες φορούσαν “αναξυρίδες”. Με τον όρο αυτό περιέγραφαν οι Αρχαίοι Έλληνες τα εφαρμοστά παντελόνια της φυλής αυτής ενώ με τον όρο “σαράβαρα” πιθανόν τα χαλαρά παντελόνια (σαλβάρια). Η χρήση των λέξεων αυτών γινόταν μάλλον περιφρονητικά από τους προγόνους μας,καθώς θεωρούσαν γελοία και βαρβαρική συνήθεια την ένδυση με παντελόνια. Επίσης μια ακόμη λέξη που χρησιμοποιούσαν το ίδιο περιφρονητικά για το ρούχο αυτό, και ειδικότερα για το φαρδύ παντελόνι των Περσών, ήταν “θύλακος” που σημαίνει “σάκος”. </div><div style="text-align: justify;"> <br /></div><div style="text-align: justify;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-BK13nuC_XV4/TlaHeWf5RWI/AAAAAAAACQw/XHVAa-38jQs/s1600/celtic-chief-tainess.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 265px; height: 233px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-BK13nuC_XV4/TlaHeWf5RWI/AAAAAAAACQw/XHVAa-38jQs/s400/celtic-chief-tainess.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5644848138460677474" /></a>Η ίδια αντιμετώπιση, απαξιωτική προς τους “βαρβάρους”, διατηρήθηκε μέχρι τα πρώτα χρόνια της ρωμαϊκής κυριαρχίας όταν η αυτοκρατορία περιοριζόταν στη Μεσόγειο. Όμως, αργότερα με την προς βορρά εξάπλωσή της, το παντελόνι άρχισε να αναγνωρίζεται ως μέσο προστασίας έναντι των καιρικών συνθηκών. Δύο ήταν οι τύποι στρατιωτικού παντελονιού που φορέθηκαν από τους Ρωμαίους. Το εφαρμοστό Feminalia που έφθανε μέχρι το μέσο της κνήμης και το φαρδύ Braccae που έκλεινε στην περιοχή των αστραγάλων. Και τα δύο, που φορούσαν αρχικά οι Κέλτες, έτυχαν στη συνέχεια μεγαλύτερης αποδοχής και σε ανατολικότερους λαούς όπως οι Τεύτονες. Πολύ γρήγορα, μάλιστα, το παντελόνι υιοθετήθηκε και ως πολιτική περιβολή κατασκευαζόμενο από διάφορα υλικά όπως δέρμα, μαλλί, βαμβάκι και μετάξι. Στην εικόνα αριστερά φαίνεται η πολεμική και η καθημερινή τυπική ενδυμασία των Κελτών (600 π.τ.ε.μ.-200). </div><div style="text-align: justify;"> <br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-wyuoMmmtPY4/TlaHz5b536I/AAAAAAAACQ4/0oq5kpoOTRI/s1600/Carlomagno.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 220px; height: 390px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-wyuoMmmtPY4/TlaHz5b536I/AAAAAAAACQ4/0oq5kpoOTRI/s400/Carlomagno.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5644848508616433570" /></a></div><div style="text-align: justify;">Παντελόνια διαφόρων σχεδίων φορέθηκαν κατά τον Μεσαίωνα στην Ευρώπη, κυρίως από τους άνδρες. Φαρδιά παντελόνια φορούσαν οι Βυζαντινοί κάτω από τους χιτώνες τους, και άνδρες “βαρβαρικής” προέλευσης που μετανάστευσαν προς την Ευρώπη τα πρώτα μεσαιωνικά χρόνια, όπως αποδεικνύεται από πηγές και κειμήλια. Την περίοδο αυτή τα ονόμαζαν “brais”, διέφεραν ως προς το μήκος, συχνά έκλειναν με μανσέτα, μπορεί να κάλυπταν πλήρως τα πόδια ή να τα άφηναν να διαγράφονται ξεχωριστά. Από τον όγδοο αιώνα υπάρχουν ενδείξεις ότι φοριόταν στην Ευρώπη, ειδικά από τους άνδρες της ανώτερης τάξης, ένα παντελόνι δύο στρωμάτων. Το εσωτερικό παντελόνι από τον 16ο αιώνα και έπειτα αναφέρεται από τους ιστορικούς ως “σώβρακο”. Πάνω από αυτό φορούσαν παντελόνι, μάλλινο ή λινό, το οποίο από τον 10ο αιώνα άρχισε να ονομάζεται “βράκα”. Το μήκος, το ζωνάρι και οι απολήξεις, διέφεραν ανά εποχή, γεωγραφική περιοχή και κοινωνική τάξη. Αν και ο Καρλομάγνος (742-814) περιγράφεται με παντελόνι και μόνο σε τελετές με το βυζαντινό χιτώνα του, η επίδραση των Ρωμαίων και του Βυζαντίου οδήγησε σταδιακά στην επαναφορά του χιτώνα ως ανδρική ενδυμασία. Με τον τρόπο αυτό το παντελόνι κρυβόταν και σιγά σιγά ξέπεσε σε εσωτερικό ρούχο. Όπως και τα εσώρουχα έτσι κι αυτό το παντελόνι, κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, είχε ποικίλο μήκος, από κοντό έως μακρύ, ανάλογα με το εξωτερικό ένδυμα, ενώ ονομαζόταν αντίστοιχα με ποικίλες λέξεις όπως “σωλήνας” ή “κάλτσες”. </div><div style="text-align: justify;"> <br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-UafOllU6TXY/TlaIJTBHjwI/AAAAAAAACRA/p2FD73ouT28/s1600/hungarian.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 180px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-UafOllU6TXY/TlaIJTBHjwI/AAAAAAAACRA/p2FD73ouT28/s400/hungarian.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5644848876260658946" /></a></div><div style="text-align: justify;">Τον 14ο αιώνα, συνηθιζόταν μεταξύ των ευγενών και των ιπποτών να συνδέεται ο “σωλήνας” με το θώρακα που φοριόταν κάτω από το πανωφόρι προσδίδοντας προστασία και εύρος ανατομικών διαστάσεων. Έτσι άρχισε να αντικαθίσταται το διπλό παντελόνι (σώβρακο-βράκα). Τον επόμενο αιώνα, η κατάργηση του χιτώνα οδήγησε στην ευρεία χρήση του διπλού παντελονιού μέχρι που καταργήθηκε κι αυτό από πιο μοντέρνα εφαρμοστά παντελόνια με σφιχτό λάστιχο στη μέση. Αυτά τα παντελόνια που σήμερα θα λέγαμε “καλσόν” ή “σωλήνες” εμφανίσθηκαν στα τέλη του 15ου αιώνα και έφεραν ένα ανεξάρτητο κομμάτι για την προστασία του καβάλου. Αξίζει βέβαια να σημειωθεί ότι την εποχή εκείνη η εμφάνιση των ανδρών, ομολογουμένως αποκαλυπτική μ΄ ένα κολάν κι ένα πουκάμισο, τύγχανε αποδοχής μόνο από τις ανώτερες τάξεις και όχι από τον λαό. Στην Ουγγαρία τον ίδιο αιώνα, οι άνδρες συνήθιζαν να φορούν επίσης ένα πουκάμισο κι ένα παντελόνι, ως εσώρουχα, όμως έριχναν επάνω τους ένα ράσο και ανάλογα με τις καιρικές συνθήκες, γούνα ή παλτό μουτόν. Γενικά οι Ούγγροι φορούσαν απλά παντελόνια, ασυνήθιστα μόνο κατά το χρώμα, αν και το μεγαλύτερο μέρος τους καλυπτόταν από τους μανδύες, όπως φαίνεται και στο σχέδιο αριστερά.</div><div style="text-align: justify;"> <br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-dWDniAQojlw/TlaKB6s0ZkI/AAAAAAAACRw/n-3iECmhIGg/s1600/brummel.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 196px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-dWDniAQojlw/TlaKB6s0ZkI/AAAAAAAACRw/n-3iECmhIGg/s400/brummel.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5644850948497237570" /></a> <br /></div><div style="text-align: justify;">Τον 16ο αιώνα καθιερώθηκε ένα παντελόνι στη φιλοσοφία του σωλήνα το οποίο σταματούσε κάτω από τον καβάλο. Στο σημείο αυτό στερεώνονταν οι “σωλήνες” που έφταναν κάτω από το γόνατο. Το υπόλοιπο πόδι καλυπτόταν από κάλτσες ή άλλους “σωλήνες”. Στα τέλη του ίδιου αιώνα η καλύπτρα του καβάλου είχε ενσωματωθεί με τους “σωλήνες” που έφθαναν μέχρι τα γόνατα διαμορφώνοντας ένα παντελόνι με άνοιγμα μπροστά. Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, οι άνδρες πολίτες δημιούργησαν ένα κοστούμι για την εργατική τάξη, το κάτω μέρος του οποίου εμπνεύσθηκαν από τη φορεσιά του ήρωα της ιταλικής κωμωδίας Πανταλόνε. Με τον τρόπο αυτόν σημείωσαν τη διαφορετικότητά τους σε σχέση με την αστική τάξη, οι άνδρες της οποίας φορούσαν “βράκα”. Η νέα φορεσιά των επαναστατών διέφερε από εκείνη των καθεστωτικών κυρίως σε τρία σημεία του παντελονιού: ήταν άνετο αντίθετα από τη “βράκα”, είχε μήκος μέχρι τον αστράγαλο και ήταν ελεύθερο στο κάτω μέρος. Το ίδιο στυλ εισήχθη στην Αγγλία τον 19ο αιώνα από τον εικονιζόμενο δεξιά Μπο Μπρούμελ, τον γνωστό και ως “ωραίο Μπρούμελ”, Άγγλο δανδή που επηρέασε στο μέγιστο βαθμό τις στυλιστικές συνήθειες των Βρετανών. Ωστόσο τα παντελόνια το γκολφ και του κυνηγιού εξακολουθούσαν να έχουν μήκος μέχρι το γόνατο. </div><div style="text-align: justify;"> <br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-NhzQLlg8zvk/TlaIofWyUyI/AAAAAAAACRQ/JFEC1mhlr6o/s1600/galliscans.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 183px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-NhzQLlg8zvk/TlaIofWyUyI/AAAAAAAACRQ/JFEC1mhlr6o/s400/galliscans.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5644849412148712226" /></a></div><div style="text-align: justify;">Από την εποχή αυτή και μετά το παντελόνι υιοθετήθηκε από τους άνδρες, σχεδόν σε ολόκληρο τον κόσμο και άρχισαν να εμφανίζονται διάφορα είδη, όπως για παράδειγμα το σορτς για τους αθλητές, τα αγόρια και τα τροπικά μέρη ενώ η “βράκα” διατηρήθηκε ως ένδυση μέχρι τον 20ο αιώνα σε ορισμένα δικαστήρια και αθλήματα. Στην καθιέρωση και διάδοση του παντελονιού θεωρείται ότι διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο οι ναυτικοί που ήδη από τον 16ο αιώνα φορούσαν φαρδιά παντελόνια σε συνδυασμό ή όχι με “σωλήνες”, τα χαρακτηριστικά “galligaskins” όπως φαίνονται στον πίνακα αριστερά. Στο σημείο αυτό αξίζει να αναφερθεί η ετυμολογία της λέξης αυτής σύμφωνα με το Λεξικό της Οξφόρδης. Πρώτη εκδοχή είναι ο συνδυασμός των λέξεων galley+ Gascon. Η μεν πρώτη σημαίνει μαγειρεία, μαγειρεία πλοίου και τριήρης ενώ η δεύτερη σχετίζεται με τη χώρα των Βάσκων και ειδικότερα με το κομμάτι της νοτιοδυτικής Γαλλίας όπου κατοικούσαν Βάσκοι, γνωστή περιοχή ως πατρίδα του ντ΄ Αρτανιάν, του Συρανό ντε Μπερζεράκ, του Ανρί του Γ΄ αλλά και του φουα γκρα. Η δεύτερη εκδοχή αφορά στην παρωχημένη γαλλική λέξη “gargesque” που προέρχεται από το θηλυκό της ιταλικής λέξης “grechesco” που σημαίνει “ελληνικό”. </div><div style="text-align: justify;"> <br /></div><div style="text-align: justify;">Όμοια συνεισφορά είχε ο κλάδος των ναυτικών και στη διάδοση του μπλουτζίν. Πράγματι το ύφασμα το οποίο χρησιμοποιούσαν για τη ραφή των “galligaskins” οι Γενουάτες ναυτικοί ήταν το γνωστό μας ντένιμ, η προέλευση της ονομασίας του οποίου αμφισβητείται αν οφείλεται στην υφασματοπαραγωγική γαλλική πόλη Νιμ. Πάντως, έχει επιβεβαιωθεί ότι το ύφασμα που παραγόταν από μαλλί και μετάξι, ήταν γνωστό στη Γαλλία από τον 17ο αιώνα ενώ στα τέλη του λειτουργούσαν εργοστάσια παραγωγής του και στην Αγγλία. Έτσι, εξετάζεται και το ενδεχόμενο να έχει δοθεί το όνομα από τους Άγγλους ώστε να του προσδώσουν λίγη από τη γαλλική φινέτσα. Την ίδια περίοδο στo Λάνκασαϊρ (Αγγλία) αναφέρεται η παραγωγή του “τζιν”, ενός υφάσματος από μείγμα βαμβακιού με μαλλί ή λινό, η ονομασία του οποίου πιθανολογείται ότι προέρχεται από τη Γένοβα. Στα τέλη του 18ου αιώνα στην απέναντι όχθη του Ατλαντικού εργοστάσια παρήγαγαν ντένιμ βαμβακερό ύφασμα αλλά και τζιν για διαφορετική χρήση. Με το πρώτο ράβονταν ρούχα εργασίας ενώ με το άλλο ρούχα γενικότερης χρήσης. </div><div style="text-align: justify;"> <br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-HBA-CdY1S4Q/TlaJAkONniI/AAAAAAAACRY/EEGC4GT5SwE/s1600/davis_strauss.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 261px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-HBA-CdY1S4Q/TlaJAkONniI/AAAAAAAACRY/EEGC4GT5SwE/s400/davis_strauss.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5644849825771789858" /></a> <br /></div><div style="text-align: justify;">Το 1850, o Βαυαρός Λεβί Στρος, λίγα χρόνια μετά την άφιξή του στις ΗΠΑ αποφάσισε να ταξιδέψει στην περιοχή της Καλιφόρνια όπου ζούσαν και εργάζονταν χρυσοθήρες, πουλώντας ξηρούς καρπούς και υφάσματα. Έχοντας παρατηρήσει ότι είναι αναγκαία τα ανθεκτικά ρούχα δημιούργησε φόρμες εργασίας από σκληρό ύφασμα τις οποίες αργότερα ξεκίνησε να ράβει από ντένιμ που ήταν πιο μαλακό και ανεκτό από τους εργάτες. Έτσι καθιερώθηκε σαν έμπορος και διακινητής ενδυμάτων από ντένιμ τις δύο επόμενες δεκαετίες. Το 1872 ο ράφτης Τζέικομπ Ντέιβις, ο οποίος χρησιμοποιούσε υφάσματα του Στρος, αναζητώντας επενδυτή για να πάρει δίπλωμα ευρεσιτεχνίας και να αρχίσει να κατασκευάζει ένα νέου τύπου παντελόνι από ύφασμα ντένιμ με μεταλλικές ενισχύσεις στις τσέπες, ώστε να μην σκίζονται εύκολα, απευθύνθηκε στον ίδιο τον Στρος. Έτσι λοιπόν, από την επόμενη χρονιά, οι δύο συνεταίροι ξεκίνησαν τη μαζική παραγωγή ενός νέου είδους παντελονιού, του μπλουτζίν, που έμελλε να γράψει ιστορία. <br /> <br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-ENFHe8h39MM/TlaJSIII46I/AAAAAAAACRg/wqWr1RXt4po/s1600/boers.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 259px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-ENFHe8h39MM/TlaJSIII46I/AAAAAAAACRg/wqWr1RXt4po/s400/boers.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5644850127467766690" /></a> <br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">Την ίδια εποχή σε μια άλλη περιοχή του πλανήτη δημιουργείται το χακί παντελόνι που χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα από τους περισσότερους στρατούς. Στη χώρα των “πέντε ποταμών” στην Ινδική Παντζάμπ ο Σερ Χάρι Λούμσντεν επικεφαλής στρατεύματος των Βρετανών αποικιοκρατών θεώρησε ότι οι στρατιώτες ήταν καλύτερο να ντύνονται σύμφωνα με τον τοπικό ενδυματολογικό κώδικα, φορώντας δηλαδή μπλούζα, παντελόνι και τουρμπάνι, όλα λευκά και βαμβακερά. Την επόμενη χρονιά τα λευκά παρέδωσαν τη θέση τους σε ένα γκρι χρώμα που πετύχαιναν με χρωστική από το φυτό Μαζαρί που χρησιμοποιούσαν παλαιότερα για καμουφλάζ διάφορες αφγανικές φυλές. Ωστόσο με τη χρωστική αυτή δεν ήταν δυνατόν να βαφούν τα δερμάτινα μπουφάν κι έτσι εναλλακτικά έκαναν πρόσμειξη του χρώματος με χυμό μουριάς. Έτσι γεννήθηκε το “χακί” το οποίο στην ινδουιστική γλώσσα σημαίνει “σκόνη”. Παντελόνια –και γενικά στολές- χακί φορούσαν οι Βρετανοί το 1868 όταν επιχειρούσαν κατά της Αιθιοπίας, και στον πόλεμο των Μπόερς (1899-1902). Οι Αμερικανοί το φόρεσαν πρώτη φορά το 1898 στον πόλεμο με την Ισπανία για τον έλεγχο της Κούβας. Σήμερα, το χακί παντελόνι φοριέται και ως πολιτικό ρούχο. </div><div style="text-align: justify;"> <br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-2rRDIT2BRzg/TlaJhHwkplI/AAAAAAAACRo/NXF7sLg3U6I/s1600/%25CE%2594%25CE%25BF%25CE%25BB%25CE%25BF%25CF%2586%25CE%25BF%25CE%25BD%25CE%25AF%25CE%25B1%2B%25CE%259A%25CE%25B1%25CF%2580%25CE%25BF%25CE%25B4%25CE%25AF%25CF%2583%25CF%2584%25CF%2581%25CE%25B9%25CE%25B1.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 316px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-2rRDIT2BRzg/TlaJhHwkplI/AAAAAAAACRo/NXF7sLg3U6I/s400/%25CE%2594%25CE%25BF%25CE%25BB%25CE%25BF%25CF%2586%25CE%25BF%25CE%25BD%25CE%25AF%25CE%25B1%2B%25CE%259A%25CE%25B1%25CF%2580%25CE%25BF%25CE%25B4%25CE%25AF%25CF%2583%25CF%2584%25CF%2581%25CE%25B9%25CE%25B1.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5644850385066960466" /></a></div><div style="text-align: center;"><i>Η δολοφονία του Καποδίστρια, Διονύσιος Τσόκος (1814 ή 1820-1862)</i></div><div style="text-align: justify;"> <br /></div><div style="text-align: justify;">Στην Ελλάδα μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα οι κάτοικοι εμφάνιζαν ποικίλη ενδυματολογική συμπεριφορά. Χαρακτηριστικές είναι οι αναφορές για την ενδυμασία των ανδρών στις Εθνοσυνελεύσεις όπου οι πληρεξούσιοι φορούσαν φουστανέλες, ράσα, φράγκικα, ασιατικές βράκες και άλλα. Από τους πρώτους που διακωμωδούσαν τη συγκεκριμένη ενδυματολογική ανομοιομορφία ήταν ο Αλέξανδρος Σούτσος ο οποίος ντυνόταν ευρωπαϊκά. Ωστόσο, θα πρέπει να ληφθεί υπ΄ όψιν ότι η ένδυση στην τουρκοκρατούμενη Ελλάδα δεν υποδήλωνε μόνο τη γεωγραφική και την ταξική καταγωγή των κατοίκων αλλά επιβαλλόταν κιόλας καθώς οι Τούρκοι μισούσαν τα φράγκικα ρούχα. Είναι χαρακτηριστική η σχετική παράγραφος επιστολής του Ένγκελς προς τον Μαρξ (9/3/1853): “Αν κάποιος Ευρωπαίος πέσει θύμα κακομεταχείρισης στην Τουρκία, το φταίξιμο είναι δικό του, αφού ο Τούρκος δεν μισεί τη θρησκεία και τον χαρακτήρα, παρά μονάχα τα στενά βρακιά των Φράγκων”! Τελικά, μισό αιώνα μετά την έναρξη της ελληνικής επανάστασης, η χώρα μας έχοντας υιοθετήσει και αποπέμψει έναν φουστανελοφόρο βορειοευρωπαίο βασιλιά, κατάφερε να αναπτύξει σε μεγάλο βαθμό ενδυματολογική ομοιομορφία. Το 1870 όχι μόνο εγκαταλείφθηκε η φουστανέλα, που τόσο βόλευε τον Καραϊσκάκη στην επίδειξη των οπισθίων του στους Τούρκους, αλλά πολύ γρήγορα το ανδρικό, ευρωπαϊκού τύπου, κοστούμι πέρασε και στα λαϊκά στρώματα. Εξάλλου ήταν οικονομικά πιο προσιτό. Σε ό,τι αφορά στο στρατό, το “χακί” εισήχθη το 1908 ως αποκλειστική στολή εκστρατείας και ασκήσεων. Θεωρείται μάλιστα μεγάλη καινοτομία στην εξέλιξη της ελληνικής στρατιωτικής στολής και ειδικότερα το παντελόνι που ήταν κοντό, φτιαγμένο από μαλλί και φοριόταν με κνημίδες. </div><div style="text-align: justify;"> <br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-YXpK6KE0xMc/TlaKlRNmqWI/AAAAAAAACR4/UGFbPm1b4X4/s1600/china.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-YXpK6KE0xMc/TlaKlRNmqWI/AAAAAAAACR4/UGFbPm1b4X4/s400/china.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5644851555835750754" /></a></div><div style="text-align: justify;">Στις μέρες μας οι δυτικοί άνδρες φορούν παντελόνια με εξαίρεση τις τελετουργικές ενδυμασίες των Σκώτων, των ιερέων, των Ελλήνων και άλλων κυρίως βαλκάνιων, των ακαδημαϊκών και σπανιότερα δικαστών, αλλά και τα ρούχα του σπιτιού όπως οι ρόμπες. Σε πολλές ασιατικές και αφρικανικές χώρες το παντελόνι καλύπτεται συνήθως από μανδύες ανάλογα με την γεωγραφική, ταξική και θρησκευτική προέλευση των ανδρών. </div><div style="text-align: justify;"> <br /></div><div style="text-align: justify;">Μπορεί όμως στο δυτικό κόσμο και στις χώρες της Εγγύς Ανατολής το παντελόνι να κυριάρχησε ως ανδρικό ένδυμα από τον 19ο αιώνα, ωστόσο στις χώρες της “άλλης” Ανατολής τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν με τον ίδιο τρόπο. Στην Κίνα, η ρόμπα ως ανδρικό και γυναικείο ένδυμα είναι στενά συνδεδεμένη με τον πανάρχαιο πολιτισμό και εξελίχθηκε ανάλογα με τις αυτοκρατορικές γενιές. Το χρώμα, το σχέδιο και η διακόσμηση της κινέζικης ρόμπας δήλωνε την ταξική προέλευση επί χιλιετίες ολόκληρες. Ωστόσο, την περίοδο της δυναστείας των Χαν (25-220) αναφέρεται ότι όλοι οι άνδρες, εργάτες, αγρότες, επιχειρηματίες, και γραφείς, φορούσαν κοντό σακάκι, παντελόνι και από πάνω μια κοντή φούστα. Αναφορές υπάρχουν και για τη δυναστεία των Μινγκ (1368–1644) οπότε οι εργάτες φορούσαν παντελόνι με μαύρη χαρακτηριστική ζώνη ενώ στην επόμενη δυναστεία των Τσινγκ (1644–1911) το παντελόνι εμφανίζεται σε συνδυασμό με φούστα, κεντημένο ή με ανάγλυφη διακόσμηση. Τελικά, το είδος αυτό μπορεί να μην αποτελούσε το σημαντικότερο στοιχείο της ένδυσης των Κινέζων, όμως προκύπτει ως αναπόσπαστο μέρος της. Πράγματι, το παντελόνι βρίσκεται και στις κατηγορίες των παραδοσιακών κινεζικών ενδυμάτων ( pien-fu, ch'ang-p'ao και shen-i), ανεξάρτητο ή ραμμένο με το πουκάμισο και πάντως, αποτέλεσε βασικό ένδυμα για άντρες και γυναίκες στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας. </div><div style="text-align: justify;"> <br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-AtTosv7GKnI/TlaK0MVjCxI/AAAAAAAACSA/FwcPBQ3GXS4/s1600/japan.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 144px; height: 318px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-AtTosv7GKnI/TlaK0MVjCxI/AAAAAAAACSA/FwcPBQ3GXS4/s400/japan.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5644851812224928530" /></a></div><div style="text-align: justify;">Στη χώρα του κιμονό, το παντελόνι αποτελεί βασικό κομμάτι της παραδοσιακής ανδρικής φορεσιάς. Παντελόνια κοντά ή μακριά, φτιαγμένα από διάφορα υφάσματα, μονόχρωμα, καρό, κεντημένα, με τιράντες ή όχι, φοριούνται πολλούς αιώνες από τους Ιάπωνες σε κάθε δραστηριότητά τους. Επίσης, οι Κορεάτες φαίνεται να φορούσαν παντελόνι από τον 15ο αιώνα, ίσως για μικρό διάστημα. Ωστόσο, εκεί παντελόνι φορούσαν και τα δύο φύλα. Οι άνδρες φορούσαν παντελόνι (paji) τόσο ως εξωτερικό ένδυμα όσο και ως εσώρουχο κάτω από φούστες, ενώ οι γυναίκες το φορούσαν ουσιαστικά ως εσώρουχο (sokgot), επίσης κάτω από φούστα. Όπως και στην Ευρώπη, έτσι κι εκεί το είδος διαφοροποιούταν ανάλογα με την εποχή, την περιοχή και το φύλο περιλαμβάνοντας απλό αφοδράριστο ύφασμα (gouei) έως παραγεμισμένο (sombaji). </div><div style="text-align: justify;"> <br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-jbhLyRge27U/TlaLX1Mef4I/AAAAAAAACSI/a_HLVnSH0AA/s1600/georges-sand.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-jbhLyRge27U/TlaLX1Mef4I/AAAAAAAACSI/a_HLVnSH0AA/s400/georges-sand.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5644852424488157058" /></a></div><div style="text-align: justify;">Οι γυναίκες άργησαν να φορέσουν παντελόνια ή για την ακρίβεια καθυστέρησε πολύ η άρση της απαγορευτικής νομοθεσίας. Ο μυθικός λαός των Αμαζόνων απεικονίζεται με παντελόνια ενώ όπως αναφέρθηκε οι Κορεάτισσες φαίνεται να φορούσαν κι αυτές, πάντα όμως με φούστα. Μέχρι το 1970, ακόμη και οι δυτικές κοινωνίες δεν αποδέχονταν το παντελόνι στις γυναίκες αν και πολλές από αυτές αρέσκονταν κατά καιρούς να “σκανδαλίζουν” την κοινωνία. Στη Γαλλία με νόμο του 1799, ο οποίος βρίσκεται ακόμη σε ισχύ (!) “καμία γυναίκα δεν πρέπει να φορά άλλα ρούχα από αυτά του φύλου της για λόγους υγείας”. Υπήρξαν όμως, και γυναίκες που αδιαφορούσαν για τις διατάξεις του νόμου όπως η φεμινίστρια συγγραφέας Γεωργία Σάνδη (1804-1876) που συνήθιζε να ντύνεται με ανδρικά ρούχα για να “διεισδύσει” σε απαγορευμένους για γυναίκες χώρους. Η ιστορικός Κριστίν Μπαρντ αναφέρει επίσης ότι το παντελόνι φοριόταν συχνά από γυναίκες όλων των κοινωνικών τάξεων που αψηφούσαν την απαγόρευση: “Ο λόγος για εργάτριες, χωριάτισσες, περιπετειώδεις, συγγραφείς, καλλιτέχνιδες, μαχήτριες, επαναστάτιδες...” . Τη δεκαετία του 1960, ο μόδεστρος Αντρέ Κουρέζ εισήγαγε ως μόδα το μακρύ παντελόνι για τις γυναίκες, ωθώντας και τους άλλους σχεδιαστές να τον ακολουθήσουν. Σύντομα το παντελόνι αναγνωρίσθηκε ως γυναικεία ενδυμασία σε όλους τους χώρους: στα σχολεία, στους χώρους εργασίας και στα καλά εστιατόρια. </div><div style="text-align: justify;"> <br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-bBUhM-OvTyg/TlaLvWUyT-I/AAAAAAAACSQ/uzP8tKrczRA/s1600/women%2Bat%2Bwork%2Bat%2BLondon%2BBrick%2BStewartby%2BWorks.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 350px; height: 283px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-bBUhM-OvTyg/TlaLvWUyT-I/AAAAAAAACSQ/uzP8tKrczRA/s400/women%2Bat%2Bwork%2Bat%2BLondon%2BBrick%2BStewartby%2BWorks.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5644852828518371298" /></a></div><div style="text-align: justify;">Απέναντι, στη Μεγάλη Βρετανία, από τα μέσα του 19ου αιώνα, εργάτριες στα ανθρακωρυχεία του Γουίγκαν φορούσαν παντελόνια, γεγονός που κρινόταν από τη βικτωριανή κοινωνία ως σκανδαλώδες! Ωστόσο οι γυναίκες αυτές έκαναν μια εξαιρετικά επίπονη χειρωνακτική εργασία η οποία δεν θα γινόταν εύκολα με τις μακριές φούστες που επέβαλε η εποχή. Στο σημείο αυτό αξίζουν προσοχής ορισμένα στοιχεία για την πόλη Γουίγκαν, το όνομα της οποίας σημαίνει στη γλώσσα μας “χονδρό πανί” και ανήκει στην περιοχή του Λάνκσαϊρ όπου, όπως αναφέρθηκε, λειτουργούσαν εργοστάσια παραγωγής τζιν υφάσματος. Η πόλη έγινε γνωστή, κυρίως, για τα ανθρακωρυχεία της, τα οποία εκτείνονταν σε αρκετά χιλιόμετρα αλλά και για τις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας που επικρατούσαν. Ο Τζώρτζ Όργουελ στο βιβλίο του με τίτλο “Ο δρόμος προς την αποβάθρα του Γουίγκαν” περιγράφει, με τα πιο μελανά χρώματα, τη ζωή της εργατικής τάξης στην περιοχή, κριτικάροντας την κοινωνική αδικία, την ανεργία, την εξαθλίωση και τις σκληρές συνθήκες εργασίας στα ανθρακωρυχεία και τις βιομηχανίες. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου στο πλαίσιο της καθιέρωσης “δελτίου ενδυμάτων” πολλές Βρετανίδες άρχισαν να φορούν τα ρούχα των συζύγων τους, που υπηρετούσαν στο μέτωπο, προκειμένου να πάνε στη δουλειά τους. Στη φωτογραφία εργάτριες στο Λονδίνο το 1940. Η πρακτική αυτή δεν καταδικάστηκε ίσως επειδή διευκόλυνε τις γυναίκες να χρησιμοποιούν τα κουπόνια για την προμήθεια άλλων, κρισιμότερων αγαθών. Μέχρι το καλοκαίρι του 1944, οι πωλήσεις των γυναικείων παντελονιών, στη χώρα, είχαν πενταπλασιαστεί. </div><div style="text-align: justify;"> <br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-99-FoTc66NA/TlaMEYiu-nI/AAAAAAAACSY/y_TP0llxUJ0/s1600/Katharine-Hepburn.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 298px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-99-FoTc66NA/TlaMEYiu-nI/AAAAAAAACSY/y_TP0llxUJ0/s400/Katharine-Hepburn.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5644853189890996850" /></a></div><div style="text-align: justify;">Στην αμερικανική Δύση οι αγρότισσες φορούσαν από τον 19ο αιώνα παντελόνια, κυρίως ιππασίας. Στις αρχές του 20ου αιώνα το παντελόνι άρχισε να διαδίδεται και στις εργαζόμενες γυναίκες ειδικότερα μετά την προβολή τους από τις γυναίκες αεροπόρους. Σημαντική επίσης ήταν η επίδραση του Χόλιγουντ με την Μάρλεν Ντίντριχ και την Κάθριν Χέπμπορν να φωτογραφίζονται πολύ συχνά φορώντας παντελόνι. Εξάλλου η Χέπμπορν ήταν κόρη μιας Αμερικανής φεμινίστριας της Κάθριν Μάρθα Χάουτον. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου οι γυναίκες που δούλευαν σε εργοστάσια παραγωγής προϊόντων σχετικών με τον πόλεμο φορούσαν συνήθως παντελόνι ενώ μετά τη λήξη το είδος διαδόθηκε ως γυναικείο ένδυμα κηπουρικής, διακοπών και άλλων παρόμοιων-ανεπίσημων δραστηριοτήτων. Και στην Αυστραλία όμως, οι γυναίκες αεροπόροι ήταν εκείνες που συνέβαλαν στη διάδοσή του, με πρωτοπόρες τη Φλοράνς Τέιλορ (1909) και τη Μίλισεντ Μπριγιάν (1927).</div><div style="text-align: justify;"> <br /> <br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-tC1IG9QMICo/TlaMniMe6VI/AAAAAAAACSg/c5NTatXiuW8/s1600/8-marta.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 350px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-tC1IG9QMICo/TlaMniMe6VI/AAAAAAAACSg/c5NTatXiuW8/s400/8-marta.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5644853793777445202" /></a></div><div style="text-align: justify;">Στη Σοβιετική Ένωση το παντελόνι φοριόταν χωρίς περιορισμούς από τις γυναίκες, οι οποίες άλλωστε είχαν ίσα δικαιώματα με τους άνδρες. Ωστόσο, παρατηρώντας τις σοβιετικές αφίσες εύκολα διαπιστώνει κάποιος ότι υπήρχε μια τάση να απεικονίζονται οι γυναίκες, και κυρίως οι αγρότισσες, με μακριές φούστες, γεγονός που κατευθύνει σε πολιτισμικά στοιχεία. Αν όμως το παντελόνι καθιερώθηκε ως γυναικείο ένδυμα στις περισσότερες χώρες, δεν σημαίνει ότι διείσδυσε σε όλους τους πολιτισμούς. Δυστυχώς σε αρκετά μουσουλμανικά κράτη οι ποινές για τη γυναίκα που το φορούν είναι εξαιρετικά ειδεχθείς. Αρκεί να αναφερθεί η τιμωρία με μαστίγωμα γυναικών στο Σουδάν επειδή φορούσαν παντελόνι! Ασφαλώς η απαγόρευση δεν σχετίζεται μόνο με το Ισλάμ. Πολλές χριστιανικές αιρέσεις εξακολουθούν να απαγορεύουν το παντελόνι στις γυναίκες επιχειρηματολογώντας με κακές μεταφράσεις του Δευτερονομίου. Εκτός από τον γαλλικό νόμο που προαναφέρθηκε και ισχύει –τυπικά- από το 1799 απαγορεύοντας στις Γαλλίδες το παντελόνι, φαινόμενα θεσμοθέτησης σχετικών απαγορεύσεων διαπιστώνονται και σε Πολιτείες των ΗΠΑ και μάλιστα πρόσφατα. Στη Λουιζιάνα από το 2004 και στη Βιρτζίνια από την επόμενη χρονιά επιβάλλονται χρηματικά πρόστιμα σε όλους όσους φορούν κοντοκάβαλο παντελόνι προβάλλοντας δημόσια τα εσώρουχά τους. Μπορεί ο νόμος να ισχύει για άνδρες και γυναίκες όμως διατυπώθηκε η άποψη ότι πλήττει κυρίως τους αφροαμερικανούς που συνηθίζουν αυτό το είδος παντελονιού. </div><div style="text-align: justify;"> <br /></div><div style="text-align: justify;">Τέλος, αν και ο συμβολικός χαρακτήρας του παντελονιού, ως ένδειξη ανδρισμού, έχει υποστεί σημαντική έκπτωση, το ίδιο δεν έχει συμβεί με την αξία ενός από τα ωραιότερα ποιήματα, παγκοσμίως, που έχει τον τίτλο “Σύννεφο με παντελόνια”. Ένα <a href="http://gefyrismoi.blogspot.com/2008/07/blog-post_07.html"><b>ποίημα</b></a> του <a href="http://gefyrismoi.blogspot.com/2008/09/blog-post_23.html"><b>Βλαδίμηρου Μαγιακόφσκι</b></a>.</div><div style="text-align: justify;"> <br /></div><div style="text-align: center;">[…] Ούτε μια γκρίζα τρίχα δεν έχω στην ψυχή,</div><div style="text-align: center;">μήτε των γηρατειών την στοργή!</div><div style="text-align: center;">Μέγας ο κόσμος με της φωνής τη δύναμη</div><div style="text-align: center;">έρχομ΄ όμορφος</div><div style="text-align: center;">στα εικοσιδυό μου χρόνια.</div><div style="text-align: center;">Τρυφεροί μου!</div><div style="text-align: center;">Αφήστε τον έρωτα στα βιολιά</div><div style="text-align: center;">Είναι βάρβαρο στα τύμπανα να μένει.</div><div style="text-align: center;">Και δεν μπορείτε να φέρετε τα πάνω κάτω όπως εγώ,</div><div style="text-align: center;">ώστε να μείνουν μόνο τα χείλη.</div><div style="text-align: center;">Ελάτε να μάθετε –</div><div style="text-align: center;">απ’ το βελούδινο σαλόνι</div><div style="text-align: center;">του τάγματος των αρχαγγέλων το πρωτόκολλο</div><div style="text-align: center;">που ήρεμα τα χείλη ξεφυλλίζει</div><div style="text-align: center;">όπως η μαγείρισσα το βιβλίο των συνταγών.</div><div style="text-align: center;">Πηγαίνετε -</div><div style="text-align: center;">Η σάρκα πάει να με τρελάνει</div><div style="text-align: center;">- κι όπως αλλάζει χρώμα ο ουρανός -</div><div style="text-align: center;">πηγαίνετε –</div><div style="text-align: center;">θα είμαι άψογα τρυφερός,</div><div style="text-align: center;">δεν είμαι άντρας εγώ, είμαι ένα σύννεφο με παντελόνια![…]</div><div style="text-align: center;"> <br /></div><div style="text-align: justify;"><b>Σημ.:</b> Η συντομογραφία π.τ.ε.μ. σημαίνει Πριν Την Εποχή Μας και προσδιορίζει χρονολογικά τα έτη που συνήθως ταξινομούνται με το συμβολισμό θρησκευτικού χαρακτήρα π.Χ.</div><p class="MsoNormal" style="margin-left:36.0pt"><span lang="EL"><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"><b>Ενδεικτική βιβλιογραφία</b></div><div style="text-align: justify;">1. A short history of denim, <a href="http://www.levistrauss.com/sites/default/files/librarydocument/2010/4/History-Denim.pdf">Levi Strauss &amp; Co</a>.</div><div style="text-align: justify;">2. Αισχίνης, Κατά Τιμάρχου.</div><div style="text-align: justify;">3. Αρριανός, Ινδική.</div><div style="text-align: justify;">4. <a href="http://books.google.gr/books?id=gcsGAAAAQAAJ&amp;pg=PA487&amp;lpg=PA487&amp;dq=%CF%83%CE%B1%CF%81%CE%AC%CE%B2%CE%B1%CF%81%CE%B1&amp;source=bl&amp;ots=2Mw16ql8zD&amp;sig=wZMSbQMlHiR-j0RdrR3d8S-UYG0&amp;hl=el&amp;ei=5YlTTtnEFsih4gTcscGvBw&amp;sa=X&amp;oi=book_result&amp;ct=result&amp;resnum=1&amp;ved=0CBoQ6AE">Άτακτα</a>, τόμος τέταρτος, μέρος δεύτερον, αλφάβητον δεύτερον, Π-Ω, βιβλιοθήκη της Οξφόρδης, ψηφιοποιημένο βιβλίο από την google. </div><div style="text-align: justify;">5. Aviatrices - Australian women of the air, <a href="http://australia.gov.au/about-australia/australian-story/aviatrices">Australian Government</a>. </div><div style="text-align: justify;">6. Βακτρία, Περιοδικό Corpus Τεύχος 60, Μάιος 2004.</div><div style="text-align: justify;">7. Chinese Clothing - Five Thousand Years' History, <a href="http://polaris.gseis.ucla.edu/yanglu/ecc_culture_clothing.htm#history">Chinese American Museum</a>. </div><div style="text-align: justify;">8. Δρούλια Λουκία, Οι ενδυματολογικές μεταλλαγές στα χρόνια της εθνικής διαμόρφωσης του ελληνισμού, Εταιρεία Σπουδών Νεοελληνικού πολιτισμού και Γενικής Παιδείας, Επιστημονικό Συμπόσιο “<a href="http://helios-eie.ekt.gr/EIE/bitstream/10442/8441/1/INR_Droulia_99_01.pdf">Ο ρομαντισμός στην Ελλάδα</a>”, Αθήνα 12 και 13 Νοεμβρίου 1999. </div><div style="text-align: justify;">9. Gascony, <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Gascony">Wikipedia</a>.</div><div style="text-align: justify;">10. Han Chinese clothing, <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Han_Chinese_clothing">Wikipedia</a>.</div><div style="text-align: justify;">11. Ηροδότου Ιστορία, Βιβλίο Ζ΄-Πολύμνια. </div><div style="text-align: justify;">12. Καθ' οδόν: Στο «Χρυσό Ναό» των Σιχ στο Παντζάμπ της Ινδίας, <a href="http://www2.rizospastis.gr/story.do?id=3014749&amp;textCriteriaClause=">Ριζοσπάστης</a>, 18-09-2005. </div><div style="text-align: justify;">13. Khaki, <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Khaki">Wikipedia</a>. </div><div style="text-align: justify;">14. Κυρίες μου φοράτε παντελόνι; Είστε εκτός νόμου!, <a href="http://tvxs.gr/news/%CE%BA%CF%8C%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%82/%CE%BA%CF%85%CF%81%CE%AF%CE%B5%CF%82-%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CF%86%CE%BF%CF%81%CE%AC%CF%84%CE%B5-%CF%80%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B5%CE%BB%CF%8C%CE%BD%CE%B9-%CE%B5%CE%AF%CF%83%CF%84%CE%B5-%CE%B5%CE%BA%CF%84%25C">TVX</a>. </div><div style="text-align: justify;">15. Lambert Tim, A brief history of Wigan, England, <a href="http://www.localhistories.org/wigan.htm">The history of the world</a>. </div><div style="text-align: justify;">16. Μαγιακόφσκι Βλαδίμηρος, Σύννεφο με παντελόνια, μτφ. Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης, Αρμός, Αθήνα 2008.</div><div style="text-align: justify;">17. Μαστίγωμα γιατί φορούσαν παντελόνι!, <a href="http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22777&amp;subid=2&amp;pubid=4626828&amp;tag=8334">Το Έθνος</a>, 13-07-2009. </div><div style="text-align: justify;">18. Men’s Garments, <a href="http://www.sengokudaimyo.com/garb/garb.html">A history of Japanese clothing and accessories</a>. </div><div style="text-align: justify;">19. Μπαμπινιώτης Γεώργιος, Λεξικό για το Σχολείο και το Γραφείο, Κέντρο Λεξικολογίας, 2008.</div><div style="text-align: justify;">20. Μπρούμελ ο Ωραίος: ο πρώτος μετρ του στυλ, <a href="http://tvxs.gr/news/%CF%80%CE%BF%CF%81%CF%84%CF%81%CE%AD%CF%84%CE%B1/%CE%BC%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%8D%CE%BC%CE%B5%CE%BB-%CE%BF-%CF%89%CF%81%CE%B1%CE%AF%CE%BF%CF%82-%CE%BF-%CF%80%CF%81%CF%8E%CF%84%CE%BF%CF%82-%CE%BC%CE%B5%CF%84%CF%81-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%83">TVX</a>. </div><div style="text-align: justify;">21. Mr. Burns, Simpsons, <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Mr._Burns">Wikipedia</a>. </div><div style="text-align: justify;">22. Οι στολές του Ελληνικού Στρατού κατά περιόδους, <a href="http://www.army.gr/default.php?pname=sunt_istor_stoles&amp;la=1">Γενικό Επιτελείο Στρατού</a>. </div><div style="text-align: justify;">23. Όργουελ Τζωρτζ, <a href="http://www.biblioasi.gr/product_info.php?products_id=48106">Ο δρόμος προς την αποβάθρα του Γουίγκαν</a>, Κάκτος, 2004. </div><div style="text-align: justify;">24. Oxford Dictionaries, <a href="http://oxforddictionaries.com/definition/galligaskins">Galligaskins</a>. </div><div style="text-align: justify;">25. Σάνδη Γεωργία, <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%93%CE%B5%CF%89%CF%81%CE%B3%CE%AF%CE%B1_%CE%A3%CE%AC%CE%BD%CE%B4%CE%B7">Wikipedia</a>. </div><div style="text-align: justify;">26. The House of Ptolemy, <a href="http://www.third-millennium-library.com/readinghall/UniversalHistory/OLD_GREECE/House_of_Ptolemy/1-Alexander_the_Great.html">Alexander the Great</a>. </div><div style="text-align: justify;">27. Thomas Weston Pauline, Early Clothing, Costume History, From Animal Skins to Celtic Dress, <a href="http://www.fashion-era.com/ancient_costume/early-clothing-celtic-dress.htm">Era.com</a>.</div><div style="text-align: justify;">28. Trousers, <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Trousers">Wikipedia</a>.</div><div style="text-align: justify;">29. Yûsoku Kojitsu Ron, <a href="http://www.sengokudaimyo.com/garb/garb.html">A history of Japanese clothing and accesoires</a>, Men’s Garments. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8643075162997314332-368505878613327488?l=gefyrismoi.blogspot.com' alt='' /></div>Γεφυριστέςhttp://www.blogger.com/profile/15380737416689962888noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8643075162997314332.post-85296378189520386132011-08-19T00:01:00.004+03:002011-08-19T00:01:00.457+03:00<div style="text-align: right;"><b><i>Με όλες τις ευχές του κόσμου στον Κωστή!</i></b></div> <br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-mtPqIgkGwjY/Tk1cXr8nsLI/AAAAAAAACQY/ZiQoFsiUt0Y/s1600/pablo-picasso-paulo-picassos-son-as-pierrot.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 295px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-mtPqIgkGwjY/Tk1cXr8nsLI/AAAAAAAACQY/ZiQoFsiUt0Y/s400/pablo-picasso-paulo-picassos-son-as-pierrot.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5642267470168830130" /></a><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" " style="font-size: small;"><i> Paulo, Picasso's Son, as Pierrot 1925</i></span></div> <br /> <br /><div style="text-align: center;">Ολοένα ακούμε, πόσο γρήγορα,</div><div style="text-align: center;">οι μανάδες τους γιους τους χάνουν. Εγώ όμως</div><div style="text-align: center;">τον δικό μου τον κράτησα. Πώς τον κράτησα;</div><div style="text-align: center;">Χάρη στο τρίτο Πράγμα.</div><div style="text-align: center;">Αυτός κι εγώ ήμασταν δυο, το τρίτο όμως</div><div style="text-align: center;">Πράγμα, που το ΄χαμε μαζί, το προσπαθούσαμε μαζί,</div><div style="text-align: center;">αυτό μας ένωσε.</div><div style="text-align: center;">Συχνά άκουσα η ίδια τους γιους</div><div style="text-align: center;">να συζητούν με τους γονιούς τους.</div><div style="text-align: center;">Πόσο καλύτερη ήταν η δική μας κουβέντα</div><div style="text-align: center;">για το τρίτο Πράγμα, που το ΄χαμε μαζί με πολλούς ανθρώπους!</div><div style="text-align: center;">Πόσο πλησιάζαμε ο ένας τον άλλον,</div><div style="text-align: center;">όταν πλησιάζαμε αυτό το κοινό Πράγμα!</div><div style="text-align: center;">Πόσο καλά ήμασταν μαζί, όταν πλησιάζαμε</div><div style="text-align: center;">αυτό το καλό Πράγμα! </div> <br /><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" " style="font-size: small;"><b>Μπέρτολτ Μπρεχτ, μτφ. Μαρία Αγγελίδου</b></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8643075162997314332-8529637818952038613?l=gefyrismoi.blogspot.com' alt='' /></div>Γεφυριστέςhttp://www.blogger.com/profile/15380737416689962888noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8643075162997314332.post-52916611685911029012011-08-13T17:21:00.003+03:002011-08-13T17:25:03.888+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/--7G6wDxHJz8/TkaIneUrR7I/AAAAAAAACQQ/pZSZfKdaWo4/s1600/Klee1619.3640.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 358px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/--7G6wDxHJz8/TkaIneUrR7I/AAAAAAAACQQ/pZSZfKdaWo4/s400/Klee1619.3640.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5640345795064186802" /></a> <br /> <br /><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-style: italic; ">Ένα παραμύθι από τις Φιλιππίνες (Μιντανάο)</span></div> <br /><div style="text-align: justify;">Τα πολύ παλιά χρόνια, εκείνες τις εποχές που ο ουρανός σχεδόν ακουμπούσε στη γη, μια γεροντοκόρη βγήκε έξω να κοπανήσει ρύζι. Πριν αρχίσει τη δουλειά της έβγαλε τα κολιέ και το χτενάκι από τα μαλλιά της και τα κρέμασε στον ουρανό που έμοιαζε με κοράλλι. </div><div style="text-align: justify;"> <br /></div><div style="text-align: justify;">Μετά άρχισε τη δουλειά της και κάθε φορά που σήκωνε το γουδοχέρι έδινε μια και στον ουρανό. Κάποια στιγμή όμως, το σήκωσε τόσο ψηλά με αποτέλεσμα ο ουρανός να δεχτεί ισχυρό χτύπημα. </div><div style="text-align: justify;"> <br /></div><div style="text-align: justify;">Τότε ήταν που άρχισε να μεγαλώνει, να φουσκώνει και να σηκώνεται, μαζί με τα στολίδια της γερόντισσας που έμειναν εκεί ψηλά καρφωμένα. Οι χάντρες των κομματιασμένων από τα χτυπήματα κολιέ έγιναν αστέρια. Κι όσο για το χτένι, παρασύρθηκε κι εκείνο, και έγινε φεγγάρι.</div><div style="text-align: justify;"> <br /></div><div style="text-align: justify;">Πηγή: <a href="http://www.pitt.edu/~dash/creation-phil.html#howthemoon">D. L. Ashliman's folktexts</a> </div><div style="text-align: justify;">Απόδοση: α.μ.</div><div style="text-align: justify;">Ο πίνακας: Paul Klee Villa R, 1919, Offentliche Kunstsammlung, Berne </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8643075162997314332-5291661168591102901?l=gefyrismoi.blogspot.com' alt='' /></div>Γεφυριστέςhttp://www.blogger.com/profile/15380737416689962888noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8643075162997314332.post-87439763458259844532011-08-01T13:53:00.001+03:002011-08-01T13:56:04.609+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-BF68m1pMVEM/TjaGEMgO4_I/AAAAAAAACO0/wKB4Y1iQtfg/s1600/gr_kv.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 273px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-BF68m1pMVEM/TjaGEMgO4_I/AAAAAAAACO0/wKB4Y1iQtfg/s400/gr_kv.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5635839390334772210" /></a><br /><br /><div style="text-align: justify;">«Παραμύθια» ;... Αι….λοιπόν θα σας πω κ΄ ένα παραμύθι, για να ξεκουραστείτε! Μια φορά κ' έναν καιρό οι κλέφτες της πρώτης πολιτείας του κόσμου, αφού πλουτήνανε αρκετά, αποφασίσανε να ταχτοποιήσουνε τη ζωή τους. Μπλοκάρανε το λοιπόν τους φτωχούς της πολιτείας κι αφού τους μαζώξανε στην πλατέα, τους είπανε : «Ψηλά τα χέρια! Θέλουμε το καλό σας. Δε θα σας πάρουμε τα φκιάρια, τους κασμάδες, τα σκεπάρνια, τα δισάκια και τα ζεμπίλια σας με το ψωμοτύρι, τα τρύπια σας πουκάμισα με τις ψείρες και τις απάτωτες καλύβες σας, που κάνουνε νερά, σα βρέχει. Είσαστε λέφτεροι ! - (ψηλά τα χέρια !). Λέφτεροι να ζείτε κατά το κέφι σας, να κερδίζετε, να κάνετε κομπόδεμα, να μεθάτε, να χορέβετε, να γεννοβολάτε και να πεθαίνετε. Εμείς θα σας μαθαίνουμε τις... αλήθειες ! Θα σας δώσουμε πλούσια φαντασία κ' αισθαντική καρδιά∙ θα σας δώσουμε κι αθάνατη ψυχή. Κι όποιος από σας του γουστάρει, θα μπορεί να γράφει ποιήματα, να σκαρώνει θεωρίες και να δοξάζεται ! Ο κυρίαρχος λαός θα σαστε σεις! Εμείς μονάχα θα σας κουμαντάρουμε, θα φροντίζουμε για την ασφάλεια της ζωής, της τιμής και της περιουσίας σας -μ' ένα λόγο για τη λεφτεριά σας. Σεις θα δουλέβετε, κατα­πώς θέλετε κι ό,τι θέλετε κι οπότε θέλετε. Εμείς θα σας δίνουμε δουλειά, φτάνει να βρίσκεται, και σεις θα μας δίνετε τα κόπια σας. Και για να μη θαρρέψετε πως σας αδικούμε, θα πλερώνουμε κ' εμείς το ίδιο δόσιμο στο Κράτος, -στον εαφτό μας !</div> <div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">»Κ' εσείς κ' εμείς θα χουμε πάνου από τα κεφάλια μας τους ίδιους θεούς, που θα προστάζουν εσάς να δουλέβετε και να μην τρώτε κ' εμάς να καθόμαστε και να τρώμε. Κ' εμείς κ' εσείς θα χουμε πάνου από τα κεφάλια μας τους ίδιους νόμους, που εμείς θα σας τους δίνουμε κ' εσείς θα τους ψηφίζετε σα βουλεφτάδες και θαν τους εφαρμόζετε σα δικαστάδες ενάντια στον εαφτό σας. Και για να μην πλακώνουν απ' άλλες στεριές και θάλασσες κουρσάροι και κλέφτες ν' αρπάζουνε το υστέρημά σας και να παίρνουνε σκλάβους κ' εσάς και τις γυναίκες σας και τα παιδιά σας, θα σας αρματώνουμε, θα σας γυμνάζουμε, για να μπορείτε να διαφεντέβετε τους θεούς σας, τον εαφτό σας κ' εμάς, δηλαδή την πατρίδα. Να σκοτώνεστε σεις και να ζούμε μεις. Κι' επειδή μοναχοί σας δε θα μπορούσατε να σκεφτείτε το συφέρο σας και να φυλάξετε τον εαφτό σας, θα σας αναγκάζουμε με το ζόρι (ψηλά τα χέρια!). Ένα πράμα μοναχά σας απαγορέβουμε: να κλέβει ο ένας τον άλλονε. Γιατί μπορεί να κλέψετε κ' εμάς».</div> <div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Έτσι λοιπόν ο λαός δούλεβε λέφτερα και λέφτερα σκεφτότανε. Και τραγουδούσε χαρούμενα στις ταβέρνες σαν τον κότσυφα στο κλαρί (στο κλουβί!). Κ' οι σωτήρες του ξαπλωνόντανε τ' ανάσκελα σε ζεστά παλάτια το χειμώνα και κάτου απ' ανθισμένα δέντρα το καλοκαίρι -και σωρό γυναικούλες όμορφες τους ψειρίζανε το σβέρκο και τους χουχουλίζανε το ριζάφτι (πολύ συντελεί !). Κ΄ η εφτυχία τους, είτανε δύναμη της πατρίδας κ' η ξετσιπωσιά τους καθαρμός. Κι αν κάπου βαριεστίζοντας ο λαός τους έδιωχνε, ζητούσε αμέσως άλλους να τόνε κλέβουνε: δεν μπορούσε πια μήτε να ζήσει μήτε να σκεφτεί χωρίς «σωτήρες».</div> <div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Γελάτε και με το δίκιο σας, ω άντρες Αθηναίοι. Τέτια παράξενη πολιτεία μήτε γίνηκε μήτε θα γίνει ποτές! Παραμύθι, βλέπετε. Τώρα θα μου ζητάτε κ' επιμύθιο !</div> <div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Που νάν το βρω !... Μοναχά σας λέω: <span style="font-weight:bold;">«Αλίμονο στον αφτόδουλο πολίτη, που φτασμένος στα έσχατα της απελπισίας παραδίνεται, για να σωθεί, στο έλεος του Θεού και στους νόμους των Κλεφτών».</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Πηγή: Κώστας Βάρναλης, Η αληθινή απολογία του Σωκράτη, §20-§23, Κέδρος, 1974, Εικονογράφηση: Γιάννης Ρίτσος.</div> <div style="text-align: justify;"><br /></div><span class="Apple-style-span" style="font-style: italic; ">Ο τίτλος επιλέχθηκε από το κείμενο στο οποίο διατηρήθηκε η ορθογραφία του Κώστα Βάρναλη.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8643075162997314332-8743976345825984453?l=gefyrismoi.blogspot.com' alt='' /></div>Γεφυριστέςhttp://www.blogger.com/profile/15380737416689962888noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8643075162997314332.post-42864622430570730412011-07-29T17:57:00.003+03:002011-07-29T18:08:58.991+03:00<span style="font-style:italic;">Ιταλικό παραμύθι από τη συλλογή του καθηγητή <a href="http://www.pitt.edu/~dash/type1586.html#panchatantra">D.L.Ashliman</a>. Απόδοση στην ελληνική:α.μ.</span><br /><br /><div style="text-align: center;"><iframe width="425" height="349" src="http://www.youtube.com/embed/nfF3cR8rWyU" frameborder="0" allowfullscreen=""></iframe></div><br /><div style="text-align: justify;">Κάποτε, σ΄ ένα δωματιάκι ζούσε μια γυναικούλα με μόνη περιουσία μια μικρή κότα. Μια μέρα που η κοτούλα γέννησε, η γυναίκα πήρε το αυγό κι έφτιαξε μια μικρούλα ομελέτα. Όταν όμως την έβαλε στο πρεβάζι του παραθύρου να κρυώσει, μια μύγα που πετούσε εκεί γύρω, την περιποιήθηκε κανονικά! Φαντάζεστε πώς έγινε η ομελέτα έτσι; Η γυναικούλα, τότε, εξαγριώθηκε και μια και δυο, τράβηξε στον δικαστή και του εξιστόρησε τα καθέκαστα. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Εκείνος, χωρίς άλλη συζήτηση, της έδωσε ένα ρόπαλο λέγοντάς της πως αν ξαναδεί τη λαίμαργη μύγα, να την σκοτώσει αμέσως. Όμως, εκείνη τη στιγμή μια άλλη μύγα ήρθε, κι έκατσε στη μύτη του δικαστή. Η γυναικούλα, νομίζοντας ότι ήταν η κλέφτρα της μικρής της ομελέτας, σήκωσε το ρόπαλο και μ΄ όση δύναμη είχε το κατέβασε πάνω … στη μύτη του.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><span style="font-weight:bold;">Επιμύθιο</span>: Όσο λιγότερα έχεις τόσο πιο πολύ μοιάζουν οι εχθροί σου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8643075162997314332-4286462243057073041?l=gefyrismoi.blogspot.com' alt='' /></div>Γεφυριστέςhttp://www.blogger.com/profile/15380737416689962888noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8643075162997314332.post-71065369270093862392011-07-20T09:44:00.003+03:002011-07-20T09:49:07.015+03:00<div style="text-align: right;"><i><b>του Γιώργου Μπλάνα</b></i></div><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-bJefZNA92xo/TiZ5qhg1e7I/AAAAAAAACOc/Oc4XFNbttOA/s1600/splash_green.png" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="text-align: justify;float: left; margin-top: 0px; margin-right: 10px; margin-bottom: 10px; margin-left: 0px; cursor: pointer; width: 232px; height: 153px; " src="http://4.bp.blogspot.com/-bJefZNA92xo/TiZ5qhg1e7I/AAAAAAAACOc/Oc4XFNbttOA/s400/splash_green.png" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5631322155530943410" /></a><div style="text-align: justify;">Επιτακτική είναι η ανάγκη να αγωνιστούμε για να σώσουμε και να βελτιώσουμε την Ελληνική Δημοκρατία. Οφείλουμε να αντισταθούμε στην κοινωνική κατάρρευση περισσότερο από την οικονομική κατάρρευση. Γιατί όταν μια κοινωνία παρέχει στους πολίτες της την ελευθερία να επιχειρήσουν, να δημιουργήσουν και να συνεργαστούν, οι πολίτες σχετικά εύκολα μπορούν να βγουν από την φτώχεια στην οποία θα τους ρίξει κάθε κακοποιό στοιχείο.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Σήμερα, τα πράγματα είναι πολύ άσχημα. Πως το ΠΑΣΟΚ είναι ένα κοινωνικά επικίνδυνο κόμμα, μας δόθηκε η ευκαιρία να το διαπιστώσουμε τα τελευταία 30 χρόνια. Κλαδικές, αθέμιτες μέθοδοι διαχείρισης των κρατικών λειτουργιών, αλαζονεία, ψέμα, συνομωσίες και αντιπαλότητες, διασπάθιση του δημοσίου χρήματος... Αλλά πως θα έφτανε να δημιουργήσει ένα νέο είδος πολιτεύματος! Αυτό δεν το φανταζόταν κανείς. Και όμως βρισκόμαστε τώρα μπροστά στο χειρότερο. Να μερικές από τις αρχές αυτού του νέου είδους πολιτεύματος:</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>1.</b> Αν ένα πολιτικό κόμμα επιθυμεί να σώσει την Ελλάδα, δικαιούται να πει οποιοδήποτε ψέμα, προκειμένου να εκλεγεί.</div><div style="text-align: justify;"><b>2.</b> Αν ένα πολιτικό κόμμα εκλεγεί λέγοντας ψέματα, δεν χρειάζεται να παραιτηθεί από τη διακυβέρνηση όταν αποκαλυφθούν τα ψέματα. Αρκεί να δηλώσει ευθαρσώς πως είπε ψέματα.</div><div style="text-align: justify;"><b>3.</b> Αν κάποιοι Έλληνες πλούτισαν χρησιμοποιώντας εγκληματικές μεθόδους, με αποτέλεσμα την οικονομική κατάρρευση της χώρας, η κυβέρνηση δικαιούται να χρησιμοποιήσει τις ίδιες παράνομες μεθόδους, προκειμένου να σώσει τη χώρα από την χρεοκοπία.</div><div style="text-align: justify;"><b>4.</b> Αν οι κλέφτες πολιτικοί επενδύσουν κλοπιμαία χρήματα σε παράνομες επιχειρηματικές δραστηριότητες εντός Ελλάδος, οι Έλληνες δεν δικαιούνται να χαρακτηρίζουν τους πολιτικούς κλέφτες.</div><div style="text-align: justify;"><b>5.</b> Αν η κυβέρνηση κρίνει πως τα κόμματα της αντιπολίτευσης πρέπει να ακολουθούν την πολιτική της και τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν το κάνουν, τότε δικαιούται να τα χαρακτηρίζει κόμματα ανεύθυνα.</div><div style="text-align: justify;"><b>6. </b>Αν η κυβέρνηση δεν μπορεί να κάνει αλλιώς παρά να επιβάλει άδικα δημοσιονομικά μέτρα, δεν οφείλει να παραιτηθεί, ώστε κάποια άλλη κυβέρνηση να προσπαθήσει να επιβάλει δίκαια δημοσιονομικά μέτρα, αλλά δικαιούται να τα επιβάλει, δηλώνοντας ευθαρσώς πως λυπάται.</div><div style="text-align: justify;"><b>7.</b> Αν η κυβέρνηση που κυβερνά με την ψήφο της μειοψηφίας των Ελλήνων, δεν μπορεί να επιβάλει μέτρα για τα οποία απαιτείται η συμφωνία της πλειοψηφίας των Ελλήνων, δεν χρειάζεται να προσπαθήσει να την εξασφαλίσει μέσω εκλογών. Μπορεί κάλλιστα να τρομοκρατήσει την πλειοψηφία.</div><div style="text-align: justify;"><b>8.</b> Αν η πλειοψηφία των Ελλήνων δεν τρομοκρατηθεί από τις απειλές μιας κυβέρνησης μειοψηφίας, η κυβέρνηση δικαιούται να χρησιμοποιήσει βία.</div><div style="text-align: justify;"><b>9.</b> Αν η κυβέρνηση δεν μπορεί να κυβερνήσει, δικαιούται να εκχωρήσει το έργο της σε ιδιώτες.</div><div style="text-align: justify;"><b>10.</b> Αν η κυβέρνηση δεν μπορεί να συλλάβει αυτόν που κλέβει 1.000.000.000 Ευρώ, πρέπει να συλλαμβάνει αυτόν που έκλεψε 1.000, διότι έτσι αποδεικνύει πως όλοι οι πολίτες είναι ίσοι απέναντι στον νόμο.</div><div style="text-align: justify;"><b>11.</b> Αν ένας νόμος δεν επιτρέπει στην κυβέρνηση να ασκήσει το έργο της, δεν χρειάζεται να ζητήσει από τη βουλή την κατάργησή του. Απλά τον παραβαίνει.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Αυτοί οι κανόνες δεν είναι αστεϊσμός. Είναι απόρροια των ενεργειών της κυβέρνησης των σοσιαλιστών. Και μάλιστα συγκεκριμένων ενεργειών. Η δικαιολογία για την εφαρμογή τους είναι η δραματική κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα. Όμως η χώρα είναι ένα νομικό μόρφωμα που εκφράζει τη βούληση των κατοίκων συγκεκριμένης εδαφικής επικράτειας. Συνεπώς η χώρα είναι το σύνταγμα και οι νόμοι της. Πώς θα μπορούσε να σωθεί η χώρα, αν παραβιάζονται οι νόμοι και το σύνταγμα; Προφανώς θα μπορούσε να σωθεί το Έθνος -δηλαδή τα πρόσωπα που αποτελούν το έθνος των Ελλήνων- από τη φτώχια. Αλλά για να είναι ή να μην είναι φτωχό ένα Έθνος πρέπει να διαθέτει μια χώρα με σύνταγμα και νόμους. Οπότε...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Οι άνθρωποι αυτοί χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: τους εντελώς ηλίθιους και τα εντελώς καθάρματα. Τι από τα δύο είναι καθένας, δεν πρέπει να ενδιαφέρει κανέναν Έλληνα. Η μόνη λύση είναι η απαλλαγή από τη μάστιγά τους, που οδηγεί την Ελλάδα στην καταστροφή. Μπορεί αυτή την ιστορική στιγμή ο καπιταλισμός να κάνει (ως προς την ιστορική κατασκευή Κράτος-Έθνος) την ίδια επιλογή με τους μεταμαρξιστές αριστερούς: πολυπολιτισμός! αλλά είναι προφανές πως τα έθνη δεν έχουν επινοήσει ακόμα άλλον τρόπο αντίστασης στην αθλιότητα που προωθεί ο καπιταλισμός. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Το Κράτος-Έθνος αποτελεί το μόνο καταφύγιό τους, παρόλα όσα λένε οι «αριστεροί επιστήμονές» μας. Είναι ζήτημα συγκεκριμένης τακτικής. Και στην πολιτική δεν χωρούν γενικότητες. Ο πολιτικός αγώνας πρέπει να είναι πάντα συγκεκριμένος. Σήμερα, μια δημοκρατία δεν μπορεί να αντλήσει δύναμη αντίστασης, παρά μόνο από τη λογική βάση της: το Έθνος. Υπάρχει, φυσικά, ο «κίνδυνος» να εισχωρήσουν εθνικιστικά στοιχεία σ’ αυτόν τον αγώνα. Εγώ τουλάχιστον δεν βλέπω κανέναν κίνδυνο σε αυτό. Αυτοί που καταδιώκουν τους μετανάστες δεν είναι εθνικιστές, αλλά αλήτες και καταδικάζονται από όλους του Έλληνες που χρόνια ολόκληρα προσφέρουν δουλειά, στέγη και ασφάλεια στους μετανάστες. Εξάλλου οι μετανάστες που εγκληματούν είναι απλά αλήτες. Και έχουν από τους Έλληνες την ανάλογη αντιμετώπιση με τους συμπατριώτες μας αλήτες. Οι υπερπατριώτες όπως και οι αριστεροί διαθέτουν θάρρος, αγωνιστικότητα και πίστη σε αξίες. Αμφότεροι είναι ίσως γεμάτοι στερεότυπα και εσφαλμένες αντιλήψεις. Γνωρίζουμε πως και τα δύο διορθώνονται μέσα στον συλλογικό αγώνα και το δημοκρατικό διάλογο. Οι θρησκευόμενοι είναι αντικαπιταλιστές, συχνά δογματικοί, όπως και αρκετοί αριστεροί, αλλά διαθέτουν τις αρετές της συνεργασίας και της αγάπης για τον διπλανό τους. Μέσα στον κοινό αγώνα θα απαλλαγούν από τον δογματισμό, όπως οι «επαναστάτες» θα απαλλαγούν από την ολέθρια άποψη πως αυτοί είναι οι καθοδηγητές του λαού για την ιστορική αλλαγή! Οι κοινωνικές ελευθερίες κατακτώνται μέσα σε κοινούς αγώνες με τους πιο διαφορετικούς συνεργάτες, συντρόφους, συναγωνιστές. Όποιος δεν θέλει να έρχεται σε επαφή με «αντιδραστικούς», «εθνικιστές», «δογματικούς», καλύτερα να ασχοληθεί με την χαρτοκοπτική ή την ξυλοκοπτική! </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Οι άλλοι ας αγωνιστούμε μέσα στο μεγάλο καζάνι, όπου βράζουμε καθένας με τις απόψεις του: σωστές ή εσφαλμένες. Αυτό είναι το ΝΕΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ. Δεν πληροί ίσως τις προδιαγραφές των ειδικών των κοινωνικών επιστημών, αλλά είναι προφανές πως οι κοινωνικές επιστήμες δεν πληρούν σήμερα τις προδιαγραφές της πραγματικότητας. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><span style="font-weight:bold;">Σημείωση των Γεφυριστών</span>:<i> Ο Λένιν για το έθνος και τον εθνικισμό</i>, στο blog “<a href="http://kolasmenoi.blogspot.com/2008/02/blog-post_20.html"><span style="font-weight:bold;">Της γης οι κολασμένοι</span></a>”.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8643075162997314332-7106536927009386239?l=gefyrismoi.blogspot.com' alt='' /></div>Γεφυριστέςhttp://www.blogger.com/profile/15380737416689962888noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8643075162997314332.post-33139356206323828672011-07-12T16:36:00.002+03:002011-07-12T17:33:47.671+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-BT3k0QNy_oE/ThxbRVMShoI/AAAAAAAACOQ/GGjChtRv2uk/s1600/gnda_13_7_2011_y.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 176px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-BT3k0QNy_oE/ThxbRVMShoI/AAAAAAAACOQ/GGjChtRv2uk/s400/gnda_13_7_2011_y.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5628473987610871426" /></a><br /><div style="text-align: center;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8643075162997314332-3313935620632382867?l=gefyrismoi.blogspot.com' alt='' /></div>Γεφυριστέςhttp://www.blogger.com/profile/15380737416689962888noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8643075162997314332.post-90478135684133386982011-07-02T19:24:00.002+03:002011-07-02T19:26:41.365+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-1-XnZ-h2fYw/Tg9GXO4y56I/AAAAAAAACNw/fHqd_eMo7Ds/s1600/syntagma-lostoi-thumb-medium-thumb-large.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 297px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-1-XnZ-h2fYw/Tg9GXO4y56I/AAAAAAAACNw/fHqd_eMo7Ds/s400/syntagma-lostoi-thumb-medium-thumb-large.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5624791824556287906" /></a><div style="text-align: justify;"><i>Όχι! Οι εμφανιζόμενοι στη <a href="http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&amp;id=289973">φωτογραφία</a> δεν είναι τραμπούκοι. Το μόνο κοινό που έχουν με τον Γκοτζαμάνη είναι ότι οδηγούν και αυτοί αυτοκίνητα δημόσιας χρήσης.</i> </div><br /><div><br /><div style="text-align: justify;">Η λέξη προέρχεται από την ισπανική «τραμπούκο» η οποία προσδιορίζει ένα πνευστό όργανο, παρόμοιο με την οκαρίνα. Ακριβώς λόγω του σχήματός του, οι Ισπανοί αργότερα ονόμασαν «τραμπούκο» και τα πούρα Αβάνας.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ωστόσο, στην ίδια χώρα επικρατούσε η συνήθεια από πλευράς των υποψηφίων βουλευτών τις παραμονές των εκλογών να προσφέρουν στους ψηφοφόρους τους, πούρα για να τους καλοπιάσουν. Έτσι, το πούρο έγινε ταυτόσημο με τη δωροδοκία και το φιλοδώρημα και όσους το δέχονταν, παρ΄ όλη την ευτελή αξία του, τους αποκαλούσαν «τραμπούκους». </div><br /><b>Πηγή</b>: Νατσούλης Τ. (χ.χ.) Λέξεις και φράσεις παροιμιώδεις, Αθήνα: Σμυρνιωτάκης<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8643075162997314332-9047813568413338698?l=gefyrismoi.blogspot.com' alt='' /></div>Γεφυριστέςhttp://www.blogger.com/profile/15380737416689962888noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8643075162997314332.post-35029212076896168192011-06-29T19:03:00.001+03:002011-06-29T19:11:08.789+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-kUVvmEf56aE/TgtOKoBU55I/AAAAAAAACNo/RiUsayXr7Ms/s1600/sundrago63.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 381px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-kUVvmEf56aE/TgtOKoBU55I/AAAAAAAACNo/RiUsayXr7Ms/s400/sundrago63.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5623674504150837138" /></a><div style="text-align: center;"><i><a href="http://www.elfwood.com/~shanamist/Sun-Dragon.3213364.html">Sam Mc</a>, Sun Dragon </i></div><br /><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">Ας τελειώνουμε, λοιπόν,<br />μ’ αυτόν τον ψεύτικο ήλιο,<br />τον ήλιο τον βρικόλακα<br />γεμάτο δόντια αχόρταγα<br />και νύχια αιμοβόρα•<br />γλώσσες φιδιών οι γλώσσες του:<br />φωτιά, καπνός, φαρμάκι,<br />ψυχές βαρβάρων, γουρουνιών<br />που γέννησαν γουρούνες.<br /><br />Ας τελειώνουμε λοιπόν<br />μ’ αυτού του βρώμικου ήλιου<br />τα ψυχοβόρα τέρατα.<br />Στάχτη τα τέρατα<br />και στάχτη οι σιδερόφραχτοι<br />προστάτες τους. Κι η στάχτη<br />τροφή των αρουραίων<br />που δόξασαν και ύμνησαν<br />αυτόν τον ψεύτικο ήλιο,<br />τον ήλιο που ανατέλλει<br />μέσα στα αίματα<br />για αίμα διψασμένος. </span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" ><i><b>Γιώργος Μπλάνας</b></i></span></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8643075162997314332-3502921207689616819?l=gefyrismoi.blogspot.com' alt='' /></div>Γεφυριστέςhttp://www.blogger.com/profile/15380737416689962888noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8643075162997314332.post-20850338357912859112011-06-25T11:47:00.004+03:002011-06-25T12:03:54.405+03:00<div style="text-align: justify;"><i>Ένα αγγλικό παραμύθι από τη συλλογή του καθηγητή <a href="http://www.pitt.edu/~dash/fairytheft.html">D.L.Ashliman</a>. Απόδοση στην ελληνική: α.μ.</i></div> <div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span">MΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ</span></b> ζούσε ένας γεωργός που είχε τρεις πανέμορφες και αφράτες αγελάδες, τη Φατσούλα, τη Διαμαντούλα και την Ομορφούλα. Ένα πρωί φτάνοντας στο στάβλο, βρήκε τη Φατσούλα τόσο αδυνατισμένη που μπορούσε να την πάρει ο αέρας. Το δέρμα της κρεμόταν σαν άδεια σακούλα καθώς ίχνος κρέατος δεν είχε μείνει πάνω της. Ακίνητη εκεί, η Φατσούλα, τον κοιτούσε με τα τεράστια μάτια της λες κι αντίκριζε φάντασμα. Την ίδια μέρα όμως είχε όμως συμβεί και κάτι ακόμη. Στο τζάκι της κουζίνας του υπήρχε ένας σωρός από στάχτη όμοια με εκείνην που αφήνουν τα ξύλα όταν καίγονται, γεγονός που έκανε το γεωργό να αναρωτιέται αν όλα όσα έβλεπε ήταν πραγματικότητα. Την επόμενη μέρα, η γυναίκα του βγαίνοντας από το σπίτι είδε τη Διαμαντούλα μεταμορφωμένη σε ένα σακί από κόκαλα, σαν τη Φατσούλα δηλαδή, ενώ η στοίβα με τα καυσόξυλα είχε μείνει μισή. Αλλά και στο τζάκι, το ύψος της στάχτης είχε φτάσει το ένα μέτρο! </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><a href="http://1.bp.blogspot.com/-88SPgyd05iY/TgWg7fAcjcI/AAAAAAAACNg/KEobKRDy9AA/s1600/The_Fate_of_the_Animals.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="text-align: justify;display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; cursor: pointer; width: 400px; height: 294px; " src="http://1.bp.blogspot.com/-88SPgyd05iY/TgWg7fAcjcI/AAAAAAAACNg/KEobKRDy9AA/s400/The_Fate_of_the_Animals.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5622076653638028738" /></a><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-style: italic; ">Φραντς Μαρκ[*], Η μοίρα των ζώων, 1901, Μουσείο Κουνστ, Βασιλεία, Ελβετία. </span><span class="Apple-style-span" style="font-style: italic; "><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/File:The_Fate_of_the_Animals.jpg">Wikipedia</a></span></div><div><br /><br /></div><div style="text-align: justify;">Μια και δυο λοιπόν, ο γεωργός αποφάσισε να μείνει ξάγρυπνος τη νύχτα μήπως και καταλάβει, επιτέλους, τι συμβαίνει. Έτσι, κρύφτηκε σ΄ ένα ντουλάπι από το οποίο μπορούσε να ελέγχει όλο το σπίτι του, κι άφησε την πόρτα μισάνοιχτη ώστε να δει ποιος ή τι θα μπει μέσα. Οι ώρες πέρναγαν και μόνο το ρυθμικό «τικ, τακ» του ρολογιού ακουγόταν. Ο γεωργός είχε αρχίσει να κουράζεται, πια, και στην προσπάθειά του να παραμείνει ξύπνιος δάγκωνε το μικρό του δάκτυλο. Ξαφνικά άνοιξε η πόρτα του σπιτιού και χίλια ξωτικά, γελώντας και χορεύοντας, εισέβαλαν μέσα τραβώντας την Ομορφούλα από το σκοινί μέχρι το κέντρο του δωματίου. Εκείνος, αν και ήταν σίγουρος ότι από στιγμή στιγμή θα πέθαινε από την τρομάρα του, μπόρεσε να κρατηθεί ζωντανός, μόνο και μόνο από περιέργεια για ό,τι θα ακολουθούσε.<br /><br />Ακόμη κι ο χρόνος φαινόταν να είχε σταματήσει γι΄ αυτόν. Τρομοκρατημένος, όπως ήταν, δεν άκουγε ούτε το «τικ, τακ» του ρολογιού και το μόνο που τον απασχολούσε ήταν η δύστυχη Ομορφούλα, η τελευταία όμορφη αγελάδα του. Είδε τα ξωτικά να τη ρίχνουν κάτω, να πέφτουν πάνω της και να τη γδέρνουν με τα μαχαίρια τους. Είδε να τρέχουν μερικά απ΄ αυτά έξω στην αυλή και να επιστρέφουν κουβαλώντας καυσόξυλα ανάβοντας μια μεγάλη φωτιά στο τζάκι. Είδε να μαγειρεύουν το κρέας της Ομορφούλας του, ψητό, τηγανητό κι όπως αλλιώς γίνεται. Ξαφνικά ένα από τα ξωτικά, που φαινόταν να είναι ο βασιλιάς τους φώναξε: «Προσέξτε, μην σπάσει ούτε ένα κόκκαλο!».<br /><br />Όταν πια, όλα τα δαιμόνια είχαν καταβροχθίσει κάθε ίχνος κρέατος, ξεκίνησαν να παίζουν με τα κόκαλα, πετώντάς τα μεταξύ τους. Όμως, μέσα σε αυτό το πανδαιμόνιο ένα κοκαλάκι από το πόδι της Ομορφούλας βρέθηκε πολύ κοντά στην πόρτα της ντουλάπας που ήταν κρυμμένος ο γεωργός. Εκείνος κατατρόμαξε και μόνο στη σκέψη ότι τα ξωτικά θα το αναζητήσουν και απλώνοντας δειλά το χέρι του, το τράβηξε μέσα. Την ίδια στιγμή είδε τον βασιλιά των ξωτικών, όρθιο στο τραπέζι να διατάζει: «Μαζέψτε τα κόκαλα!», κι αμέσως εκείνα άρχισαν να σεργιανούν στο δωμάτιο, μαζεύοντάς τα ένα-ένα. «Τακτοποιήστε τα, τώρα», διέταξε ξανά ο βασιλιάς, και τα ξωτικά τα έβαλαν όλα στη θέση τους, μέσα από το δέρμα της αγελάδας, που δίπλωσαν με περισσή τεχνική. Στη συνέχεια ο βασιλιάς, άρχισε να κτυπά με το ραβδί του τη μάζα οστών και δέρματος και σε λίγο ακούστηκε ένα πονεμένο μουγκανητό. Η αγελάδα ξαναζωντάνεψε!<br /><br />Αλίμονο όμως! Όταν τα ξωτικά άρχισαν να την τραβούν πίσω στο στάβλο, τα πράγματα ήταν δύσκολα για εκείνην αφού της έλειπε κάτι από το ένα της πόδι. Αλλά ήταν πια πολύ αργά. Ο κόκορας ξημέρωνε μια νέα μέρα και τα ξωτικά κρύφτηκαν αφήνοντας την Ομορφούλα δυο φορές πληγωμένη και τον γεωργό τρέμοντας να κουκουλώνεται στο σκεπάσματά του.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Επίκαιρο ηθικό δίδαγμα </span><br />Η περιέργεια και η αγωνία δεν σε σώζουν. Αντίθετα, σε οδηγούν στη φυγομαχία που σημαίνει το τέλος σου.<br /><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-weight:bold;">[*]Φραντς Μαρκ (Franz Marc, 1880-1916)</span><br />Γερμανός εξπρεσιονιστής ζωγράφος και χαράκτης, ιδρυτικό μέλος της καλλιτεχνικής ομάδας «Ο Γαλάζιος Καβαλάρης», στην οποία συμμετείχε, μεταξύ άλλων Ρώσων καλλιτεχνών-μεταναστών, και ο Β. Καντίνσκι. Γεννήθηκε στο Μόναχο από πατέρα ζωγράφο ενώ η μητέρα του ήταν γνωστή ως πιστή καλβινίστρια. Σπούδασε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της πόλης του ενώ μεταξύ 1903-1907 μελέτησε τεχνικές στο Παρίσι όπου συναναστράφηκε με πολλούς καλλιτέχνες μεταξύ των οποίων και η Σάρα Μπερνάρ. Εκεί, όμως, διαπίστωσε και έντονες ομοιότητες του έργου του με εκείνων του Βίνσεντ βαν Γκογκ. Την ίδια περίοδο μελέτησε την τεχνική της βυζαντινής αγιογραφίας επισκεπτόμενος τη Θεσσαλονίκη και το Άγιο Όρος, τουλάχιστον.<br /><br />Επηρεασμένος από τον φουτουρισμό και τον κυβισμό ανέπτυξε μια δική του, ξεχωριστή, τεχνική αποτυπώνοντας συνήθως ζώα στο φυσικό τους περιβάλλον. Το έργο του διακρίνεται από έντονη απλότητα, βαθύτατη ευαισθησία και χαρακτηριστικά χρώματα τα οποία εκφράζουν συγκεκριμένα νοήματα και σκοπούς: το μπλε για την αρρενωπότητα και την πνευματικότητα, το κίτρινο για τη θηλυκότητα και τη χαρά, το κόκκινο για τη βία.<br /><br />Η προσωπική του ζωή ήταν θυελλώδης με μεγάλους έρωτες και δύο γάμους. Σκοτώθηκε στη μάχη του Βερντέν, από γαλλική σφαίρα, λίγο πριν την αναχώρηση από το μέτωπο των σπουδαίων καλλιτεχνών που είχαν αποφασίσει οι Γερμανοί με σκοπό να τους προστατεύσουν. Οι Ναζί καταδίκασαν το έργο του Μαρκ, χαρακτηρίζοντας τον ίδιο ως «εκφυλισμένο καλλιτέχνη». Το συγκεκριμένο έργο ολοκληρώθηκε το 1913 και φέρει στο πίσω μέρος σημείωση του ζωγράφου στην οποία εκφράζει την έντονη αγωνία του για τον επικείμενο πόλεμο. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8643075162997314332-2085033835791285911?l=gefyrismoi.blogspot.com' alt='' /></div>Γεφυριστέςhttp://www.blogger.com/profile/15380737416689962888noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8643075162997314332.post-66627015545546449912011-06-16T18:20:00.003+03:002011-06-16T18:34:07.306+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-epXOv-22fa4/TfohVryceTI/AAAAAAAACNY/rcTPJ4rju-4/s1600/Temptation_of_Saint_Anthony_central_panel_by_Bosch.jpeg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 366px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-epXOv-22fa4/TfohVryceTI/AAAAAAAACNY/rcTPJ4rju-4/s400/Temptation_of_Saint_Anthony_central_panel_by_Bosch.jpeg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5618840141513390386" /></a><div style="text-align: justify;"><i><span class="Apple-style-span">Ιερώνυμος Μπος, Ο πειρασμός του Αγίου Αντωνίου, κεντρικό μέρος του τρίπτυχου, Εθνικό Μουσείο Arte Antiga, Λισαβόνα. Πηγή: <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/The_temptation_of_St._Anthony_in_visual_arts">Wikipedia</a></span></i></div><br /><div style="text-align: center;"><b>ΕΖΡΑ ΠΑΟΥΝΤ</b></div><div style="text-align: center;"><b><br /></b></div><div style="text-align: center;"><b>ΚΑΝΤΟ XIV</b></div><div style="text-align: center;"><b>ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Γιώργος Μπλάνας</b></div><br /><br /> Έφτασα σ’ ένα μέρος βουβό από φως•<br />Μπόχα βρεγμένου κάρβουνου, πολιτικοί<br />ο ------------ος και ο -------------ας, οι καρποί τους δεμένοι<br />στους αστράγαλους,<br />Στέκονταν εκεί, ξεβράκωτοι,<br />πρόσωπα ζωγραφισμένα στα κωλομέρια,<br />μάτια ορθάνοιχτα στα τεράστια κωλομέρια,<br />θάμνοι ίσα κάτω τα γένια τους,<br />κι απευθύνονταν στις μάζες με τις κωλοτρυπίδες τους<br />απευθύνονταν στα πλήθη μέσα στον βόρβορο,<br />σαύρες, γυμνοσάλιαγκες, σκουλήκια,<br />και μαζί τους ο --------------------ου,<br /> μια απόλυτα λευκή πετσέτα φαγητού<br />χωμένη κάτω απ’ την ψωλή του,<br /> και ο -------------------ας<br />που δεν του άρεσε καθόλου μα καθόλου η γλώσσα της πλεμπάγιας,<br />καλοσιδερωμένα -πάντα ωστόσο λαδωμένα- κολάρα <br /> τυλιγμένα γύρω στα πόδια τους,<br />το δέρμα όλο σπυριά και τρίχες<br /> να ξεχειλίζει απ’ τα κολάρα,<br />κερδοσκόποι βρικόλακες πασαλειμμένοι με σκατά,<br />και πίσω τους ο -------------------ου και οι επενδυτές<br /> να τους μαστιγώνουν με ατσάλινα σύρματα.<br /><br />Και οι προδότες της γλώσσας<br /> ο -----------------------ου κι η συμμορία των εφημερίδων<br />κι οι πληρωμένοι ψεύτες<br />οι ανώμαλοι, οι ανώμαλοι της γλώσσας,<br /> οι ανώμαλοι, που έφραξαν με τη λάσπη<br />του χρήματος κάθε χαρά απ’ τις αισθήσεις<br />σκούζοντας, κοτέτσι σε τυπογραφείο,<br /> και να χτυπούν οι πρέσες,<br />να φυσάει σκόνη κι αδέσποτα χαρτιά,<br />βρώμα, ιδρώτας, σαπισμένα πορτοκάλια,<br />κοπριά, ο τελευταίος βόθρος της ανθρωπότητας,<br />μυστήριο, διοξείδιο του θείου,<br />οι δειλοί, να ωρύονται• <br />να βουτάνε κοσμήματα στον βούρκο,<br /> και να σκούζουν πως τα βγάζουν λερωμένα•<br />σαδίστριες μανάδες να οδηγούν τις θυγατέρες τους<br /> στο κρεβάτι της παραλυσίας<br />γουρούνες να τρώνε σκουπίδια<br />και πάνω εκεί η επιγραφή<br /> πάνω εκεί: ΟΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8643075162997314332-6662701554554644991?l=gefyrismoi.blogspot.com' alt='' /></div>Γεφυριστέςhttp://www.blogger.com/profile/15380737416689962888noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8643075162997314332.post-71281571663105450492011-06-15T16:22:00.003+03:002011-06-15T18:02:45.281+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-I1b1Y_RnMCw/TfiyzDw_XII/AAAAAAAACNI/T5FG1gw3Keg/s1600/gr_br_hotel.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 139px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-I1b1Y_RnMCw/TfiyzDw_XII/AAAAAAAACNI/T5FG1gw3Keg/s400/gr_br_hotel.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5618437125398551682" /></a><br /><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-y0Hzp1c-brk/TfiyqQ1jgTI/AAAAAAAACNA/FVQVTlxoI58/s1600/vouli.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 167px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-y0Hzp1c-brk/TfiyqQ1jgTI/AAAAAAAACNA/FVQVTlxoI58/s400/vouli.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5618436974288535858" /></a><br /><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-o4sxSw-GyyA/TfiygCFiy6I/AAAAAAAACM4/_5jeNVlpE3c/s1600/papa_do_ndre.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 105px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-o4sxSw-GyyA/TfiygCFiy6I/AAAAAAAACM4/_5jeNVlpE3c/s400/papa_do_ndre.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5618436798530374562" /></a><br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><b><i>και η «λύση», ιστορική κι αυτή…</i></b></div><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-tHoJk7WLFtQ/TfiyXApfAlI/AAAAAAAACMw/Ot-lUr87fn4/s1600/dosilogos.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 256px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-tHoJk7WLFtQ/TfiyXApfAlI/AAAAAAAACMw/Ot-lUr87fn4/s400/dosilogos.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5618436643525427794" /></a><br /><br /><div style="text-align: center;"><b><i>... κάπως έτσι</i></b></div><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-qiWUIl_6WK0/TfjJVTPMMcI/AAAAAAAACNQ/M3fIhkH_R10/s1600/mat.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-qiWUIl_6WK0/TfjJVTPMMcI/AAAAAAAACNQ/M3fIhkH_R10/s400/mat.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5618461902923116994" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8643075162997314332-7128157166310545049?l=gefyrismoi.blogspot.com' alt='' /></div>Γεφυριστέςhttp://www.blogger.com/profile/15380737416689962888noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8643075162997314332.post-71636195865269194012011-06-09T20:26:00.002+03:002011-06-09T20:35:40.183+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-X7Fm819Zuw4/TfECwdqEwQI/AAAAAAAACMo/NBO2LOw5Lpo/s1600/ParisCommune.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 228px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-X7Fm819Zuw4/TfECwdqEwQI/AAAAAAAACMo/NBO2LOw5Lpo/s400/ParisCommune.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5616273241925796098" /></a><div style="text-align: center;">Οδόφραγμα, παρισινή κομμούνα, 18 Μαρτίου 1871. Πηγή: <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/File:Barricade18March1871.jpg">wikipedia</a></div><div><br /></div><br /><div style="text-align: right;"><i>του Γιώργου Μπλάνα</i></div><br /><div style="text-align: justify;">Οι «αγανακτισμένοι» Έλληνες είναι ακόμα στις πλατείες. Και καθένας σημαίνει δεκάδες άλλους, που δεν μπορούν να παραβρίσκονται. Φυσικά δεν είναι αρκετοί σε μια χώρα εκατομμυρίων ψηφοφόρων. Αλλά αρκούν. Αρκούν για να σκορπίσουν τον πανικό στα παράσιτα που κυβέρνησαν και κυβερνούν αυτή τη χώρα. Αρκούν επίσης για να προκαλέσουν τουλάχιστον αμηχανία στα κόμματα που δεν κυβέρνησαν ποτέ αυτή τη χώρα.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Πανικόβλητοι ή αμήχανοι, οι λειτουργοί του πολιτικού συστήματος ισχυρίζονται πως το αυθόρμητο δεν συνιστά πολιτική, πως οι «αγανακτισμένοι» έχουν θολή εικόνα για τα πράγματα και δεν μπορούν να συγκεκριμενοποιήσουν τους στόχους τους.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Και αν τα παραπάνω αποτελούν κριτική σε ένα κοινωνικό φαινόμενο –πονηρή φυσικά- οι δηλώσεις των παρασίτων που κυβερνούν, πως τάχα το «πράγμα» θα «ξεθυμάνει», πιστοποιούν την εγκληματική νοοτροπία τους. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Το γεγονός πως οι «αγανακτισμένοι» μουντζώνουν και βρίζουν, σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει πως δεν έχουν συγκεκριμένη εικόνα για το ψοφίμι που κατάντησαν την χώρα οι γαλάζιοι και πράσινοι εφιάλτες. Τι θα έπρεπε να γίνει δηλαδή; Να τηρηθεί το πρωτόκολλο της πολιτικής αθλιότητας; Να υπογράψουν μια διαμαρτυρία ορισμένοι επαγγελματίες της «εκπροσώπησης του λαού» και να το πάνε στη Βουλή, ανταλλάσσοντας αβρότητες με τους βουλευτές; Αυτό δεν είναι πολιτική. <b>Είναι πολιτικό πορνό</b>.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Όχι, οι «αγανακτισμένοι» αποτελούν ένα ρήγμα στην αθλιότητα του πολιτικού συστήματος. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>Ξέρουν πως το εκλογικό σύστημα είναι τάφος για τη δημοκρατία</b>. Οι Έλληνες δεν έδωσαν στο ΠΑΣΟΚ το 51%. Και αγανακτούν όταν βλέπουν τον δοσίλογο πρωθυπουργό να κάνει χρήση ενός τέτοιου ποσοστού. Γνωρίζουν πως τα περί «κινδύνου εκτροπής» επιχειρήματα είναι φούμαρα. Η μοναδική μέχρι στιγμής εκτροπή γίνεται από τους κυβερνόντες. Εξάλλου, όποιος τολμήσει να εκτρέψει τη δημοκρατία, αργά ή γρήγορα, θα κακοθανατίσει όπως κακοθανάτισαν οι εγκληματίες της χούντας. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>Ξέρουν πως τα πολιτικά κόμματα δεν έχουν αρχές</b> (με εξαίρεση το ΚΚΕ – το οποίο βέβαια έχει άλλα ράμματα και άλλη γούνα) αλλά αρχηγούς. Τα πολιτικά κόμματα δεν εκφράζουν παρά μόνο εκείνους που συνδέουν τα συμφέροντά τους με τα συμφέροντα του αρχηγού. Δουλειά τους είναι η κατάληψη της εξουσίας με την ανάπτυξη της κατάλληλης διαφημιστικής στρατηγικής και αφού μειοδοτήσουν στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων τυχοδιωκτών μεγιστάνων του χρήματος: ελλήνων και ξένων.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>Ξέρουν πως το Δημόσιο είναι φωλιά παρακρατικών</b>. Ξέρουν πως οι περισσότεροι εργαζόμενοι στο Δημόσιο είναι άνθρωποι τίμιοι, μπλεγμένοι στους μηχανισμούς μιας διοίκησης παράλογης, δίχως κίνητρα, δίχως δημιουργικότητα, με μαραζωμένες ψυχές από την αθλιότητα των χώρων στους οποίους εργάζονται. Και ξέρουν πως τα παράσιτα των κυβερνήσεων, που ρήμαξαν τη χώρα, έχουν συστήσει μέσα στο Δημόσιο (της Αστυνομίας συμπεριλαμβανομένης) συμμορίες δοσίλογων, οι οποίες συμπλέκονται αθόρυβα, οδηγώντας τις δημόσιες υπηρεσίες στο χάος. Και ξέρουν πως αυτές οι συμμορίες εξαγοράζουν τη σιωπή των ηθικά ελαστικών υπαλλήλων με το ελεύθερο στην καταλήστευση του πολίτη. Ξέρουν πως σε ορισμένες περιπτώσεις οι συμμορίες αυτές είναι πλούσια, ευημερούντα συνδικάτα.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>Ξέρουν πως η πολιτική όπως την ξέρουμε έχει ψοφήσει</b>. Γιατί ξέρουν πως η έννοια του πολιτικού κόμματος ταυτίζεται πια με την έννοια της εξουσίας. Το κόμμα ως εκφραστής του λαού και του ρου της Ιστορίας είναι ένα ψόφιο ποντίκι. Η δημοκρατία ή είναι άμεση ή δεν είναι δημοκρατία. Σήμερα, μετά την ανάδυση της ατομικότητας ως ξεχωριστής και αναντικατάστατης αξίας. Κανείς δεν μπορεί να αντιπροσωπεύσει κανέναν. Μόνο καθένας τον εαυτό του εντός της εκκλησίας του δήμου, με σκοπό την παραγωγή συλλογικών αποφάσεων.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>Ξέρουν ποιοι «πνευματικοί» άνθρωποι είναι πραγματικά πνευματικοί</b>. Το Σύνταγμα δεν απέχει δύο σταθμούς από το Μέγαρο Μουσικής. Απέχει πολύ περισσότερους. Απέχει εκατό χιλιάδες σταθμούς ραγιαδισμού.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>Ξέρουν πως η Εκκλησία είναι πια επενδυτικός όμιλος</b>. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>Ξέρουν πως το Μνημόνιο είναι απάτη</b>.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>Ξέρουν πως η πτώχευση δεν είναι καταστροφή</b>, πολύ απλά διότι η χώρα έχει ήδη πτωχεύσει.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>Ξέρουν πως η Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα κερδοσκοπεί σε βάρος μας</b>.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>Ξέρουν πως η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται ήδη στην αρχή της διαδικασίας του τέλους της</b>, και πως τα παράσιτα που κυβερνούν έχουν αποφασίσει να προσδέσουν την Ελλάδα στον οικονομικό οργανισμό της Γερμανίας, με την οποία θα ταχθούν, όταν έρθει το τέλος της Ε.Ε.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Οι «αγανακτισμένοι» μπορεί να κουραστούν, μπορεί να επιστρέψουν στα σπίτια τους. Αλλά όλα όσα καταγράφονται αυτή την στιγμή στη συνείδησή τους, θα γίνουν αργά ή γρήγορα ο τάφος των πολιτικών παρασίτων. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8643075162997314332-7163619586526919401?l=gefyrismoi.blogspot.com' alt='' /></div>Γεφυριστέςhttp://www.blogger.com/profile/15380737416689962888noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8643075162997314332.post-92190731478035238572011-06-05T20:08:00.005+03:002011-06-05T21:52:24.371+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-HV2M_w_f_CY/Teu4kSKH-fI/AAAAAAAACMg/Wrs6srTNnY8/s1600/The%2Bconcert%2Bin%2Bthe%2Begg.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 350px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-HV2M_w_f_CY/Teu4kSKH-fI/AAAAAAAACMg/Wrs6srTNnY8/s400/The%2Bconcert%2Bin%2Bthe%2Begg.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5614784293936560626" /></a><span style="font-style:italic;"><div style="text-align: center;">The Concert in the Egg, Hieronymus Bosch, Musee des Beaux-Arts, Lille, France</div></span><br /><br /><div style="text-align: justify;">Μια νύχτα, έφθασε σ΄ ένα πανδοχείο ένας πλανόδιος μάστορας αποφασισμένος να ξεκουράσει τα πόδια του, που είχαν πρηστεί από το πολυήμερο ταξίδι, αν και δεν είχε φράγκο στην τσέπη! Ο ξενοδόχος, πήρε γρήγορα χαμπάρι την κατάσταση του πελάτη του, κι ένα βράδυ του είπε: «Καλέ μου φίλε, τώρα που ξεκουράστηκες για τα καλά, κοίτα να ξεκινήσεις πρωί- πρωί για τη δουλειά σου. Να! Πάρε και τον λογαριασμό». Κρύος ιδρώτας έλουσε τον άφραγκο μάστορα, ωστόσο βρήκε την ψυχραιμία να απαντήσει: «Αύριο, μια μέρα ακόμη, και θα φύγω». «Καλά», του αποκρίθηκε ο ξενοδόχος, «αλλά πρόσεχε στο τέλος μην καταλήξεις στο Ξενοδοχείο Μαύρος Πύργος. Εκεί γύρω, λένε, ότι είναι μαζεμένοι όλοι όσοι ήπιαν και έφαγαν παραπάνω από όσα μπορούσαν να πληρώσουν». </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Μετά απ΄ αυτό, κι όπως ήταν φυσικό, ο πελάτης δεν μπόρεσε να κλείσει μάτι όλη τη νύχτα. Με την αγωνία και το φόβο να μεγαλώνουν όσο πέρναγε η ώρα, στριφογύριζε, μέχρι που μια μαύρη φιγούρα πλησίασε το κρεβάτι του. Τρόμαξε τόσο πολύ σαν να στεκόταν από πάνω του ο Διάβολος ο ίδιος! Πριν καλά καλά προλάβει να καταλάβει τι γινόταν, η σκιά του είπε: «Μην φοβάσαι, αγαπητέ μου σύντροφε. Βάλε εσύ τα λουκάνικα κι εγώ θα φέρω τα ποτά. Δηλαδή, βάλε κι εσύ ένα χεράκι, κι εγώ θα σε βοηθήσω να βγεις καθαρός από αυτήν την περιπέτεια». «Τι να κάνω;», ρώτησε ο μάστορας. «Μείνε εδώ, στο ξενοδοχείο, για επτά χρόνια», είπε ο Διάβολος, γιατί εκείνος ήταν, «έτσι θα εξασφαλίσεις ό,τι χρειάζεσαι και θα σου τρέχουν, τα χρήματα, όπως τα φύλλα από τα δέντρα. Σε αντάλλαγμα γι΄ αυτό δεν πρέπει να πλυθείς, ούτε να χτενιστείς, ούτε να κουρευτείς, ούτε καν τα νύχια σου να κόψεις». «Με συμφέρει πολύ η πρόταση αυτή», σκέφτηκε ο μάστορας, και συμφώνησε μαζί του, χωρίς δεύτερη σκέψη.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Όταν ξημέρωσε, ο συνεταίρος του Διαβόλου πλήρωσε τα χρωστούμενα στον ξενοδόχο μέχρι τελευταία δεκάρα, και μάλιστα του έδωσε και προκαταβολή για τις επόμενες μέρες. Έτσι, έμενε στο ξενοδοχείο για χρόνια ξοδεύοντας χρήματα λες και ήταν άμμος στην παραλία. Ωστόσο, τηρώντας τους κανόνες της συμφωνίας, κατέληξε να ΄χει την όψη άγριου θηρίου και κανένας δεν ήθελε πια να τον αντικρίζει. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Μια ωραία πρωία, λοιπόν, φθάνει στο πανδοχείο ένας έμπορος που έμενε απέναντι, μαζί με τις τρεις πεντάμορφες κόρες του. Ο λόγος της επίσκεψής του ήταν να μοιραστεί τον πόνο του με τον ξενοδόχο, μια και πολύ πρόσφατα κάτι πήγε στραβά με τις επιχειρήσεις του και τώρα δεν ήξερε τι να κάνει. «Άκουσέ με», του είπε ο ξενοδόχος, «νομίζω ότι υπάρχει λύση στο πρόβλημά σου. Εδώ, μένει ένας περίεργος τύπος περισσότερα από έξι χρόνια. Μπορεί να μην περιποιείται τον εαυτό του και να είναι άσχημος σαν αμαρτία, αλλά έχει τόσο χρήμα που το μοιράζει λες και είναι σανό! Πήγαινε να τον βρεις. Έχω παρατηρήσει ότι πολύ συχνά κοιτάζει το σπίτι σου. Ποιος ξέρει, μπορεί να του έχει γυαλίσει καμιά από τις κόρες σου». </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ο έμπορος δεν έχασε την ευκαιρία. Ανέβηκε στο δωμάτιο του μάστορα και πολύ σύντομα έκλεισαν συμφωνία διάσωσης. Ο μάστορας θα πλήρωνε τα χρέη του εμπόρου και ο έμπορος θα του έδινε μια θυγατέρα του. Όταν όμως, ο πατέρας πήγε τον πολύφερνο γαμπρό στο σπίτι κι εξήγησε στις κόρες του τη συμφωνία, η μεγαλύτερη άρχισε να τρέχει μακριά φωνάζοντας: «Τρελάθηκες πατέρα; Τι είδους τέρας είναι αυτό που έφερες στο σπίτι; Δεν πάω καλύτερα να πνιγώ παρά να τον παντρευτώ;». Αλλά και η δεύτερη δεν αντέδρασε πιο καλά. «Τρελάθηκες πατέρα;», είπε τρέχοντας μακριά κι αυτή, «τι είδους τέρας είναι αυτό που έφερες στο σπίτι; Δεν πάω καλύτερα να κρεμαστώ παρά να τον παντρευτώ;». </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ωστόσο, η μικρή κόρη είχε άλλη άποψη. «Αυτός πρέπει να είναι καλός άνθρωπος, αφού θέλει να σώσει τον πατέρα μας. Θα τον παντρευτώ εγώ», είπε και έστρεψε τα μάτια της στο πάτωμα, να μην τον βλέπει, αν και διακρινόταν μια συμπάθεια από πλευράς της, ειδικά την ώρα που όριζαν τον γάμο. Τα επτά χρόνια που είχε ζητήσει ο διάβολος είχαν ήδη παρέλθει. Το πρωί της ημέρας του γάμου μια υπέροχη άμαξα, στολισμένη με χρυσάφια και πολύτιμους λίθους, στάθηκε μπροστά στο σπίτι του εμπόρου. Απ΄ αυτήν πήδηξε ο μάστορας που ήταν πια ένας όμορφος, καθαρός και ευγενής νέος. Η νύφη βγάζοντας μια κραυγή ανακούφισης, δεν μπορούσε να κρύψει τη χαρά της. Μετά την τελετή οι καλεσμένοι έκαναν πομπή συνοδεύοντας το ζευγάρι για το γαμήλιο γλέντι. Ο έμπορος, ο ξενοδόχος, οι φίλοι, οι συγγενείς, ήταν όλοι εκεί. Μόνο οι δυο αδελφές της νύφης έλειπαν καθώς της έπνιξε η οργή κι έβαλαν τέλος στην ζωή τους. Η μια πνίγηκε και η άλλη κρεμάστηκε. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Και καθώς ο γαμπρός έφευγε από την εκκλησία, είδε τον Διάβολο, για πρώτη φορά μετά από επτά χρόνια, καθισμένο σε μια στέγη να γελά ικανοποιημένος λέγοντας: </div><br /><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">Μάστορα, στη βγήκα από πάνω<br />εσύ πήρες τη μια κι εγώ ακόμη παραπάνω </span></div><br /><br /><div style="text-align: justify;"><b>Σημ.</b>: Χρειάζεται πολλή σκέψη πριν τους επίκαιρους συνειρμούς ή τελικά, λογιστική μελέτη της φράσης του Διαβόλου. </div><br /><div style="text-align: justify;"><b>Πηγή</b>: Otto Sutermeister, Der Teufel als Schwager, Kinder- und Hausmärchen aus der Schweiz (Aarau: Sauerländer, 1873), no. 27, pp. 83-86. Ελβετικό παραμύθι, μετάφραση στην Αγγλική: <a href="http://www.pitt.edu/~dash/type0361.html">D. L. Ashliman, © 1998</a>. Απόδοση στην ελληνική α.μ. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8643075162997314332-9219073147803523857?l=gefyrismoi.blogspot.com' alt='' /></div>Γεφυριστέςhttp://www.blogger.com/profile/15380737416689962888noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8643075162997314332.post-32590238211858987042011-06-03T21:00:00.001+03:002011-06-03T21:02:22.070+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-IBnTdLRzRB8/TekheBCdjLI/AAAAAAAACMY/G0QxbxSgDuM/s1600/nami_adio.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-IBnTdLRzRB8/TekheBCdjLI/AAAAAAAACMY/G0QxbxSgDuM/s400/nami_adio.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5614055210052586674" /></a><br /><div style="text-align: right;"><i>Στη Νάμι που αγάπησα και με αγάπησε</i> </div><br /><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">Πιότερες σκέψεις θλιβερές τρυπώνουν στο μυαλό μου<br />σαν έρχεται το δειλινό∙ γιατί τότε είναι<br />που μ΄ επισκέπτεται το φάντασμά σου<br />μιλώντας μου όπως μονάχα εγώ καλά το ξέρω.</span></div><br /><br />Ιαπωνική ποίηση, MAN YOSHU (8ος αι.), μτφ. Α. Αγγελάκης, Καστανιώτης,1983<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8643075162997314332-3259023821185898704?l=gefyrismoi.blogspot.com' alt='' /></div>Γεφυριστέςhttp://www.blogger.com/profile/15380737416689962888noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8643075162997314332.post-36366957909407104092011-05-26T20:39:00.002+03:002011-05-26T20:53:53.207+03:00<div style="text-align: right;"><i>Γιώργος Μπλάνας</i></div><div style="text-align: right;"><i><span class="Apple-style-span" >Από την εφημερίδα Η ΑΥΓΗ</span></i></div><div style="text-align: right;"><i><span class="Apple-style-span" >φύλλο 13/11/2005</span></i></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Από την εποχή που εκδόθηκε το πρώτο του βιβλίο [Εν φαντασία και λόγω, 1975], η ποίηση του Γιάννη Βαρβέρη υπήρξε αντικείμενο εξαιρετικά καίριων εκτιμήσεων. Ορισμένοι από εκείνους που ανέλαβαν να αναπτύξουν τις σκέψεις τους γύρω στα ποιήματά του, εντόπισαν την «στοχαστικότητα», την «αμείλικτη ειρωνεία», την «λακωνική ή αποφθεγματική γραφή», την «συμπαγή εκφραστική δομή», την «πυκνότητα και σαφήνεια», την «υπόγεια μελωδικότητα» και την «υπερρεαλιστική καταγωγή τους». Κάποιοι επεσήμαναν πως ο «Γιάννης Βαρβέρης δεν είναι ποιητής δραματικός», και κάποιοι άλλοι προσπάθησαν να φτάσουν στον πυρήνα της ποιητικής του, τονίζοντας πως ακολουθεί «τακτική θεατή» απέναντι στο δράμα που συντελείται γύρω μας ή πως αναπτύσσει μιαν «αστική μυθολογία» στη βάση των βιωμάτων του. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ορθότατα όλα αυτά, και ίσως επαρκή, αν εξαιρέσει κανείς την μάλλον ατροφική ενασχόληση της κριτικής με την «στοχαστικότητα» του ποιητή, και την οπωσδήποτε ασαφή χρήση του «υπερρεαλισμού», προκειμένου περί της καταγωγής των εικόνων των ποιημάτων. Ο λόγος του Γιάννη Βαρβέρη υπήρξε πάντα πρωτίστως φιλοσοφικός, με την έννοια υπό την οποία θα πρέπει να αντιλαμβανόμαστε τον λόγο της αριστερής πτέρυγας της μεταπολεμικής υπαρξιστικής φιλοσοφίας: μια προσπάθεια ανάδειξης των «αποβλέψεων» που σηματοδοτούν οι λέξεις. Ύστερα, η «υπερρεαλιστική καταγωγή» των ομολογουμένως «παράδοξων» εικόνων που αναπτύσσει ο ποιητής, δεν πρόκειται παρά για γνήσιο εξπρεσιονισμό. Το γεγονός πως ο Βαρβέρης χρησιμοποίησε συχνά το είδος του αισθητικού αναρχισμού, που έγινε διάσημο ανάμεσα στους Γάλλους υπερρεαλιστές του μεταπολέμου, για να πετύχει το ιδιότυπο ειρωνικό ύφος του, δημιούργησε την εντύπωση ενός «υπερρεαλιστικού» στοιχείου. Πλην όμως, τόσο ο εξπρεσιονισμός όσο και ο αισθητικός αναρχισμός λειτουργούν σε κάθε περίπτωση ως στρατηγήματα. Η φωνή του ποιητή οργανώνεται κάπου αλλού. Αυτό το «αλλού» το περιέγραψε κάποτε ο ποιητής Γιώργος Μαρκόπουλος -αναφερόμενος στον Βαρβέρη- ως «ένα μικρό ατομικό έπος». Θα πρόσθετα και «αποσπασματικό». </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Πραγματικά, η φωνή του Γιάννη Βαρβέρη υπήρξε πάντα επική, όπως μπορούμε να αντιληφθούμε την επική φωνή μετά τα Cantos του Ezra Pound, και κυρίως μετά τον Maximus του Charles Olson: σαν μια ψύχραιμη -χωρίς συναισθηματικούς υπερτονισμούς- εξιστόρηση των προσπαθειών του ποιητικού υποκειμένου να εισχωρήσει στο σημασιολογικό πλέγμα της πραγματικότητας και να δημιουργήσει έναν παράλληλο κόσμο, εντός του οποίου μπορεί να εξαργυρώσει την οργανωμένη επιθυμία του». </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8643075162997314332-3636695790940710409?l=gefyrismoi.blogspot.com' alt='' /></div>Γεφυριστέςhttp://www.blogger.com/profile/15380737416689962888noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8643075162997314332.post-41650715507753634752011-05-26T15:23:00.003+03:002011-05-26T15:26:45.456+03:00<div style="text-align: left;"><b><i>Ένα ποίημα του <a href="http://www.enet.gr/?i=news.el.article&amp;id=278819">Γιάννη Βαρβέρη</a>, που «έφυγε» πολύ πρόωρα </i></b></div><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-DSQhSaGG51o/Td5GhPa00SI/AAAAAAAACLw/jZr2BNBGWtE/s1600/vangogh113.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 317px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-DSQhSaGG51o/Td5GhPa00SI/AAAAAAAACLw/jZr2BNBGWtE/s400/vangogh113.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5610999722638889250" /></a><div style="text-align: center;"><i>At Eternity's Gate, Vincent van Gogh, 1890.</i></div><br /><div style="text-align: justify;">Να επισκεπτόμαστε τους επιζώντες ποιητές</div><div style="text-align: justify;">αν μάλιστα τυχαίνει να μένουμε στην ίδια πόλη</div><div style="text-align: justify;">να τους βλέπουμε πού και πού</div><div style="text-align: justify;">γιατί εκεί που ζούμε ήσυχοι</div><div style="text-align: justify;">βέβαιοι πως ζούνε κι αυτοί – ξεχασμένοι έστω</div><div style="text-align: justify;">εκεί έρχεται το μαντάτο τους.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Οι καλοί ποιητές μάς φεύγουνε μια μέρα</div><div style="text-align: justify;">όχι γιατί πεθαίνουνε</div><div style="text-align: justify;">από έμφραγμα ή από καρκίνο</div><div style="text-align: justify;">αλλά γιατί φυτρώνουνε στα βλέφαρά τους</div><div style="text-align: justify;">λουλούδια τρομερά.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ανοίγουνε κιτάπια στην αρχή</div><div style="text-align: justify;">πάνε μετά στον οφθαλμίατρο</div><div style="text-align: justify;">ρωτάνε κηπουρούς βοτανολόγους</div><div style="text-align: justify;">η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά</div><div style="text-align: justify;">λόγια φοβισμένα κι αόριστα</div><div style="text-align: justify;">οι περαστικοί κι οι γείτονες σταυροκοπιούνται.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Έτσι σιγά σιγά οι ποιητές μαζεύονται</div><div style="text-align: justify;">αποτραβιούνται σπίτι τους</div><div style="text-align: justify;">ακούγοντας δίσκους παλιούς</div><div style="text-align: justify;">γράφοντας λίγο</div><div style="text-align: justify;">όλο και πιο λίγο</div><div style="text-align: justify;">πράγματα μέτρια.</div><div style="text-align: justify;">Στο μεταξύ μες στην κλεισούρα</div><div style="text-align: justify;">τα τρομερά λουλούδια αρχίζουν να ξεραίνονται</div><div style="text-align: justify;">και να κρεμάνε</div><div style="text-align: justify;">κι οι ποιητές δε βγαίνουν πια</div><div style="text-align: justify;">μήτε για τα τσιγάρα τους στο διπλανό περίπτερο.</div><div style="text-align: justify;">Μόνο σκεβρώνουνε κοντά στο τζάκι</div><div style="text-align: justify;">ζητώντας την απόκριση από τη φωτιά</div><div style="text-align: justify;">που πάντα ξεπετάει στο τέλος μια της σπίθα</div><div style="text-align: justify;">κι αυτή γαντζώνεται</div><div style="text-align: justify;">στα ξεραμένα φύλλα πρώτα</div><div style="text-align: justify;">ύστερα στα ξερά κλαριά</div><div style="text-align: justify;">σ’ όλο το σώμα</div><div style="text-align: justify;">και τότε λάμπει το σπίτι</div><div style="text-align: justify;">λάμπει ο τόπος</div><div style="text-align: justify;">για μια μόνο στιγμή</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">κι αποτεφρώνονται. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><br /><div style="text-align: right;"><i>Βαρβέρης Γ. (1982), Αναπήρων πολέμου, Αθήνα: Ύψιλον </i></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8643075162997314332-4165071550775363475?l=gefyrismoi.blogspot.com' alt='' /></div>Γεφυριστέςhttp://www.blogger.com/profile/15380737416689962888noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8643075162997314332.post-90164603107930321162011-05-13T20:14:00.003+03:002011-05-13T20:26:42.818+03:00<div style="text-align: justify;"><i>Η εισήγηση του Γιώργου Μπλάνα στην Ημερίδα που οργάνωσε η Κοσμητεία της Πολυτεχνικής Σχολής του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης με θέμα "Το Χρέος", στις 11 Μαΐου 2011. </i></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: left;">Κυρίες και κύριοι, </div><div style="text-align: left;">αξιότιμε κοσμήτορα,</div><div style="text-align: left;">αγαπητοί φίλοι.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Αφού η σοφία μιας παράδοξης απόφασης της Κοσμητείας της Πολυτεχνικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, τα έφερε έτσι ώστε να βρίσκομαι –εγώ, ένας θεράπων της ποίησης- στο βήμα μιας ημερίδας, η οποία ασχολείται με ένα ζήτημα οικονομικό ή τουλάχιστον πολιτικό, επιτρέψτε μου το παράδοξο ν’ αρχίσω από την αρχή. Και λέω το παράδοξο, επειδή φημολογείται πως οι ποιητές κατεργάζονται συναισθήματα και αρχίζουν πάντα από το σημείο της υψηλότερης συναισθηματικής έντασης. Συνεπώς, μπορείτε, αν θέλετε, να εκλάβετε την εδώ παρουσία μου ως σύμπτωμα υψηλής συναισθηματικής έντασης. Πλην όμως, αφού σύμφωνα με τις τρέχουσες αντιλήψεις, για να είναι ένας ποιητής λογικός θα πρέπει να είναι παράλογος, πρέπει να μου εκχωρήσετε το δικαίωμα να σας διαψεύσω. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Αρχίζω, λοιπόν, με το ίδιο το γεγονός της προσπάθειας να εξισωθεί ο λόγος μου με τον επιστημονικό λόγο. Φυσικά, σε μια δημοκρατία η ισοσθένεια των λόγων είναι δεδομένη, αλλά μόνο από την άποψη μιας ακραίας εκδοχής της αρχαίας αθηναϊκής δημοκρατίας θα μπορούσε να παραβλεφθεί το γεγονός πως οι κύριες όψεις του αντικειμένου μας έχουν χαρακτήρα ειδικό. Και αφού ό,τι κυρίως ευελπιστούμε να ακούσουμε είναι Η ΑΛΗΘΕΙΑ, είναι φυσικό να αναρωτιόμαστε τι σχέση έχει ένας ποιητής με την ΑΛΗΘΕΙΑ. Μπορούμε ίσως ν’ ακούσουμε από αυτόν κάποιες έντονα φορτισμένες συναισθηματικές κορώνες, σχετικές με τις ανθρώπινες συνέπειες της δεινής οικονομικής κατάστασης στην οποία περιήλθε η χώρα μας. Αν είναι έτσι το πράγμα, κακώς βρίσκομαι εδώ. Αλλά δεν είναι καθόλου έτσι. Τα έντονα συναισθήματα και τα παιχνίδια με τις λέξεις δεν είναι ποίηση. Είναι τεμπέλικη στιχουργία αδύναμων πνευμάτων. Η ποίηση είχε πάντα το δικό της τρόπο να αναζητά, να μορφοποιεί και να εκθέτει αλήθειες. Η ποίηση, όπως η επιστήμη και ο έρωτας είναι μια διαδικασία αλήθειας. Υφαρπάζει από τα φαινόμενα εκείνο το περίσσευμα, που κάθε φορά δίνει στα πράγματα την ουσία τους, εκείνο το στοιχείο που κρύβεται, όλως παραδόξως μόνο και μόνο για να ελκύσει την προσοχή μας. Συνεπώς, σας διαβεβαιώνω πως βρίσκομαι εδώ για να σας εκθέσω μιαν όψη του αντικειμένου μας ΑΛΗΘΙΝΗ• ΤΡΑΓΙΚΗ και εν πολλοίς ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Κατόπιν τούτων, υποχρεούμαι να σας εκθέσω το επιστημολογικό -θα μπορούσα να πω- παράδειγμα που ακολουθώ, το δικό μου, φυσικά, ποιητικό επιστημολογικό παράδειγμα, το οποίο παραμένει προσηλωμένο στην άποψη του Αριστοτέλη, που θέλει την ποίηση φιλοσοφώτερη της Ιστορίας – και της Πολιτικής Οικονομίας θα πρόσθετα, αφού από καιρό η Δύση επιχειρεί να ταυτίσει την Ιστορία με την οικονομία. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Έστω ένας Έλληνας. Ποιητής. Αλλά ποιητής. Είναι ήδη νύχτα, στα ρηχά, μόλις έπεσε το σκοτάδι. Οδηγεί το αυτοκίνητό του, κατευθυνόμενος προς την Αράχοβα. Το γεγονός είναι πως πηγαίνει να ξεκουραστεί σε μιαν ορεινή κωμόπολη του Νομού Βοιωτίας, χτισμένη στις νότιες πλαγιές του Παρνασσού, σε υψόμετρο 960 μέτρων, ενταγμένη -με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης- στον νέο δήμο Διστόμου-Αράχοβας-Αντίκυρας, δημοφιλές χειμερινό θέρετρο, χάρη στην ύπαρξη χιονοδρομικού κέντρου. Αυτό είναι το γεγονός, το γεγονός που αναφέρεται σε ένα σύμπαν οικονομικών ποσοτήτων, αφού και η ανάπαυση σήμερα παράγει υπεραξία• και χρέη φυσικά.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Τι είναι όμως αυτό μπροστά στο οποίο βρίσκεται ο ποιητής μας -αν είναι όντως ποιητής- όταν σε μια στροφή του σκοτεινού δρόμου αντικρίζει ένα κοπάδι φώτα ν’ ανεβαίνει προς τον έναστρο ουρανό, τρεμοσβήνοντας μέσα στην ομίχλη, που υποχωρεί σιγά-σιγά; Είναι μήπως η κωμόπολη Αράχοβα, χτισμένη σε μια πλαγιά του Παρνασσού, που καταλήγει σε μια χαράδρα, στο βάθος της οποίας ρέει ο ποταμός Πλείστος, στην κύρια οδό που συνέδεε από την αρχαιότητα τους Δελφούς και την πεδιάδα της Άμφισσας με τη Βοιωτία; Όχι βέβαια, αφού και αυτό το γεγονός μπορεί να ενταχθεί μια χαρά στο σύμπαν της Ιστορίας-Πολιτικής Οικονομίας. Αυτό που αντικρίζει ο ποιητής είναι το συναρπαστικό, αλλά και ανεξήγητο ίχνος ενός συμβάντος, που τον προκαλεί να αναλάβει τις συνέπειές του, να προβεί στην επανέναρξη ενός από καιρό παροπλισμένου προτάγματος. Και αναλαμβάνοντας αυτές τις συνέπειες, μπορεί κάλλιστα να οδηγηθεί σε μιαν ιδέα, η οποία εγκαταλείπει το καθεστώς των αριθμών, που ορίζουν -επιβάλουν θα έλεγα- το ενθάδε ενός οικισμού χτισμένου από πολίτες ενός κράτους-μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτό που διανοίγεται στην ποιητική συνείδηση, απαιτώντας τον οντολογικό προσδιορισμό του εντός ενός νέου σύμπαντος αναφοράς, μπορεί να ενθυλακωθεί στην ύπαρξή μας με τους στίχους: </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: center;"><i>Όποιος ζητά την άνωση του δέντρου, </i></div><div style="text-align: center;"><i>χρεώνεται υγρή οφειλή στον ουρανό. </i></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Γιατί τίποτα δεν μπορεί να εξηγήσει με αριθμούς την ύπαρξη εκείνων των φώτων, εκεί ψηλά, στην ερημιά του θεού. Ένα πολυτελές ξενοδοχείο θα ήταν οπωσδήποτε ένα γεγονός, που θα μπορούσε να ερμηνευθεί στη βάση των αρχών της Οικονομικής. Αλλά ένα χωριό σκαρφαλωμένο πάνω στα βουνά, στα 2011, λέει περισσότερα πράγματα για την πάλη της ψυχής των πρώτων κατοίκων του με τον κόσμο. Οι άνθρωποι εκείνοι, που μιλούσαν την ίδια γλώσσα και μοιράζονταν προφανώς την ίδια ιδέα για την σχέση του ανθρώπου με τον ουρανό ως εμπράγματο σύμβολο της ευδαιμονίας, αναζήτησαν μια θέση για την αυτονομία τους ανάμεσα στη γη και τον ουρανό. Κι έτσι, το ίχνος της ιερότητας της αυτονομίας, είναι εκεί, για όποιον μπορεί να το δει. Γιατί η Αράχοβα επιμένει, ως οφειλή στην άνωση του αυτόνομου Ανθρώπου, να στέκεται στην άκρη μιας ρεματιάς, 950 μέτρα πάνω από τα σχέδια και τις μέριμνές μας, τρελαίνοντας τους αριθμούς. Ας σκεφτούμε πως αυτό που εμείς εδώ κάτω ονομάζουμε παραεμπόριο και φοροδιαφυγή είναι εκεί πάνω συνθήκη ύπαρξης. Ή μήπως θα μπορούσαν τέτοιες κωμοπόλεις να επιβιώσουν σεβόμενες τους νόμους ενός κράτους άρπαγα, ενός κράτους που δεν δίστασε να εκχωρήσει σε ξένους -για άλλη μια φορά- σαν να ήταν ιδιοκτησία του κυριαρχικά δικαιώματα, τα οποία βέβαια μπορεί μόνο να διαχειρίζεται και μόνο υπό προϋποθέσεις. Η ανάληψη των συνεπειών του συμβάντος της εν λόγω κωμόπολης -και πολλών άλλων, των οποίων η υπόσταση επιχειρείται να αφανιστεί με το βάρβαρο πρόγραμμα Καλλικράτης, δοκιμασμένο άλλωστε και από τον Καποδίστρια, με τις γνωστές τραγικές συνέπειες- συνάδει προς τις αρχές του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Και οι αρχές αυτές επιβάλουν το σύνταγμα ως ύψιστη υπαρκτική συνθήκη ενός έθνους-κράτους. Οφείλουμε να πεινάσουμε, να δυστυχήσουμε ακόμα-ακόμα, αλλά όχι να παραβιάσουμε το σύνταγμα. Γιατί το σύνταγμα δεν είναι μια συμφωνία ανάμεσα σ’ εμάς και στο κράτος, αλλά μια συμφωνία ημών μεταξύ μας. Κι αν -σύμφωνα πάλι με το ευρωπαϊκό πνεύμα, που είναι όπως γνωρίζουμε παιδί ελληνικό, αρχαίο και νεώτερο επίσης- ο Άνθρωπος είναι Άνθρωπος μόνο μέσα στην κοινωνική συνθήκη, που του εξασφαλίζει την αυτονομία του, τότε το ουσιώδες του συντάγματός μας είναι μια συνέπεια του συμβάντος των ορεινών οικισμών μας - συμπεριλαμβανομένων του παραεμπορίου και της φοροδιαφυγής, ως ακραίων προσπαθειών δραπέτευσης από την αθλιότητα. Τι να κάνουμε; Ο πολιτισμός δεν βρίσκεται πάντα σε ό,τι το κράτος ονομάζει πολιτισμό – ιδίως όταν το κράτος συμπεριφέρεται σαν βάρβαρος κατακτητής.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Αν κάτι σας είπε αυτό το επιστημολογικό -όπως το λέω- παράδειγμα, θα καταλάβετε γιατί έχω την παρακάτω άποψη για το φημολογούμενο ελληνικό χρέος.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Είναι γεγονός πως το ελληνικό κράτος δανείστηκε τεράστια ποσά, τα οποία ακόμα και ένας μικροπωλητής θα καταλάβαινε πως δεν είναι δυνατόν να εξοφλήσει στον αιώνα τον άπαντα. Είναι γεγονός πως το ελληνικό κράτος ισχυρίζεται ότι το χρέος είναι νόμιμο και δημόσιο, αφού με τα χρήματα αυτά βελτιώθηκε το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων, οι οποίοι ευθύνονται για τις ενέργειες των αντιπροσώπων τους και, συνεπώς, προκειμένου να μην τεθεί σε κίνδυνο το βιοτικό τους επίπεδο και η ίδια η εθνική κυριαρχία, πρέπει να ικανοποιήσουμε, με κάθε μέσο, τις απαιτήσεις των δανειστών μας. Απέναντι σε αυτό το γεγονός, που ταυτίζει την ύπαρξη του ελληνικού κράτους με την ικανοποίηση των νομικά κατοχυρωμένων αριθμών, οι Έλληνες στην συντριπτική τους πλειοψηφία, στέκονται αν όχι αδιάφοροι, τουλάχιστον απαθείς. Οι σχετικές μαζικές διαμαρτυρίες δεν ανταποκρίνονται βέβαια στην κοινωνική επικινδυνότητα των διαδραματιζομένων. Οι Έλληνες συνεχίζουν να επιμένουν στο βιοτικό επίπεδό τους, αρνούμενοι να πειθαρχήσουν στις εντολές του κράτους, ακόμα και αν είναι λογικές - άσχετες όμως με το χρέος καθεαυτό. Θέλω να πω πως ο οικονομικός εξορθολογισμός του δημοσίου τομέα, ενώ παρουσιάζεται ως αναγκαία συνθήκη για την αποπληρωμή του χρέους, δεν σχετίζεται παρά περιστασιακά με αυτήν, αφού ήταν, είναι, και θα είναι υποχρέωση του κράτους, άσχετα από την οικονομική του κατάσταση. Το να μην απομυζά το δημόσιο τους κόπους των Ελλήνων εργαζομένων δεν είναι ζήτημα χρέους, αλλά απόρροια του συντάγματός μας. Στην απείθαρχη αυτή στάση αντιτάσσεται μια ακαθόριστη πολιτικά και πληθυσμιακά –αλλά δυστυχώς καθορισμένη «μισθολογικά» ομάδα «ευρωπαϊστών», «νεωτεριστών», «εκσυγχρονιστών» ή πώς αλλιώς, οι οποίοι εκπαιδευμένοι τις σχολές κοινωνικών επιστημών συντηρητικών -κυρίως αγγλοσαξονικών- πανεπιστημίων, ωρύονται με μια νευρωσικής απόχρωσης ένταση, επισείοντας τον κίνδυνο να κυλήσει πάλι η ελληνική κοινωνία στον φονταμενταλισμό της «ελληνικότητας», σ’ εκείνη την Ελλάδα, που ένας πολύ σημαντικός ποιητής μας, αλλά δυστυχώς ανόητος και επικίνδυνος άνθρωπος, έλεγε πως «μυρίζει μυζήθρα». Ξέρετε τώρα, την Ελλάδα των Ελλήνων Χριστιανών ή όπως προσφάτως λέγεται: την Ελλάδα των κλεφταρματολών. Παραγνωρίζουν βέβαια πως ένας λαός, όταν αισθάνεται να κινδυνεύει υλικά και ψυχικά, αρπάζεται από έννοιες -και βιώματα- όπως η πατρίδα, η θρησκεία, η οικογένεια. Και τότε κανείς δεν μπορεί να προστατεύσει κανέναν από την απρόκλητη χυδαιότητα των ανθρώπων που σπεύδουν να εκμεταλλευτούν τις ιερές αυτές έννοιες. Παραγνωρίζουν πως το ελληνικό κράτος δεν οργανώθηκε από κλεφταρματολούς, αλλά από εραστές ενός καθεστωτικού Διαφωτισμού, με βελάδες. Και δεν θέλουν να δουν αυτοί οι πλανόδιοι απόστολοι του φιλελευθερισμού μαλθουσιανής κοπής -γενίτσαρους της πολιτικής ορθότητας θα τους ονομάσω, χάριν αστεϊσμού- πως η προσαγόρευση της προβληματικής ύπαρξής μας διανοίγει ενώπιών μας δύο τινά: ένα γεγονός καταμετρημένο και επαρκώς ταξινομημένο στο σύμπαν των κοινωνικών επιστημών, και το ίχνος ενός ιστορικού συμβάντος. Το ίχνος αυτό είναι η αρνητική στάση των Ελλήνων απέναντι στο κράτος. Αν ανταποκριθούμε στη διάνοιξη αυτού του ίχνους, όχι μόνο θα εξηγήσουμε καλύτερα την «βαλκανική» τάχα στάση των Ελλήνων, όχι μόνο θα εκτεθούμε στην ουσία της, αλλά θα βρεθούμε μπροστά στην πρόκληση της ανάληψης συνεπειών, κάθε άλλο παρά «βαλκανικών», με τον προσβλητικό τρόπο που χρησιμοποιούν τον προσδιορισμό οι υπερασπιστές της αποκαθαρμένης από κοινωνικά πάθη Ευρώπης. Υπήρξε άραγε ποτέ τέτοια Ευρώπη; Μόνο στα όνειρα των ειδικών του πελατοκεντρικού Marketing. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Τι μπορεί να μας πει αυτό το ίχνος, λοιπόν; Νομίζω το ίδιο μ’ εκείνη την παραδειγματική κωμόπολη, στην οποία αναφέρθηκα: </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: center;"><i>Όποιος ζητά την άνωση του δέντρου, </i></div><div style="text-align: center;"><i>χρεώνεται υγρή οφειλή στον ουρανό. </i></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Να το πω στη βάση των συνεπειών του; Ένα έθνος, που ζητά να ριζώσει στον τόπο του και να ανθίσει και να καρπίσει, πρέπει πρώτα απ’ όλα να τινάζει τα κλαδιά του προς τα επάνω, όσο βαθιά πηγαίνουν οι ρίζες του και με όση υγρασία μπορεί να φυλακίσει στο σώμα του. Αυτό που θα καρπίσει είναι ο χυμός και το φλούδι και τα σπόρια της Ιστορίας του• πάντα μέχρι εκεί που μπορεί να φτάσει, αλλά με αξιοπρέπεια. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Γι’ αυτό οι Έλληνες αντιδρούν στις εντολές του κράτους. Γιατί επιχειρεί να κρεμάσει στα κλαδιά του έθνους, άλλους καρπούς, μεταλλαγμένους στα εργαστήρια πολυεθνικών, ξεραίνοντας παράλληλα τις ρίζες, για να μην βγουν οι πραγματικοί καρποί. Χώρος στο ίδιο κλαδί και για τη ζωή και για τον συνεχώς αναβαλλόμενο θάνατο της εμπορευματικής κοινωνίας δεν υπάρχει. Ψεύτικο δέντρο: απομίμηση έθνους. Ή μάλλον αφανισμός έθνους.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Οι Έλληνες, βρέθηκαν για άλλη μια φορά μπροστά σε ένα κράτος, που τους καθυβρίζει ως τεμπέληδες, Βαλκάνιους, εγωιστές, απατεώνες, ανώριμους, ευδαιμονιστές, κουτοπόνηρους, από συνήθεια παρανομούντες και μύρια άλλα. Ωστόσο δεν έκαναν τίποτα παράνομο - αν εξαιρέσει κανείς την άρνησή τους να καταβάλλουν στο κράτος χρήματα, που εν πολλοίς είναι παράνομα ή τουλάχιστον παράλογα απαιτητά. Φοροδιαφεύγουν επειδή το κράτος τους φορτώνει κάθε τόσο με παράλογες εισφορές οθωμανικού τύπου. Και καθένας φοροδιαφεύγει ανάλογα με το βαλάντιό του. Οι έχοντες πολύ, οι μη έχοντες λίγο. Ένα ιστορικό ένστικτο, βαθύτερο από την ένταξή μας στην ευρωζώνη, μας κάνει σήμερα ακόμα πιο αντιδραστικούς. Ξέρουμε πως το χρέος είναι ειδεχθές, αφού η κοινωνία δεν ρωτήθηκε για την ανάληψή του, κατέστρεψε τη χώρα, και η αποπληρωμή του είναι ακόμα πιο καταστροφική. Ξέρουμε πως το χρέος δεν αφορά στη βελτίωση των κοινωνικών υπηρεσιών τις οποίες το κράτος υποχρεούται από το σύνταγμα να οργανώσει. Ποια υγεία; Ποια παιδεία; Σε τι δαπανήσαμε τόσα χρήματα; Ξέρουμε πως η Ελλάδα δεν είναι υποχρεωμένη να πληρώσει το χρέος, γιατί η νομική αυτή υποχρέωση απαιτεί την αναγνώρισή της από τον εντολοδόχο του κράτους, το έθνος. Ξέρουμε πως δεν ευθυνόμαστε για το σύνολο των πρωτοβουλιών της όποιας κυβέρνησης, αφού δεν έχουμε τη δυνατότητα να της απαγορεύσουμε τις πρωτοβουλίες, που δεν μας φαίνονται συμφέρουσες. Ξέρουμε πως η εθνική μας ανεξαρτησία δεν μπορεί να κινδυνεύσει παρά μόνο από βίαιη καταστρατήγηση των συνόρων μας, πράγμα που παραβιάζει κάθε διεθνή νόμο και ως εκ τούτου έχουμε κάθε λόγο να μην καταβάλουμε ούτε ένα λεπτό σε όποιον αφήνει να εννοηθεί πως υπάρχει τέτοιο ενδεχόμενο. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Έστω και αν η πλειοψηφία των ελλήνων που αντιδρά -σε εθνική και όχι σε ταξική βάση- δεν αντιλαμβάνεται την στάση της ως πολιτικά συγκροτημένη στάση, είναι προφανές πως αναλαμβάνει τις συνέπειες του ίχνους που έχει εγγράψει στο σώμα της ελληνικής κρατικής οντότητας το συμβάν μιας διακήρυξης, η οποία πριν από 200 περίπου χρόνια υπέκλεψε από το καθεστώς της εθνικής υποτέλειας, την ουσία της ελληνικής κοινωνίας, την αυτονομία, την πρώτιστη -ενθυλακωμένη στην ελληνική γλώσσα- αρχή της αυτοτέλειας, μια αρχή που δεν τόλμησε να αμφισβητήσει ούτε η μεγαλύτερη πνευματική δύναμη των νεωτέρων χρόνων: η ορθοδοξία, η οποία ίσα-ίσα την ενσωμάτωσε στις έννοιες της εκκλησίας και του προσώπου, όποιον ρόλο -συχνά ανεπίτρεπτο- και αν έπαιξε η Ιεραρχία.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Το συμβάν αυτό έθεσε εξαρχής την ήδη λειτουργική αυτοδιοίκηση ως ριζικά αντίπαλη προς το κεντρικό κράτος - οθωμανικό ή ψευδο-νεωτερικό. Οι προσπάθειες δημιουργίας κρατιδίων από τον Κολοκοτρώνη στην Πελοπόννησο, από τον Ανδρούτσο στην Στερεά Ελλάδα, γνωρίζουμε σήμερα πως αντιμετωπίστηκαν ως εγκλήματα κατά της Ελλάδας. Γιατί; Διότι τα κρατίδια δεν θα μπορούσαν να αξιώσουν δάνεια, ούτε να δημιουργήσουν χρέη, η αποπληρωμή των οποίων θα προϋπέθετε ένα «σύγχρονο» κράτος ληστών, που αρχίζουν την καριέρα τους υποκλέπτοντας την ψήφο του κάθε αφελή πολίτη.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Βέβαια από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι της αθλιότητας της Δύσης και η βαρβαρότητα δεν κατάφερε να κρυφτεί επαρκώς. Σήμερα δεν την ενδιαφέρει καν να κρυφτεί. Αλλά το ίχνος του συμβάντος που έθετε τους Έλληνες απέναντι στο κράτος ως ορκισμένους εχθρούς, μας διανοίγεται κάθε φορά που αυτό το κράτος επιτίθεται στο έθνος, στου οποίου το σώμα έχει κολλήσει σαν τσιμπούρι. Οι Έλληνες δεν αναγνωρίζουν το κράτος και τις λειτουργίες του, το θεωρούν εχθρό τους, βασανιστή τους, κλέφτη των κόπων τους. Ας μην γελιόμαστε. Όλοι έτσι το αντιμετωπίζουμε. Και τέτοιο είναι. Ποια μεγάλη για την Ιστορία μας απόφαση μας άφησε να πάρουμε; Ο πολιτικός μας βίος είναι γεμάτος με εθνάρχες που έκαναν λάθη, ολέθρια λάθη. Και κάθε φορά διαγραφόταν στον ορίζοντα το ίχνος του τρομερού συμβάντος, που έκανε κάποτε έναν ρακένδυτο λαό να διεκδικήσει πράγματα ασύλληπτα για την εποχή του. Και κάθε φορά έλειπαν εκείνοι που θα αναλάμβαναν τις συνέπειες αυτού του ίχνους. Γιατί μοιράζονταν -ναι μοιράζονταν- το πλιάτσικο. Και κάθε φορά, οι ειδικοί της απολογητικής έσπευδαν να προειδοποιήσουν τους Έλληνες πως υπάρχει ο φόβος να επιστρέψουν σε κατάσταση τουρκοκρατίας, αν δεν ακολουθούσαν τα προηγμένα έθνη. Μα πολλά προηγμένα έθνη προέκυψαν από το θάρρος που τους έδωσε η ελληνική ανεξαρτησία. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Και με το χρέος; Τι γίνεται με το χρέος; Ποιο χρέος; Οι Έλληνες φαίνεται σήμερα να αναγνωρίζουν μονάχα ένα χρέος. Αυτό του κράτους απέναντί τους. Είναι τραγικό, αλλά όσο οι απαιτήσεις του κράτους θα αυξάνονται, τόσο μεγαλύτερη θα γίνεται η παραβατικότητα των Ελλήνων. Όσο θα αυξάνεται ο Φόρος Προστιθέμενης Αξίας, τόσο λιγότερες θα είναι οι αποδείξεις που θα κόβονται. Όσο θα σκληραίνουν τα φορολογικά μέτρα, τόσο μεγαλύτερη θα είναι η φοροδιαφυγή. Το ελληνικό έθνος –και για να μην παρεξηγηθώ πρέπει να πω πως όταν προφέρω αυτή τη λέξη δεν εννοώ τίποτε περισσότερο, αλλά και τίποτα λιγότερο, από έναν πληθυσμό που ανταποκρίνεται στην προσαγόρευση της ίδιας γλώσσας– το ελληνικό έθνος, λοιπόν, πορεύεται σε πείσμα του κράτους, το οποίο ενώ καν δεν το εκπροσωπεί, αντιμετωπίζει τη δημόσια περιουσία σαν ιδιοκτησία του. Και για άλλη μια φορά το ιστορικό ένστικτο, το καταγωγικό συμβάν της αντιπαλότητας με την αλλότρια κεντρική εξουσία, επαναφέρει το ζήτημα της εντιμότητας και της ίδιας της νομιμότητας του κράτους. Θα συμφωνήσετε νομίζω πως κάθε φορά που νιώθουμε έναν κίνδυνο, στρεφόμαστε προς το ’21, όπως συμβαίνει τώρα. Γιατί άραγε; Γιατί τα ριζικά προτάγματά του δεν έχουν ικανοποιηθεί και γιατί παραμένουν ως συμβαντικά ίχνη στον κοινωνικό βίο μας. Η κοινωνία μας αρνείται να δεχθεί πως το άκαπνο παιδί του ενός και το εγγόνι του άλλου κι ο ανεψιός του τάδε κι ο γαμπρός του δείνα μπορούν να ορίσουν τις τύχες της. Την στιγμή μάλιστα που προφανώς είναι ανίκανοι. Αν το ολιγαρχικό κράτος δεν θέλει να βρεθούμε μπροστά σε φαινόμενα «βαλκανικά» -με την αρνητική όψη του προσδιορισμού- θα πρέπει να ικανοποιήσει την καταφανή αναγκαιότητα της πραγματικής δημοκρατίας, η οποία εξάλλου είναι και παραείναι αίτημα της νεωτερικότητας. Η Προεδρική Δημοκρατία, η απλή αναλογική και η ομοσπονδιακής κατεύθυνσης αυτοδιοίκηση είναι μέτρα που έχουν ήδη υποδειχθεί από ανθρώπους με επιστημονική υπερεπάρκεια. Είναι απολύτως βέβαιο πως με αυτόν τον τρόπο θα λυθούν τα σοβαρότερα προβλήματά μας. Δεν θα πληρωθεί βέβαια το χρέος, στο οποίο έντεχνα οδηγήθηκε από τους χρηματιστές που εποφθαλμιούν τη δημόσια περιουσία, αλλά σίγουρα η χώρα θα αποκτήσει την αξιοπιστία της και οι πολίτες την υπευθυνότητά τους. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Μια ματιά σ’ αυτό που διανοίγουν οι καιροί των Ελλήνων μπροστά μας, μια ματιά που δεν προσπαθεί να πετάξει στα σκουπίδια την ιστορική υπόσταση του βλέμματός μας, φανερώνει την ΑΛΗΘΕΙΑ: η σημερινή κυβέρνηση επιχειρεί να ταπεινώσει τους Έλληνες προκειμένου να πείσει τους μελλοντικούς δανειστές της, πως μπορούν να την εμπιστεύονται ως απόλυτο άρχοντα αυτού του παρωχημένου -κατά την γνώμη της φιλελεύθερης Ευρώπης- «βαλκανικού» μορφώματος. Άλλωστε οι δανεισμοί έναν και μόνο στόχο είχαν, από την πλευρά του πολιτικού συστήματος: την αποκλειστική διαχείριση της εξουσίας – όποιο κόμμα κι αν βρισκόταν στην κυβέρνηση. Δανείστηκαν για να μας χρηματίσουν. Καταλαβαίνετε; </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Λοιπόν; Ως ποιητής συνιστώ να σκεφτούμε σοβαρά την ανάληψη των συνεπειών του δικού μας ιστορικού συμβάντος: η σημερινή κρίση είναι ΠΟΛΙΤΙΚΗ και όχι ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ. Χρήματα σήμερα δεν έχουμε, αύριο έχουμε. Είναι βέβαια ζήτημα λογιστικό. Η Ιστορία όμως δεν έχει λογιστήριο. Ο μόνος δρόμος εξόδου από την «εικονική» αυτή κρίση είναι η δημιουργία μιας πραγματικής δημοκρατίας και όχι ο Καισαρισμός, που διαδέχθηκε την επταετή δικτατορία. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Σας ευχαριστώ.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8643075162997314332-9016460310793032116?l=gefyrismoi.blogspot.com' alt='' /></div>Γεφυριστέςhttp://www.blogger.com/profile/15380737416689962888noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8643075162997314332.post-57815088324256666212011-05-05T21:32:00.001+03:002011-05-05T21:37:07.079+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-lhmzLVGdwGo/TcLttou_dsI/AAAAAAAACLQ/1goldd_R2rw/s1600/%25CE%25A0%25CE%25A1%25CE%259F%25CE%25A3%25CE%259A%25CE%259B%25CE%2597%25CE%25A3%25CE%2597%2B%25CE%2597%25CE%25BC%25CE%25B5%25CF%2581%25CE%25AF%25CE%25B4%25CE%25B1%25CF%2582%2B%25CE%25A4%25CE%25BF%2B%25CE%25A7%25CF%2581%25CE%25AD%25CE%25BF%25CF%2582.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 283px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-lhmzLVGdwGo/TcLttou_dsI/AAAAAAAACLQ/1goldd_R2rw/s400/%25CE%25A0%25CE%25A1%25CE%259F%25CE%25A3%25CE%259A%25CE%259B%25CE%2597%25CE%25A3%25CE%2597%2B%25CE%2597%25CE%25BC%25CE%25B5%25CF%2581%25CE%25AF%25CE%25B4%25CE%25B1%25CF%2582%2B%25CE%25A4%25CE%25BF%2B%25CE%25A7%25CF%2581%25CE%25AD%25CE%25BF%25CF%2582.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5603302254686729922" /></a><br /><br />Οικονομολόγοι, Νομικοί και Δημοσιογράφοι συζητούν για το Χρέος. Ανάμεσά τους κι ένας ποιητής που αναρωτιέται: «Ποιο χρέος;»*. <br /><br />*Τις επόμενες ημέρες το κείμενο του Γιώργου Μπλάνα θα είναι διαθέσιμο στους Γεφυρισμούς.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8643075162997314332-5781508832425666621?l=gefyrismoi.blogspot.com' alt='' /></div>Γεφυριστέςhttp://www.blogger.com/profile/15380737416689962888noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8643075162997314332.post-87055919008506799922011-04-07T22:55:00.004+03:002011-04-07T23:05:58.618+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-mhtUX8uk718/TZ4YTWu7_QI/AAAAAAAACKw/qXgb-z4khJk/s1600/Dal%25C2%258D%2B-%2BPersistence%2BOf%2BMemory.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-mhtUX8uk718/TZ4YTWu7_QI/AAAAAAAACKw/qXgb-z4khJk/s400/Dal%25C2%258D%2B-%2BPersistence%2BOf%2BMemory.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5592934508039765250" /></a><div style="text-align: center;">Salvador Dali, 1931</div><div style="text-align: right;"><i><br /></i></div><div style="text-align: right;"><i><br /></i></div><div style="text-align: right;"><i>Του Γιάννη Παπανικολάου</i></div><br /><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">Δεν ήμουν σαν τους άλλους<br />εγώ από παιδί.<br />Δεν έβλεπα όπως αυτοί,<br />δεν έβγαζα τα πάθη μου<br />από κοινή πηγή.<br />Η θλίψη μου δεν έσταζε<br />από την ίδια βρύση.<br />Τα ίδια τραγούδια δεν ξυπνούσαν<br />στην καρδιά μου τη χαρά.<br />Κι ό,τι αγαπούσα,<br />το αγαπούσα ερημικά.<br />Τότε, λοιπόν, που ήμουν παιδί<br />-και χάραζε η συννεφιά<br />που έγινε ζωή μου-<br />ό,τι καλό κι ό,τι κακό<br />για μένα είχε βυθό:<br />έναν βυθό μυστήριο<br />που ακόμα με τυφλώνει.<br />Ο χείμαρρος και η πηγή,<br />ο ήλιος που με τύλιγε<br />χρυσάφι φθινοπωρινό,<br />το αστροπελέκι που άπλωνε<br />πάνω μου ολόφωτα φτερά,<br />η μπόρα, η βροντή,<br />το σύννεφο, έπαιρναν μορφή<br />(κι ας ήταν καταγάλανοι<br />γύρω μου οι ουρανοί)<br />δαίμονα μες στο βλέμμα μου•<br />απ’ τον καιρό που ήμουν παιδί.</span></div><br /><br /><div style="text-align: right;"><i>Edgar Allan Poe</i></div><div style="text-align: right;"><i>Μετάφραση: Γιώργος Μπλάνας</i></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8643075162997314332-8705591900850679992?l=gefyrismoi.blogspot.com' alt='' /></div>Γεφυριστέςhttp://www.blogger.com/profile/15380737416689962888noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8643075162997314332.post-79494150293537449042011-04-01T21:08:00.007+03:002011-04-01T21:25:17.500+03:00<div style="text-align: justify;"><i>Το πρωταπριλιάτικο έθιμο καθιερώθηκε τα πρώιμα χρόνια στη χώρα μας και χρονολογείται, μάλλον, από την εποχή της Τουρκοκρατίας. Το 1831 ο Αλέξανδρος Σούτσος έγραψε το ακόλουθο ποίημα το οποίο περιλαμβάνεται στο «Πανόραμα της Ελλάδος», που εκδόθηκε στην Αθήνα το 1875, σημειώνοντας ότι το εμπνεύστηκε την 1η Απριλίου Αθήνα 1875, καθώς «Κατ' αυτήν την ημέραν εκάστου έτους ως είναι γνωστόν, επεκράτησεν η συνήθεια ν' απατά είς τον άλλον χάριν παιδιάς».</i></div><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-aYu97fxJa8w/TZYVVDJBWzI/AAAAAAAACKo/4olZxRn-ONc/s1600/0046.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 229px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-aYu97fxJa8w/TZYVVDJBWzI/AAAAAAAACKo/4olZxRn-ONc/s400/0046.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5590679438791629618" /></a><div style="text-align: center;"><i>Σελίδα από την εικονογραφημένη έκδοση του Πινόκιο (Carlo Collodi, 1881) δια χειρός Attilio Mussino (1911)</i>.</div><br /><div style="text-align: center;"><b>Η πρώτη Απριλίου</b></div><div style="text-align: center;"><b>ή</b></div><div style="text-align: center;"><b>Η ημέρα του ατιμώρητου ψεύδους</b></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Είναι πρώτη Απριλίου∙ η δική μας είν' ημέρα∙ </div><div style="text-align: center;">Να σκορπίζωμεν τα λόγια ημπορούμεν στον αέρα </div><div style="text-align: center;">Και να τάζωμεν εις όλους υπουργήματα μεγάλα, </div><div style="text-align: center;">Ν΄ απατώμεν έναν κόσμον και να τάχωμεν καβάλα, </div><div style="text-align: center;">Ψεύστας Υπουργούς μας λέγουν; Τους φωνάζομεν με θάρρος∙</div><div style="text-align: center;">Είναι πρώτη Απριλίου, Κύριοι, και μη προς βάρος.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Έλληνες, αι τόσων χρόνων και σφαγαίς σας και θυσίαις</div><div style="text-align: center;">είναι άγιαις και θείαις.</div><div style="text-align: center;">Να μην ήμεθα του έθνους Γραμματείς και Φαρισαίοι, </div><div style="text-align: center;">Μετ΄ ολίγον ο καθείς σας στο χρυσάφι αν δεν πλέη! </div><div style="text-align: center;">Πλην γελάτε, και ψευτάκους μας φωνάζετε με θάρρος∙ </div><div style="text-align: center;">Είναι πρώτη Απριλίου, Κύριοι, και μη προς βάρος.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Ξεύρετε πως τόσους χρόνους άλλο δεν επιθυμούμεν </div><div style="text-align: center;">Παρά σας ευτυχισμένους κ΄ ελευθέρους να ιδούμεν; </div><div style="text-align: center;">Δια σας το κοκκαλάκι ροκανίζομεν στην κώχη,</div><div style="text-align: center;">Καί δεν λέγομεν ποτέ μας σ΄ ό,τι μας προβάλουν «όχι». </div><div style="text-align: center;">Πλην γελάτε, και ψευτάκους μας φωνάζετε με θάρρος∙ </div><div style="text-align: center;">Είναι πρώτη Απριλίου, Κύριοι, και μη προς βάρος.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Μη βιάζεσθε! σταθήτε να περάσουν δυο τρεις χρόνοι, </div><div style="text-align: center;">Κ΄ ύστερα τα θαύματα μας ο καθείς σας καμαρόνει. </div><div style="text-align: center;">Εις τας θέσεις μας σταθήτε να στερεωθούμεν πρώτα, </div><div style="text-align: center;">Κ΄ ύστερα θα πλημμυρίσουν και οι νόμοι και τα φώτα. </div><div style="text-align: center;">Πλην γελάτε, και ψευτάκους μας φωνάζετε με θάρρος∙ </div><div style="text-align: center;">Είναι πρώτη Απριλίου, Κύριοι, και μη προς βάρος.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Αυτά έλεγαν την πρώτην Απριλίου δύο τρεις</div><div style="text-align: center;">Υπουργίσκοι μας ξυδάτοι.</div><div style="text-align: center;">«Κύριοι, κ΄ εγώ τους είπα, είν΄ ευγνώμων η πατρίς.</div><div style="text-align: center;">Και στεφάνους δια τόσας εκδουλεύσεις σας φυλάττει. </div><div style="text-align: center;">Πλην γελάτε, και ψευτάκους μας φωνάζετε με θάρρος∙ </div><div style="text-align: center;">Είναι πρώτη Απριλίου, Κύριοι, και μη προς βάρος…»</div> <div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Δι΄ αυτά όπου σας είπα έθυμώσετε κομμάτι,</div><div style="text-align: center;">Υπουργίσκοι μας Πιλάτοι,</div><div style="text-align: center;">Και με πάτε Άρον! ΄Αρον! Στους Κριτάς την ιδίαν ώρα. </div><div style="text-align: center;">-Κύριοι Κριταί, του ψεύδους η ήμερα είναι τώρα. </div><div style="text-align: center;">Στόλισα τους Υπουργούς μας και τους τάψαλα με θάρρος∙ </div><div style="text-align: center;">Είναι πρώτη Απριλίου, Κύριοι, και μη προς βάρος.</div><br /><span style="font-weight:bold;">Σχόλιο</span><br /><div style="text-align: justify;">Φαντάζεστε τι θα έγραφε ο Αλέξανδρος Σούτσος αν είχε γνωρίσει και τους δικούς μας Υπουργούς;</div><br /><span style="font-weight:bold;">Πηγή</span><br />Χατζιώτης, Κ., (2005) Από τη ζωή της παλιάς Αθήνας: Πρωταπριλιάτικα και άλλες ευτράπελες ιστορίες. Ίκαρος, Αθήνα, σ.σ. 29-31.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Προτάσεις</span><br />-Αλέξανδρος Σούτσος, <a href="http://www.ekebi.gr/frontoffice/portal.asp?cpage=NODE&amp;cnode=461&amp;t=565">ΕΚΕΒΙ</a><br />-Το έθιμο της Πρωταπριλιάς, <a href="http://www.otherside.gr/2011/04/to-ethimo-tis-prwtaprilias/">otherside.gr</a><br />-The Adventures of Pinocchio, <a href="http://www.illuminated-books.com/viewer-en.php?book=pinocchio">Illuminated Books</a><br /><br /><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;"><span style="font-weight:bold;">ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8643075162997314332-7949415029353744904?l=gefyrismoi.blogspot.com' alt='' /></div>Γεφυριστέςhttp://www.blogger.com/profile/15380737416689962888noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8643075162997314332.post-32593797746399388482011-03-24T18:47:00.001+02:002011-03-24T18:49:17.775+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-YBMKlzkeU90/TYtlmbMecgI/AAAAAAAACKg/OVPRom5STbg/s1600/kolokotronis_varlamos_rotas.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 280px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-YBMKlzkeU90/TYtlmbMecgI/AAAAAAAACKg/OVPRom5STbg/s400/kolokotronis_varlamos_rotas.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5587671473492750850" /></a><span style="font-style:italic;"><div style="text-align: center;">Αφίσα του Γιώργου Βαρλάμου, 1975.</div></span><br /><div style="text-align: justify;">Τη φράση αυτή χρησιμοποιούμε όταν θέλουμε να ειρωνευτούμε εκείνον που δίνει υποσχέσεις ενώ ξέρουμε ότι δεν θα της υλοποιήσει ποτέ, ή ακόμη όταν γνωρίζουμε ότι πρέπει να κάνουμε κάτι το οποίο, ωστόσο, έχουμε προδιαγράψει ότι είναι αδύνατον να γίνει από πλευράς μας. Την ίδια φράση χρησιμοποιούν οι ξενιτεμένοι που κατάγονται από την ελληνική περιφέρεια, στέλνοντας χαιρετίσματα στον τόπο τους.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Η φράση, εξαιρετικά επίκαιρη, λέγεται ότι καθιερώθηκε κατά τη διαδικασία κήρυξης της Επανάστασης του 1821. Τότε, λοιπόν την 25η Μαρτίου 1821, ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, όπως διδάσκεται επίσημα, ολοκληρώνοντας την ολονυκτία στην Αγία Λαύρα, κρέμασε το λάβαρο της Επανάστασης σ΄ ένα πλατάνι στην αυλή της Μονής, κάτω από τον παχύ ίσκιο του οποίου άρχισαν να περνούν ένας-ένας οι επαναστατημένοι προκειμένου να κοινωνήσουν. Έτσι καθιερώθηκε κάθε φορά που κάποιος μετέφερε τις εξελίξεις και μηνύματα στον δεσπότη, να του λένε οι σύντροφοί του «Χαιρέτα μας τον πλάτανο», εννοώντας ή τον ίδιο τον ιερωμένο ή το πλατάνι κάτω από το οποίο ορκίστηκαν να ελευθερώσουν τη χώρα.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Σύμφωνα με τη δεύτερη εκδοχή, κι αυτή επίκαιρη, ο πλάτανος της παροιμιώδους φράσης είναι εκείνος που κρύβει το μυστικό των θησαυρών του Αλή Πασά και του Κατσαντώνη. Η εκδοχή στηρίζεται στο μήνυμα που έστειλε ο Κατσαντώνης, μέσω των φίλων του, προς την οικογένειά του, η οποία ήταν εγκατεστημένη στη Λευκάδα λίγο πριν ξεψυχήσει: «<i>Να πείτε στη γυναίκα μου και στο γιο μου, να μου χαιρετάν τον Πλάτανο!</i>». </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Μάλιστα, ο συνδυασμός των δύο εκδοχών φαίνεται να ενέπνευσε τον λαϊκό δημιουργό και λίγο καιρό αργότερα, εμφανίσθηκε και το σχετικό δημοτικό τραγούδι:</div><br /><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-style: italic; ">«Σαν πας, πουλί μου, στο Μοριά,</span></div><span><div style="text-align: center; font-style: italic; ">Σαν πας, στην Άγια Λαύρα.</div><div style="text-align: center; font-style: italic; ">Χαιρέτα μου τον πλάτανο</div><div style="text-align: center; font-style: italic; ">Κι αυτόν τον Κατσαντώνη.</div><div style="text-align: center;"><i><br /></i></div><i><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-style: normal; "><i>Πέσ' του να κάτσει φρόνιμα</i></span></div></i><i><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-style: normal; "><i>Πολύ ταπεινωμένα.</i></span></div></i><i><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-style: normal; "><i>Δεν είν' ο περσινός καιρός</i></span></div></i><i><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-style: normal; "><i>Κι ο περσινός ο χρόνος".</i></span></div></i></span><br /><span style="font-weight:bold;">Άσκηση ύφους</span><br /><div style="text-align: justify;">Δοκιμάστε να αλλάξετε λίγες λέξεις ώστε να απολαύσετε τη διαχρονικότητα του τραγουδιού. Η δική μας, ηπίων τόνων, πρόταση: «Σαν πας, Γιωργάκη, στο Βορρά/Σαν πας εις την Ευρώπη,/ Χαιρέτα μας τον πλάτανο/Και τους απατεώνες./ Πέστους να κάτσουν φρόνιμα/ Πολύ ταπεινωμένα/ Δεν είν’ ο περσινός καιρός/Κι ο περσινός ο χρόνος».</div><br /><span style="font-weight:bold;">Πηγές</span><br />Καραχρήστος, Σ. (1984) Ε<i>λληνικές Αφίσες</i>. Αθήνα: Κέδρος.<br />Νατσούλης, Τ. (199-) <i>Λέξεις και φράσεις παροιμιώδεις</i>. Αθήνα: Σμυρνιωτάκης.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Ενδιαφέρουν</span><br />Βασίλης Ρώτας, <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%92%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%BB%CE%B7%CF%82_%CE%A1%CF%8E%CF%84%CE%B1%CF%82">Βικιπαίδεια</a>.<br />Γιώργος Βαρλάμος, «Ενθεα»... ανθρώπινη, χειροποίητη χαρακτική, <a href="http://www2.rizospastis.gr/story.do?id=6047896&amp;publDate=23/1/2011">Ριζοσπάστης</a>, 23/01/2011.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8643075162997314332-3259379774639938848?l=gefyrismoi.blogspot.com' alt='' /></div>Γεφυριστέςhttp://www.blogger.com/profile/15380737416689962888noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8643075162997314332.post-19910806341661044222011-03-22T22:09:00.003+02:002011-03-22T23:36:08.599+02:00<div style="text-align: right;"><i>Από την «Εγκυκλοπαίδεια των Τεράτων» </i></div><div style="text-align: right;"><i>του <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%93%CE%B9%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%82_%CE%9C%CF%80%CE%BB%CE%AC%CE%BD%CE%B1%CF%82">Γιώργου Μπλάνα</a></i></div><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-M-hf4O2zQGI/TYkDSoBZTXI/AAAAAAAACKY/d-JGztC593w/s1600/figurative_3.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 337px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-M-hf4O2zQGI/TYkDSoBZTXI/AAAAAAAACKY/d-JGztC593w/s400/figurative_3.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5587000431245610354" /></a><div style="text-align: center;"><i>Έργο του διακεκριμένου Λίβυου ζωγράφου Mohmmad Bin lamin </i></div><br /><div style="text-align: justify;">Στ΄ ανατολικά, εκεί που τριγυρίζουν οι νομάδες, η γη της Λιβύης είναι ίσιωμα κι όλο άμμος μέχρι τον ποταμό Τρίτωνα. Όσο προχωράει όμως προς τη Δύση, γεμίζει βουνά και δάση κι αγριεύει κι αρχίζουν τα φίδια τα μεγάλα και τα λιοντάρια κι οι ελέφαντες κι οι αρκούδες κι οι Βλέμμυαι, αυτοί που έχουν τα μάτια τους στο στήθος…» έγραψε ο Ηρόδοτος κι ήταν η πρώτη φορά που ακούστηκε στον κόσμο αυτή η παράξενη φυλή. Ύστερα ήρθε ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος και είπε πως δεν έχουν καθόλου κεφάλι, αλλά όλα, μύτη, μάτια, φρύδια, στόμα, αυτιά, στο στήθος.</div><br /><div style="text-align: justify;">Τον 7ο αιώνα, έπιασε ο Άγιος Ισίδωρος απ’ τη Σεβίλλη κι έγραψε στο μεγάλο ετυμολογικό λεξικό του πως «Θρυλείται ότι οι Βλέμμυαι της Λιβύης γεννιούνται δίχως κεφάλια, με μάτια και στόμα στο στήθος ή δίχως λαιμό, οπότε τα μάτια τους βρίσκονται στους ώμους…».</div><br /><div style="text-align: justify;">Το διάβασε ο ταξιδευτής Σερ Τζων Μάντεβιλ τον 14ο αιώνα κι έψαξε και τους βρήκε σ΄ ένα νησί της Ανατολής. Αυτοί όμως είχαν μάτια στους ώμους και στόμα στη μέση του στήθους. Ήρθε κι ο Σαίξπηρ αργότερα να συμπληρώσει πως είναι ανθρωποφάγοι. Έκτοτε κυκλοφόρησαν φήμες πως υπάρχει και μια ράτσα με κανονικά κεφάλια, που όμως μπορούν να τα βγάζουν και να τα κρατούν παραμάσχαλα.</div><br /><b>Σκέψεις</b><br /><div style="text-align: justify;">Αυτά τα μάτια στο στήθος δεν είναι και τόσο ασήμαντο πράγμα, έστω και στα παραμύθια. Μόνο έτσι μπορούν μέχρι σήμερα να επιβιώνουν ανάμεσα σε αρπακτικά. Μπορεί ακόμη, κι αυτή η ικανότητα, να κρατούν παραμάσχαλα τα κεφάλια τους, να τους κάνει να μην φοβούνται τα σιδερένια, βρώμικα πουλιά.</div><br /><b>Αξίζουν</b><br /><b>-</b><a href="http://fineartamerica.com/profiles/mohammad-binlamin.html?viewcomplete=true">Mohmmad Bin lamin</a>: Ένας αυτοδίδακτος καλλιτέχνης<br /><b>-</b>Παρουσίαση των, μοναδικής τεχνοτροπίας, <a href="http://fineartamerica.com/profiles/mohammad-binlamin.html?tab=artwork">έργων του Mohmmad Bin lamin</a><br /><div style="text-align: justify;"><b>-</b>Κοινή <a href="http://www.kke.gr/anakoinoseis_grafeioy_typoy/koinh_anakoinosh_kommoynistikon_kai_ergatikon_kommaton_enantia_sthn_imperialistikh_epembash_sth_libyh_?morf=1">ανακοίνωση Κομμουνιστικών και Εργατικών κομμάτων</a> ενάντια στην ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Λιβύη </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8643075162997314332-1991080634166104422?l=gefyrismoi.blogspot.com' alt='' /></div>Γεφυριστέςhttp://www.blogger.com/profile/15380737416689962888noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8643075162997314332.post-56441750455233746682011-03-07T10:34:00.005+02:002011-03-10T15:36:20.900+02:00<div style="text-align: justify;">Τα έθιμα της Καθαρής Δευτέρας ποικίλλουν στη χώρα μας, ανά περιοχή, παρουσιάζοντας ενδιαφέρον μια και έχουν σκοπό να διασκεδάσει ο κόσμος. Έτσι, οργανώνονται δίκες στα Μεστά της Χίου, αλευροπόλεμοι στην Ηλεία, μουτζουρώματα στη Βόνιτσα, και άλλοι πολλοί «πόλεμοι» με ποικίλα «πυρομαχικά». </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Αναφέρεται, μάλιστα, ότι δεν είναι λίγα τα μέρη, όπου την Καθαρή Δευτέρα οι Έλληνες μασκαράδες αγωνίζονται να ρίξει ο ένας τον άλλον στα νερά δεξαμενής, ποταμού, λίμνης ή ακόμα και έλους, τραγουδώντας: «Σήμερα ΄ναι μέρα μας και η Σκυλοδευτέρα μας. Σήμερα θα γανωθούμε και στη λούμπα θα νιφτούμε.». Από αυτό, λοιπόν, το έθιμο προέρχεται και η γνωστή φράση «έπεσε στη λούμπα».</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Υπάρχει όμως και η εξής παραλλαγή της: «έπεσε στη λούτσα» ή «έγινε λούτσα», η οποία χρησιμοποιείται το ίδιο συχνά και έχει την ίδια προέλευση. Μόνο που αντί για ποτάμι, λίμνη ή δεξαμενή, οι μασκαράδες ρίχνονται στη «λούτσα» δηλαδή σε μια μεγάλη λακκούβα-χαβούζα που διατηρούν οι βοσκοί για να ποτίζουν τα ζώα τους. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-w6LjjTCYTbE/TXSZ7nJUNHI/AAAAAAAACKQ/CQRz_2gIckA/s1600/arkas_megala_pragmata.jpg"><img style="text-align: justify;display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; cursor: pointer; width: 400px; height: 173px; " src="http://1.bp.blogspot.com/-w6LjjTCYTbE/TXSZ7nJUNHI/AAAAAAAACKQ/CQRz_2gIckA/s400/arkas_megala_pragmata.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5581255087618274418" /></a><div style="text-align: center;"><i>Ο Κόκκορας του Αρκά, Συναναστροφές. © Αρκάς, 1987 και © Γράμματα, 1991.</i></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Αυτή η τελευταία, μάλλον εκτιμάται ως καταλληλότερη για το νέο ελληνικό έθιμο που συνίσταται στο «κράξιμο» των πολιτικών του δικομματισμού, πόσω μάλλον όταν αυτό εντείνεται πέριξ των Απόκρεω. Αν και τουλάχιστον έναν από αυτούς δεν τον βλέπουμε να πτοείται, καθώς θα βρεθεί στο… φυσικό του χώρο.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>Κραξίματα</b></div><div style="text-align: justify;">-<a href="http://www.inews.gr/125/apodokimasies-sta-zevgi-karamanli-valinaki-sto-aerodromio-tou-monachou.htm">Αποδοκιμασίες στα ζεύγη Καραμανλή, Βαληνάκη στο αεροδρόμιο του Μονάχου</a> </div><div style="text-align: justify;">- <a href="http://www.enet.gr/?i=news.el.politikh&amp;id=256496">Λαός στο Κολωνάκι κατά Σημίτη</a> </div><div style="text-align: justify;">- <a href="http://www.tanea.gr/default.asp?artid=4619389&amp;ct=1&amp;pid=2">Μικροεπεισόδια κατά την ομιλία Παπανδρέου στη Γερμανία</a> </div><div style="text-align: justify;">- <a href="http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&amp;ct=1&amp;artid=4620120">Φραστική επίθεση δέχθηκε ο Πάγκαλος στο Παρίσι</a> </div><div style="text-align: justify;">- <a href="http://www.inews.gr/134/agrio-kraximo-ston-pagkalo-se-taverna-sta-kalyvia.htm">Άγριo κράξιμο στον Πάγκαλο σε ταβέρνα στα Καλύβια!</a> </div><div style="text-align: justify;">- Ηράκλειο: <a href="http://www.2810.gr/crete/krhth/hrakleio-eksagriwmenoi-iatroi-kai-foithtes-kata-loberdoy">Εξαγριωμένοι ιατρoί και φοιτητές κατά Λοβέρδου</a> </div><div style="text-align: justify;">- Γιώργος Λιάνης: <a href="http://olympia.gr/2010/09/08/%CE%B3%CE%B9%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%82-%CE%BB%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%B7%CF%82-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CF%84%CE%BF%CE%BB%CE%BC%CE%AC%CE%BC%CE%B5-%CE%BD%CE%B1-%CE%BA%CF%85%CE%BA%CE%BB%CE%BF%CF%86%CE%BF/">Δεν τολμάμε να κυκλοφορήσουμε στο δρόμο</a>! </div><div style="text-align: justify;"><b>Νεότερο κράξιμο (update 10/03/2011)</b></div><div style="text-align: justify;">- <a href="Υποδοχή Σκανδαλίδη με ελιές και πορτοκάλια">Υποδοχή Σκανδαλίδη με ελιές και πορτοκάλια</a></div><div style="text-align: justify;"><b>Η φράση</b></div><div style="text-align: justify;">Νατσούλης, Τ. (2007), <a href="http://www.perizitito.gr/product.php?productid=82011&amp;page="><i>Λέξεις και φράσεις παροιμιώδεις</i></a>. Αθήνα: Σμυρνιωτάκης. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8643075162997314332-5644175045523374668?l=gefyrismoi.blogspot.com' alt='' /></div>Γεφυριστέςhttp://www.blogger.com/profile/15380737416689962888noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8643075162997314332.post-36558454301159808242011-03-03T16:26:00.004+02:002011-03-03T16:33:12.346+02:00<div style="text-align: justify;">Τ<i>ο κείμενο που ακολουθεί εξηγεί γιατί ο Μάρτης θυμώνει και αγριεύει τον καιρό. Ασφαλώς, η εξήγηση μας δόθηκε τα παλιά χρόνια, τότε που δεν περνούσε από το μυαλό των ανθρώπων ότι δυο κόμματα μπορούν να διαλύσουν τη χώρα που ονειρεύονταν, τόσο ώστε να ζουν σε έναν διαρκή χειμώνα, με φουρτούνες, μπόρες και αντάρες…</i></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: right;"><i>της Δανάης Τσουκαλά*</i> </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Η Σίφνο είναι ένα νησί των Κυκλάδων που βγάζει μέταλλα. Τον αρχαίο καιρό ήταν ξακουστή γιατί έβγαζε ακόμα και πολύτιμα μέταλλα, μάλαμα και ασήμι. Με τα χρυσωρυχεία και τα αργυρωρυχεία της είχε πλουτίσει.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Αργότερα, ίσως γιατί τα κοιτάσματα του χρυσού και του αργύρου στερέψανε ή γιατί τα πλημμύρισε η θάλασσα, η Σίφνο φτώχυνε. Οι κάτοικοι της φεύγανε γυρεύοντας αλλού καλύτερη τύχη. Το νησί κόντεψε να μείνει έρημο.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Πιο ύστερα, κάπως βολευτήκανε τα πράματα. Η Σίφνο βγάζει πάντα μέταλλα. Κάτι αξίζουνε κι αυτά κι ας μην είναι μάλαμα κι ασήμι. Ύστερα, έχει πολύ ωραίο κλίμα. Η ζωή είναι ευχάριστη. Γι' αυτό φαίνεται παράδοξο που οι κάτοικοι της παραπονιούνται και λένε:</div><div style="text-align: justify;">- Όλα καλά, δε λέμε, όμως το Μάρτη είναι αδύνατο να ζήσει κανείς σε τούτο το νησί.</div><div style="text-align: justify;">Και σου εξηγούνε κιόλας γιατί ο Μάρτης είναι τόσο κακότροπος.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-5C8WPmhhS10/TW-lU2splMI/AAAAAAAACKI/HJWj7t-TRNs/s1600/sifno1.jpg"><img style="text-align: justify;display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; cursor: pointer; width: 400px; height: 295px; " src="http://2.bp.blogspot.com/-5C8WPmhhS10/TW-lU2splMI/AAAAAAAACKI/HJWj7t-TRNs/s400/sifno1.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5579860241034089666" /></a><div style="text-align: center;"><i>της Μαρίας Βουδούρογλου</i>*</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ, λένε, τότε που οι μήνες ήταν ακόμα εργένηδες, μαζευτήκανε μια μέρα στη Σίφνο και αποφάσισανε να βρει ο καθένας τους από μια γυναίκα. Να τη βρει και να την παντρευτεί για να μην είναι έτσι έρημος και σκοτεινός χωρίς καμιά παρηγοριά στο σπιτικό του. Όλοι τους βάλανε προξενητάδες και βρήκε ο καθένας τους τη δικιά του. Ο Μάρτης όμως γελάστηκε και πήρε μια χανούμισσα. Κάποιος Σιφναίος του είχε πει πως οι Τουρκάλες είναι όμορφες. Ο Μάρτης τον πίστεψε και πήρε τη χανούμισσα ανεξέταστα.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ω Μεγαλοδύναμε, τι γίνηκε τη βραδιά που η γυναίκα έβγαλε το γιασεμάκι που 'κρυβε τη μούρη της! Ο Μάρτης τραβούσε τα μαλλιά του από τον καημό του κι έκλαιγε σαν μωρό παιδί. Η γυναίκα του ήταν άσχημη, γριά, κουτσοδόντα και δεν είχε μήτε μια τρίχα στο κεφάλι της από τα γεράματα.</div><div style="text-align: justify;">- Μωρή πανούκλα, της λέει θυμωμένος, να μη γυρνάς να με θωρείς γιατί θα σε ξαντερίσω.</div><div style="text-align: justify;">Η γυναίκα του όμως δεν τον αχούσε. Δεν ήταν μόνο άσχημη, είχε και δικό της κεφάλι. Λες και το κάνει επίτηδες και από τότε γυρνάει και τον θωρεί ολοένα.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Κάθε φορά που γίνεται αυτό, ο Μάρτης από το θυμό του αμολάει τους αέρηδες και τις βροχές και φουσκώνει τις θάλασσες. Πιο πολύ από παντού αλλού, χαλάει τον κόσμο στη Σίφνο. Έχει φούρκα εκείνον το Σιφναίο που του 'πε πως οι Τουρκάλες είναι όμορφες και βγάζει το άχτι του πάνω στο νησί. Κάθε χρόνο, όταν έρθει ο καιρός του, λυσσομανάει. Λες και θα τινάξει τη Σίφνο στον αέρα! </div><br /><br /><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-style: italic; ">*Δανάη Τσουκαλά, Μύθοι και Θρύλοι από τα νησιά μας, Κέδρος, Κατώφλι στον Κόσμο, Αθήνα, 1981 και 1995, Εικονογράφηση Μαρία Βουδούρογλου.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8643075162997314332-3655845430115980824?l=gefyrismoi.blogspot.com' alt='' /></div>Γεφυριστέςhttp://www.blogger.com/profile/15380737416689962888noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8643075162997314332.post-13956983903688847022011-02-19T19:36:00.007+02:002011-02-22T22:41:37.799+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-yTaA2WsH6Uc/TWABWp9zFdI/AAAAAAAACJw/rwRjvApM2Cc/s1600/pame_1961_2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 243px; height: 350px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-yTaA2WsH6Uc/TWABWp9zFdI/AAAAAAAACJw/rwRjvApM2Cc/s400/pame_1961_2.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5575457827418478034" /></a><div style="text-align: center;"><i>Το Κεντρικό Εκλογικό Κέντρο του Πανδημοκρατικού Αγροτικού Μετώπου Ελλάδας – ΠΑΜΕ το 1961. Πηγή: <a href="http://istorikesphotografies.blogspot.com/2010/11/1961.html">Ιστορικές Φωτογραφίες</a> </i></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Τον <b>Φεβρουάριο</b> του <b>1961</b>, η ΓΣΕΕ ζητά την παρέμβαση του Πρωθυπουργού (Κ. Καραμανλή) καθώς ο αριθμός των ανέργων διαρκώς αυξάνεται και οι ίδιοι έχουν περιέλθει σε ανέχεια, στερούμενοι και αυτό το ίδιο το ψωμί. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ο αριθμός των κατοίκων της επαρχίας που μετακινήθηκαν στην Αθήνα μέσα σε μια δεκαετία, υπολογίζεται σε 350.000 άτομα, ενώ έντονες είναι οι ανησυχίες για τη μετανάστευση Ελλήνων στο εξωτερικό, τις οποίες μόνο η κυβέρνηση δεν ασπάζεται.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ο Γ. Παπανδρέου με δήλωσή του στη Βουλή ανακοινώνει την ίδρυση νέου κόμματος με τίτλο «Δημοκρατικό Κέντρο- Αγροτική Φιλελεύθερη Ένωση» και ο Κ. Καραμανλής επιχειρεί και επιτυγχάνει την ανασύνδεση των σχέσεων της χώρας με το Ηνωμένο Βασίλειο, ενώ η Κύπρος μετά το διπλωματικό Βατερλό της Ελλάδας, εντάσσεται στη βρετανική κοινοπολιτεία.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Μάλιστα, ο Κ. Καραμανλής κατά την επίσκεψή του στο Λονδίνο θίγει το θέμα του εξωτερικού δημόσιου χρέους της Ελλάδας. Λίγες μέρες αργότερα, στο τέλος του μήνα, ξεκινά η προετοιμασία της επίσκεψής του στις ΗΠΑ μετά από πρόσκληση του Κέννεντυ.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Κι ενώ συντρέχουν όλα τα παραπάνω, συγκροτείται «αφανής επιτροπή» κατά του κομμουνισμού. Ο Κ. Καραμανλής που έχει ήδη «κόντρα» με το Παλάτι, επιδιώκοντας τη συσπείρωση της Δεξιάς γύρω από την ΕΡΕ, ξεκινά νέο κύκλο αντικομμουνιστικής δράσης. Εξάλλου οι διωγμοί είχαν ήδη ξεκινήσει μετά την ανάδειξη της ΕΔΑ ως δεύτερο κόμμα στις εκλογές του 1958 και εντάθηκαν μετά την αποκάλυψη των επαφών Κολιγιάννη-Γλέζου. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/--ai5gcjrHY8/TWABMf8WaMI/AAAAAAAACJo/8gVruBX6FdQ/s1600/output-124_-1_68809.pdf%2B-%2BAdobe%2BReader.jpg"><img style="text-align: justify;display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; cursor: pointer; width: 400px; height: 185px; " src="http://2.bp.blogspot.com/--ai5gcjrHY8/TWABMf8WaMI/AAAAAAAACJo/8gVruBX6FdQ/s400/output-124_-1_68809.pdf%2B-%2BAdobe%2BReader.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5575457652929358018" /></a><div style="text-align: center;"><i>Ένα … ισχυρό επιχείρημα της εποχής, για την αναχαίτιση του κομμουνιστικού κινδύνου. </i></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Έτσι, ο Καραμανλής υιοθετεί την πρόταση του δημοσιογράφου Σάββα Κωνσταντόπουλου, αποστάτη της Αριστεράς και συνεργάτη πάσης φύσεως ελεεινών τραμπούκων, να συστήσει «αφανή επιτροπή» για την κατάστρωση καινοτόμων στρατηγικών καταπολέμησης των κομμουνιστών. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Στην επιτροπή, τα μέλη της οποίας αμείβονταν από μυστικά κρατικά κονδύλια, εκτός από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό και τον Κωνσταντόπουλο συμμετείχαν οι Γεωργαλάς και Προκοπίου, όμοιες περιπτώσεις με τον πρώτο, όπως και διάφοροι αξιωματικοί μεταξύ των οποίων και ο μετέπειτα δικτάτορας Γ. Παπαδόπουλος.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Εν τω μεταξύ, το Κάιρο συγκλονίζεται από επεισόδια που έχουν στόχο τη Βελγική Πρεσβεία με αφορμή τη δολοφονία του Π. Λουμούμπα και η Ηνωμένη Αραβική Δημοκρατία διακόπτει τις διπλωματικές σχέσεις με το Βέλγιο για τον ίδιο λόγο.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-74xH6Knl9_o/TWAAKM8Hj3I/AAAAAAAACJg/bdJvHbluajE/s1600/pame_1961.jpg"><img style="text-align: justify;display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; cursor: pointer; width: 350px; height: 256px; " src="http://2.bp.blogspot.com/-74xH6Knl9_o/TWAAKM8Hj3I/AAAAAAAACJg/bdJvHbluajE/s400/pame_1961.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5575456513956745074" /></a><div style="text-align: center;"><i>Προεκλογική συγκέντρωση του ΠΑΜΕ, 1961. Πηγή: <a href="http://vlahatasamis.blogspot.com/2009_09_01_archive.html">Βλαχάτα, Σάμης</a>. </i></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Τον Οκτώβρη της ίδιας χρονιάς (1961) με υπηρεσιακό πρωθυπουργό τον αυλικό Δόβα διεξήχθηκαν πρόωρες εκλογές βίας και νοθείας. Η Αριστερά που συνασπίσθηκε περιορισμένα στον εκλογικό σχηματισμό ΠΑΜΕ (ΕΔΑ και Αγροτικό Κόμμα) μπήκε στον στόχο. Οι ψηφοφόροι της χτυπήθηκαν και κυνηγήθηκαν λυσσαλέα, το κύμα τρομοκρατίας σκέπασε όλη τη χώρα και το εκλογικό αποτέλεσμα φαλκιδεύτηκε.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-HYia810h3Sw/TV__7jOHb5I/AAAAAAAACJY/6a-mmAAT_Pc/s1600/pame_kilikis.jpg"><img style="text-align: justify;display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; cursor: pointer; width: 306px; height: 400px; " src="http://3.bp.blogspot.com/-HYia810h3Sw/TV__7jOHb5I/AAAAAAAACJY/6a-mmAAT_Pc/s400/pame_kilikis.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5575456262239776658" /></a><div style="text-align: center;"><i>Ο Κ. Αναστασιάδης και Σ. Χατζηστεφάνου, υποψήφιοι του ΠΑΜΕ στο Κιλκίς, τραυματισμένοι βαριά μετά από επίθεση των ΤΕΑτζήδων στο Γερακαριό του Κιλκίς, 18 Οκτωβρίου 1961. Πηγή: <a href="http://62.103.28.111/photographic/rec.asp?id=37545&amp;nofoto=0">Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας</a>. </i></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Εκτιμώ, ότι οι συνειρμοί σας, θα είναι πολλοί. Όπως άλλωστε και οι δικοί μου. Λέτε να τρέχει ο Σαμαράς αυτή τη φορά για τον «ανένδοτο»; Είναι κι αυτό ένα ισχυρό ενδεχόμενο του δικομματισμού αφού και οι δύο παρατάξεις που παίζουν το παιχνίδι του, επιδιώκουν μονίμως ένα πράγμα: να τρομοκρατούν το Λαό. Τι Καραμανλής, τι Παπανδρέου… Άντε καιρός να ΠΑΜΕ λοιπόν.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>Πηγές κειμένων</b></div><div style="text-align: justify;">Βουρνάς, Τ., (1999) Ιστορία της Νεώτερης και Σύγχρονης Ελλάδας, Τόμος Ε΄, Αθήνα: Πατάκης </div><div style="text-align: justify;">Χρονικό του 20ου αιώνα (χ.χ.) Αθήνα: Τέσσερα Έψιλον</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8643075162997314332-1395698390368884702?l=gefyrismoi.blogspot.com' alt='' /></div>Γεφυριστέςhttp://www.blogger.com/profile/15380737416689962888noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8643075162997314332.post-59998145189556434822011-02-14T00:02:00.001+02:002011-02-14T00:02:00.109+02:00<div style="text-align: right;"><i>Του Γιάννη Ρίτσου*</i></div><br /><div style="text-align: justify;">Έτσι είναι, βρε παιδί μου. Τα γεγονότα, τα πράγματα, τα ζεις, τα βλέπεις, τα δέχεσαι ή τ' απορρίπτεις, αντιδράς σ' αυτά με αισθήματα, ιδέες, εντυπώσεις, επιλογές, κρίσεις (και πάντα με τη θέλησή σου σ' εγρήγορση). Ύστερα διυλίζονται στη μνήμη και μπορείς κουτσά στραβά να τ' αναπολείς, να τα χρησιμοποιείς ή και να τα μετασχηματίζεις ανάλογα με τις ανάγκες σου. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Κάποτε τα πιάνεις όπως το πουλί με το δόκανο απ’ το 'να ή απ’ τα δυο πόδια, του στρίβεις το λαιμό, το μαδάς, ένα τόσο δα πραματάκι κιτρινιάρικο, πετσί και κόκαλο (αυτό ήταν όλο κι όλο;), δεν ξέρεις τί να το κάνεις, τα πούπουλα ψιλοφτερουγίζουν άψυχα, τα μαζεύει η κυρα Κατίνα «που ξέρεις, μπορεί να σιάξω κάνα μαξιλαράκι», πάει, ξεχάστηκε. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Τα όνειρα όμως; Ω, αυτά σε βρίσκουν πάντοτε ανέτοιμο, με ανύπαρκτη τη θέλησή σου, σε βρίσκουν θαυμαστικά έκπληχτον, σε παίρνουν, σε ηγεμονεύουν, ανυπεράσπιστο και ταυτόχρονα συμμέτοχο και συνένοχο, σε μαγεύουν, σε τρομάζουν, ρευστά, φευγαλέα, αιφνιδιαστικά, ωστόσο πιο ολοκληρωμένα και πραγματικά από κάθε πραγματικότητα, ολοκάθαρα, ευμετάβολα, τάχιστα, απέραντα, απίθανα, έχεις φτερά, πετάς, πέφτεις, πετάς πάλι χωρίς φτερά, πέφτουν τα δόντια σου όλα μες στο στόμα σου, τα μασάς, είναι πολύ νόστιμα, άσπρα κουφέτα γάμου, έχουν στη μέση ένα μύγδαλο καθαρισμένο, τα δόντια σου τώρα είναι στη θέση τους, πιο αστραφτερά, τα βλέπεις, όχι στον καθρέφτη, στο ίδιο σου το πρόσωπο απέναντί σου, είσαι το μωρό της Ελπινίκης, ο έφηβος των Αντικυθήρων, ο Αχιλλέας, ο Έκτορας, η Εκάβη, η θεια- Καλή με τη ρόκα της και τ' αδράχτι της, η σαύρα που χώθηκε στην τρύπα κι εσύ που κοιτάζεις τη σαύρα με το μονό μάτι του Πολύφημου -τί έξοχα όλα, κατορθωτά, πειστικότατα πίσω απ’ τα κλεισμένα σου βλέφαρα, και πέφτει ένα άστρο στο χέρι σου, το δαγκώνεις να βεβαιωθείς πώς είναι χρυσή λίρα για ν' αγοράσεις πέδιλα με δυο πλαϊνά φτεράκια σαν του Ερμή ακριβώς, αυτά πού είδες στη βιτρίνα της γωνίας στο κατάστημα του Σβούρα πού είναι το ίδιο ταυτόχρονα στον Περαία, στη Μονοβάσια, στα Χανιά, στο Καρλόβασι- πειστικότατα και να, μόλις ανοίξεις τα μάτια σου εξαφανίζονται, αέρας άπιαστος, ανεπανάληπτος, αμνημόνευτος∙ πασκίζεις να θυμηθείς, ν' αναπλάσεις∙ τίποτα∙ μονάχα πότε πότε κάτι ξεφτίδια, κάτι στιγμιότυπα ασύνδετα, και σπάνια ένα ολόκληρο όνειρο, θαμβωτικό, με όλη τη φανταστικά αφάνταστη ασυναρτησία του και γοητεία του, μόνο που δε θυμάσαι πια αν ήταν έγχρωμο ή ασπρόμαυρο κι αν τα χρώματα που βλέπεις στην ανάπλασή του είναι δικά σου σαν τις παλιές χαλκογραφίες τις επιχρωματισμένες∙ και παρ' όλο το στιγμιαίο και αστραπιαίο του ονείρου, έχει μια τεράστια περιεκτικότητα πανάρχαιου και μελλοντικού χρόνου πριν απ’ τη γέννηση και μετά το θάνατο∙ κι ίσως αυτό το αρχέγονο, αιώνιο, παγανιστικό, ελεύθερο, ηδονοκρατικό κι ανενδοίαστο του ονείρου, η αυθαιρεσία του κι η γυμνότητά του είναι που μας αποθεώνει μες στον ύπνο μας και θέλουμε να το κρατήσουμε και να το πούμε βεβαιώνοντας την αιωνιότητά μας και την ελευθερία μας πάνω από κάθε φυσικό και ηθικό εμπόδιο, πέρα από κάθε ενοχή αμαρτίας και φόβο τιμωρίας αφού στα όνειρά μας δεν έχουμε αυτόπτες μάρτυρες ή δαχτυλικά αποτυπώματα, γιατί καθένας είναι μόνος μέσα στο όνειρό του και δεν το βλέπει ποτέ μαζί μ' έναν άλλον, κι όλοι το 'χουν παραδεχτεί πως τ' όνειρο προτρέχει της πραγματικότητας κι ίσως μάλιστα να τη διαμορφώνει κατά κάποιο τρόπο και να διαμορφώνει και το δικό μας χαρακτήρα ή τουλάχιστον τη συμπεριφορά μας. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-vRfVr2zUGFA/TVgA3fTyryI/AAAAAAAACJQ/n2VuYOSye_U/s1600/ritsos.jpg"><img style="text-align: justify;display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; cursor: pointer; width: 290px; height: 400px; " src="http://2.bp.blogspot.com/-vRfVr2zUGFA/TVgA3fTyryI/AAAAAAAACJQ/n2VuYOSye_U/s400/ritsos.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5573205492168306466" /></a><div style="text-align: center;"><i>Έργο του Γ. Ρίτσου. Ακουαρέλα σε πακέτο τσιγάρων. Εξώφυλλο της έκδοσης*</i></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Και σ' αυτό ακριβώς μοιάζουν τα όνειρα με τις μνήμες της παιδικής μας ηλικίας, βαθιά φυλαγμένες μέσα μας, άπλαστες πάντα, πλάθοντάς μας, κι όχι μνήμες αλλά η ίδια η παιδική μας ηλικία, μακρινή, απόκοσμη, ξένη κι η μόνη δική μας, έγχρωμη αυτή, με χρώματα αχνά ή δυνατά, η σκουριά του καρφιού στο τραπέζι, το φόρεμα της Μαρίτσας κίτρινο με άσπρες μαργαρίτες, η ταμπέλα του χασάπικου μια μαύρη αγελάδα και μια κόκκινη, κι η ταμπέλα του σιδεράδικου ένα πράσινο φανάρι με τζάμια τάχα και μέσα του μια μακρουλή πορτοκαλιά φλόγα, η ομπρέλα της Νίνας ρόδινη, της μαμάς μενεξελιά, κι η ζεστή μυρωδιά (όταν σιδερώναν τα εσώρουχα στο μέσα δωμάτιο) ήταν σταχτιά και παπαρουνιά, κι η αναμονή όλο έρωτας (αλλά ο έρωτας είχε όλα τα χρώματα και κανένα ορισμένο), και το πρώτο μακρύ παντελόνι του Αργύρη ήταν καφετί με λεπτές μπεζ ρίγες, γιατί, όντως, όπως το 'χε πει, σε τρεις μήνες φόρεσε μακρύ παντελόνι, έγινε πιο όμορφος, πιο ψήλος, πιο μελαχρινός και πιο γαλανομάτης, τέλειωσε το σχολαρχείο, πήγε στους Μολάους, έδωσε εξετάσεις, μπήκε στο γυμνάσιο, μου 'γραφε πότε πότε, όλο η Νίνα κι η Νίνα, μου λείπει λέει η Νίνα (κι εσύ βέβαια), μου λείπει η θάλασσα και το δικό μας φεγγάρι με τις βάρκες και τους αστακούς, φοράει τώρα γαλάζιο κασκέτο και του πάει πολύ, τον κοιτάνε τα κορίτσια, μα αυτός όλο η Νίνα στο νου του, τρώει σ' ένα ταβερνάκι το συχνότερο φασουλάδα (όχι μαρίδες και χταπόδι) μα, που θα πάει; το καλοκαίρι θα γυρίσω και τότες θα λυσσάξουμε στο κολύμπι, και κείνος ο τσιφούτης ο μπάρμπας μου δε μου 'στειλε ακόμα τα λεφτά για τους αρραβώνες, μην το πεις της Νίνας (εγώ δεν της είχα πει τίποτα) και μη με ξεχνάς ως το καλοκαίρι∙ μα στο μεταξύ η Νίνα αρραβωνιάστηκε με το Χρίστο που 'χε έρθει απ’ την Αθήνα και την ερωτεύτηκε αμέσως, όμορφος με τη στολή του, ενωμοτάρχης χωροφυλακής, ψηλός, σωστό ντερέκι, πιο όμορφος απ’ τον Αργύρη, πιο άντρας, με στριφτό μουστακάκι κι αράπικα μάτια∙ η αστυνομία ήταν απέναντι απ’ την αυλή του σπιτιού μας∙ κι αυτός ο μπερμπάντης είχε κρεμάσει στα δυο πάνω παράθυρα όχι κουρτίνες αλλά χοντρά τσουβαλόπανα (τάχα για να μην μπαίνει ο ήλιος και παραζεσταίνει τα γραφεία), είχε ανοίξει δυο τρύπες και παραμόνευε (κρυμμένος στα σκοτεινά) τη Νίνα κάθε που έβγαινε στην αυλή να λιάσει τα μαλλιά της ή να κοιτάξει το βαπόρι που περνούσε ή το βυσσινί λιόγερμα (και φώναζαν κάτου οι βαρκάρηδες σαν για ν' αράξει πιο γρήγορα το πλοίο, πού 'χει ανάψει κιόλας τα φώτα του, σαν για να μη φύγει ακόμα ο ήλιος πίσω απ’ τα βουνά πού είχαν γίνει μενεξεδένια με κάτι σκόρπιες ωχρές βουλές)∙ κι όταν ήρθε το καλοκαίρι -που θα γύριζε κι ο Αργύρης απ’ τους Μολάους, εμείς είχαμε φύγει για τις Βελιές, μαζί κι ο Χρίστος∙ είχε έρθει κι ο Μίμης, ο μεγάλος μου αδελφός απ’ τη Σχολή των Ναυτικών Δοκίμων, για τις διακοπές, όχι με τη μπλε στολή του και το σπαθάκι του, αλλά με τα κάτασπρα, απλό ναυτάκι, πιο γλυκός τώρα, πιο αδελφός μου (μ' άρεσε πολύ η μετακόμιση, η ανακατωσούρα, οι μπόγοι, τα συμπράγκαλα, οι φωνές, κι οι καθρέφτες μες στα δωμάτια άλλαζαν έκφραση σα ν' αλληθωρίζαν από κάποιο ανεξήγητο θυμό ή λύπη∙ δε μας κοίταζαν καταπρόσωπο κοίταζαν άλλου κι οι καρέκλες κουβέντιαζαν μεταξύ τους σε μια άγνωστη γλώσσα, παραξηγημένες φαίνεται με μας που φεύγαμε, και μάλιστα μια έπεσε μπρούμυτα και μου 'φραξε την πόρτα, μα εγώ πήδηξα από πάνω της κι έτρεξα κάτου στ' αμάξια που τα φόρτωναν οι υπηρέτριες, χάιδευα τα μουσούδια των αλόγων, και μόνο η μαμά ήταν λυπημένη κάτω απ’ το ψάθινο καπέλο της κι ενώ πηγαινοερχόταν έμοιαζε ακίνητη, η Λούλα κι η Νίνα -κι αυτές με ψάθινα καπέλα λουλουδοστόλιστα- κάναν τις μεγάλες, ο Χρίστος κι ο Μίμης παράμερα κουβέντιαζαν κάτι σοβαρά, ο μπαμπάς είχε φύγει δυο μέρες πριν για τις Βελιές, οι γάτες νιαούριζαν μες στα σκεπασμένα καλάθια). </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Όπου, μια μέρα, που πηγαίναμε στο χωριό Άγιοι Σαράντα, ο Χρίστος κι εγώ, να ψωνίσουμε απ’ τα μπακάλικα (εκεί που ήταν το θερινό μας σπίτι δεν υπήρχαν καθόλου μαγαζιά) βλέπουμε σ' ένα χωράφι να καβαλιούνται δυο γαϊδάροι ο Χρίστος με ρωτάει: «ξέρεις τί κάνουν;», «ναι -του λέω- τσακώνουνται» (μ' όλο που ήξερα πολύ καλά -μου τα 'χαν μάθει απ’ όξω κι ανακατωτά τα χωριατόπουλα που κάναμε παρέα κάθε καλοκαίρι- μα ήθελα να τ' ακούσω απ’ το στόμα του Χρίστου, του «μπερμπάντη» -όπως τον έλεγα μέσα μου), ο Χρίστος χαμογελάει πονηρούτσικα, «όχι –λέει- δεν τσακώνονται γαμιούνται»∙ εγώ κάνω πάλι τον ανήξερο, «δηλαδή;» ρωτάω∙ «να, ο γάιδαρος χώνει το πράμα του στο πράμα της γαϊδούρας», «όλο αυτό» ρωτάω πάλι∙ «ναι, όλο»∙ «ύστερα;» «χύνει μέσα της»∙ «δηλαδή κατουράει;»∙ «όχι∙ χύνει ένα άσπρο πηχτό υγρό στη μήτρα της»∙ «έχει η γαϊδούρα μέσα της μια μίτρα σαν του δεσπότη;»∙ γέλασε πάλι ο Χρίστος «όχι μίτρα με γιώτα αλλά με ήτα» (εδώ πια φχαρστήθηκα την επίδειξή μου παρθενικότητας), «χύνει λοιπόν μέσα στην τρύπα της», «στην πάνου ή στην κάτου;» μου ξέφυγε∙ «ά, κατεργαράκο, μου τα ξέρεις και μου παρασταίνεις τον ψόφιο κοριό∙ στην κάτου, βέβαια∙ η γαϊδούρα πιάνει το σπόρο, γκαστρώνεται και γεννάει το γαϊδουράκι, όπως κάνει κι ο άντρας με τη γυναίκα»∙ «έτσι κάνεις κι εσύ με τη Νίνα μας;»∙ έσκασε στα γέλια, λάμψαμε τα ωραία κάτασπρα δόντια του, γέλασα κι εγώ όσο μπορούσα πιο δυνατά να φαίνουμαι μεγάλος, να τον ξεπεράσω, κι αυτός μου ανακάτεψε τα μαλλιά με τη χερούκλα του, κι ένιωσα πράγματι μεγάλος και λεβέντης, άξιος να κάνω κι εγώ ό,τι ο γάιδαρος με τη γαϊδάρα, κι όχι πια κείνα τα σαλιαρίσματα με τη Μαρίτσα. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Όμως ο Χρίστος ποτέ δεν έλεγε τέτοια πράματα μπροστά στη μαμά, στον μπαμπά, στη Νίνα, στο Μίμη, στη Λουλά, κι εγώ τον κοίταζα πονηρά καθώς κουβέντιαζε κι ανεβοκατέβαινε σοβαρό το στριφτό μουστακάκι του, σα να 'χαμε οι δυο μας κάποιο κοινό μυστικό, μια κρυφή συμμαχία. Άλλα κι ο Κωσταντής, το χωριατόπουλο, πέντε χρόνια πιο μεγάλος από μένα, που 'μπαινε σ' όλα τ' αμπέλια σα να 'ταν δικά του, κι έτρωγε έναν περίδρομο άπλυτα σταφύλια και βάφονταν κόκκινα τα μάγουλά του, τα σαγόνια του και τον έπιανε τσιρλιό και κατέβαζε τα βρακιά του όπου βρισκόταν ν' αλαφρώσει, κι υστέρα κολύμπαγε τσίτσιδος στο ποτάμι κι έβγαινε κι έκοβε βατόμουρα, πάλι τσίτσιδος -πόσα μου 'χε μάθει ο Κωσταντής, και το 'κανε, λέει, με τις κατσίκες, κι είναι μια χαρά, λέει, κι αν θέλω, λέει, να φέρει τις δυο κατσίκες της μάνας του να κάνουμε κι οι δυο∙ κι εγώ πολύ θα το 'θελα, μα ντρεπόμουνα και του είπα «άσε, άλλοτε», κι όταν πηγαίναμε καβάλα στα ασέλωτα άλογα (μυθικοί καβαλάρηδες σαν εκείνους τους ιππότες που γράφουν τα βιβλία ή σαν εκείνους τους μαρμάρινους καβαλαραίους μπροστά στη στέγη των αρχαίων ναών) να τα ποτίσουμε στη βρύση, και τ' άλογα βγάζαν κείνα τα μακριά μαύρα μασούρια τους που σάλευαν δίχως να νοιάζονται για τους χωριάτες που πότιζαν τα ζα τους ή για τις χωριατοπούλες που κατέβαιναν απ’ τον Αι Λια και τους Άγιους Σαράντα με βαρέλια και στάμνες να πάρουν νερό, ο Κωσταντής με σκούνταγε στον αγκώνα, μου 'δειχνε με τη ματιά του τ' άλογα και μου 'λεγε σιγανά «νάν τις είχαμε κι εμείς τόσο μεγάλες, κάλλιο κι από βασιλιάδες θα 'μασταν». </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Μα όταν έπεφτε το βραδάκι και βγαίνανε τ' αστέρια και δρόσιζε ο τόπος κι ανέβαινε από τα περβόλια κι από τα μποστάνια μια μυρουδάτη υγρασία με βαθιές ανάσες και μουγκανίζαν κι αναμηρυκάζαν ήσυχα τα ζώα και τα βατράχια φώναζαν δυνατά για να φαίνεται καθαρότερα η σιωπή -τότε όλα μοιάζαν πιο όμορφα, σαν εκκλησιαστικά να πεις κι έτσι κάπως, για κάτι, σαν μετανιωμένα κι ας κάναν έρωτα την ίδια ώρα τα βατράχια. Άναβαν οι λάμπες κι οι λύχνοι στο σπίτι. Στρώναν το δείπνο. Απ' τ' ανοιχτά παράθυρα μπαίναν στις κάμαρες τα μακρινά βουνά, τα δέντρα, τα ποτάμια, οι νυχτοπεταλούδες. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Όταν αποσώναμε το δείπνο, βγαίναμε όλοι στη μεγάλη ταράτσα (εκτός απ’ τη μαμά και τον μπαμπά) να κοιμηθούμε στην αράδα στρωματσάδα. Μοσκοβολούσε ο αέρας ρίγανη, στάχυ, ρετσίνι και πιο πολύ μούστο, γιατί στη μια γωνιά της ταράτσας λιάζαν τη μαύρη σταφίδα. Πόσο κοντά βρισκόμασταν στον ουρανό. Έτσι να 'κανες το χέρι σου έπιανες το φεγγαράκι. Κι ο Μίμης μάς έδειχνε και μας ονόμαζε τ' άστρα -Ωρίων, Λύρα, Βερενίκη, Αρκτούρος, Αφροδίτη, Άρκτος η μικρή κι η μεγάλη, Κριός, ω, ω, ω, Ωρίων, Ίων, μουσική, πηγή της μουσικής, χορός, ασάλευτος στρόβιλος, ω, θα κάνουν έρωτά τ' άστρα μεταξύ τους, ω, εκεί ετοιμαζότανε το ποίημα «Μια πυγολαμπίδα φωτίζει τη νύχτα», πόσα άστρα, πόσα τριζόνια, πέφτω στο στρώμα, κρατάω τα μάτια ανοιχτά, μετράω τ' άστρα, αμέτρητα, δεν έχουνε αρχή και τέλος τ' άστρα, δεν έχει αρχή και τέλος ο κόσμος, έρωτας, μουσική, ποιήματα, νυστάζω, κάνε θε μου να μην υπάρχουν πόλεμοι, πώς νύσταξα, ειρήνη, ειρή-, ωραία, έρω-, έρωτας, Ωρί- ω, ω, Ωρίων, ω, και τα βατράχια πέρα, ρα, ρα, ρα, τ' αστέρια πέρα στον αέρα.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: right;"><i>ΑΘΗΝΑ, 12-13.1.84</i></div><br /><div style="text-align: justify;"><b>* Γιάννης Ρίτσος, <i>Ίσως να ΄ναι κι έτσι</i>, Μυθιστόρημα, Κέδρος, 1984, σ.σ. 64-73.</b></div><br /><div style="text-align: justify;"><b>Σημ</b>.: Το κείμενο, στην παραπάνω έκδοση, δομείται σε μία μοναδική παράγραφο. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8643075162997314332-5999814518955643482?l=gefyrismoi.blogspot.com' alt='' /></div>Γεφυριστέςhttp://www.blogger.com/profile/15380737416689962888noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8643075162997314332.post-48750905110639762312011-02-08T00:54:00.004+02:002011-02-08T01:02:21.597+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_41r9CZyCPUg/TVB414X-RPI/AAAAAAAACI4/Q4BIa_E8vQw/s1600/gauguin.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 302px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_41r9CZyCPUg/TVB414X-RPI/AAAAAAAACI4/Q4BIa_E8vQw/s400/gauguin.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5571085606118638834" /></a><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><b>Paul Gauguin, Self-portrait with Halo (λεπτομέρεια), 1889. </b></span></div><br /><br /><div style="text-align: right;"><i>Επειδή όλοι οι ψηφοφόροι δεν είναι </i></div><div style="text-align: right;"><i>ούτε καμηλιέρηδες, ούτε αγελάδες, ούτε δέντρα. </i></div><div style="text-align: right;"><i>Υπάρχουν, ευτυχώς, πολλές αλεπούδες. </i></div><div style="text-align: right;"><i>Και πάντως περισσότερες </i></div><div style="text-align: right;"><i>από τις οχιές-αρμοστές που μας κυβερνούν.</i></div><br /><div style="text-align: justify;"><b>ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ</b> ένας καμηλιέρης διασχίζοντας τον κάμπο, σταμάτησε να ξεκουραστεί εκεί που είχε καταλύσει το προηγούμενο βράδυ ένα καραβάνι έχοντας αφήσει ίχνη από τη φωτιά που τους ζέστανε. Προχωρώντας η νύχτα έπιασε ένας δυνατός αέρας και πολύ γρήγορα άρπαξαν φωτιά κάτι φρύγανα από τους σπινθήρες που είχαν απομείνει. Αλίμονο όμως, εκεί μέσα τους, είχε κουλουριαστεί μια οχιά κι όπως κοιμόταν βαθιά κατάλαβε το κακό όταν ήταν ήδη περικυκλωμένη από ψηλές, για το μπόι της, φλόγες. Την ώρα, λοιπόν, που σκεφτόταν ότι ήρθε το τέλος της, διέκρινε τον καμηλιέρη κι άρχισε να τον καλεί απελπισμένα σε βοήθεια. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ο καμηλιέρης στην αρχή δίστασε, επειδή φοβόταν το δηλητήριό της, αλλά δεν άντεχε να βλέπει να υποφέρει κανένα ζωντανό πλάσμα. Έτσι, καθησύχασε την οχιά πως θα τη βοηθήσει και αρπάζοντας ένα πουγκί που είχε κάτω από τη σέλα του, το στερέωσε γερά στην άκρη του κονταριού, που κρατούσε πάντα κοντά του, και έσπρωξε κοντά στην οχιά. Εκείνη χώθηκε γρήγορα γρήγορα στο πουγκί κι ο καμηλιέρης την τράβηξε μακριά από το μαρτύριό της. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">«Τώρα, συνέχισε το δρόμο σου και να θυμάσαι πάντα την καλοσύνη που σου έδειξα, ώστε να είσαι ευγενική στο εξής με τους ανθρώπους που θα βρεθούν στο δρόμο σου», είπε ο καμηλιέρης, χαλαρώνοντας το άνοιγμα έτσι ώστε να βγει άνετα η οχιά. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">«Ομολογώ ότι ήσουν μεγαλόψυχος απέναντί μου, αλλά δεν θα φύγω αν δεν τσιμπήσω τόσο εσένα όσο και την καμήλα σου. Σου αφήνω μόνο να αποφασίσεις ποιον θα τσιμπήσω πρώτο. Εσένα ή την καμήλα;» απάντησε η οχιά, που είχε ήδη γλιστρήσει στην άμμο.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">«Τι τέρας αχαριστίας είσαι!», φώναξε τότε ο καμηλιέρης, και συνέχισε λέγοντας στην οχιά: «Είναι σωστό να ανταποδώσεις το καλό με ένα κακό;»</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">«Αυτό είναι συνήθειο των ανθρώπων», του απάντησε κοφτά η οχιά. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">«Δεν είσαι μόνο αχάριστη, αλλά και ψεύτρα, ως συνήθως. Πιστεύω ότι θα σου είναι δύσκολο να αποδείξεις αυτά που λες. Τολμώ να πω ότι δεν υπάρχει άλλο πλάσμα στον κόσμο που να συμφωνεί μαζί σου. Έτσι και καταφέρεις να βρεις έναν ακόμη, τότε θα κάτσω να με τσιμπήσεις», απάντησε οργισμένος ο καμηλιέρης. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">«Πολύ καλά», απάντησε η οχιά, «ας ρωτήσουμε την αγελάδα που βόσκει εκεί πέρα».</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Η αγελάδα σταμάτησε να μασουλάει. «Αν εννοείτε ποια είναι η συνήθεια του ανθρώπου», άρχισε να λέει, απαντώντας στην ερώτησή τους, «πρέπει να σας πω, με λύπη, ότι κατά κανόνα εξοφλεί το καλό με ένα κακό. Για πολλά χρόνια υπήρξα πιστός υπηρέτης ενός γεωργού. Κάθε μέρα προμηθευόταν από μένα το γάλα και το βούτυρό του. Τώρα που γέρασα, και δεν είμαι πια σε θέση να τον εξυπηρετήσω, με άφησε σ΄ αυτόν τον βοσκότοπο να παχύνω, και μόλις χθες έφερε τον χασάπη να με δει. Αύριο θα πουληθώ για βοδινό κρέας. Σίγουρα πρόκειται για πληρωμή της καλοσύνης μου, με το κακό.»</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">«Θα δεις», δήλωσε η οχιά στον καμηλιέρη, «ότι όσα είπα είναι αλήθεια. Ετοιμάσου να σε τσιμπήσω και να διαλέξεις, εσένα ή την καμήλα πρώτα;».</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">«Περίμενε», απάντησε ο καμηλιέρης. «Στα δικαστήρια δεν βγαίνει απόφαση αν δεν ακουστούν δύο μάρτυρες. Φέρε λοιπόν κι άλλον έναν, κι αν συμφωνεί κι εκείνος με την αγελάδα, τότε μπορείς να μου κάνεις αυτό που θέλεις».</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Η οχιά κοίταξε γύρω γύρω και πρόσεξε ότι στέκονταν κάτω από έναν τεράστιο φοίνικα. «Ας ρωτήσουμε το δέντρο», είπε τότε. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Όταν ο φοίνικας άκουσε την ερώτηση, τίναξε δυνατά τα κλαδιά του και είπε: «Δυστυχώς, η εμπειρία μού έχει διδάξει ότι για κάθε τι που προσφέρουμε στους ανθρώπους το αντάλλαγμα είναι μια ζημιά, ένα κακό. Στέκομαι εδώ στην ερημιά, όχι μόνο χωρίς να βλάπτω κάποιον, αλλά αντίθετα κάνοντας καλό σε όλους τους ταξιδιώτες που κάθονται στη σκιά μου, προσφέροντας τους χουρμάδες μου και τον χυμό τους να ξεδιψάσουν. Παρ΄ όλα αυτά, κάθε ταξιδιώτης όταν φάει, δροσιστεί και κοιμηθεί κάτω από τη σκιά μου, ψάχνει τα κλαδιά μου μονολογώντας είτε "αυτό το κλαδί είναι εξαιρετικό για ραβδί ή για λαβή στο τσεκούρι μου", είτε "τι υπέροχο ξύλο έχει αυτό το δέντρο! Πρέπει να κόψω αρκετό ώστε να φτιάξω καινούριες πόρτες στο σπίτι μου". Και πρέπει αυτό να το υπομένω χωρίς να μπορώ, καν, να διαμαρτυρηθώ. Έτσι μου ανταποδίδουν την καλοσύνη οι άνθρωποι».</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">«Οι δύο μάρτυρες που ζήτησες δήλωσαν ακριβώς τα ίδια πράγματα», είπε η οχιά, «και σε ξαναρωτώ. Ποιον θα δαγκώσω πρώτα; Εσένα ή την καμήλα;». </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Αλλά ακριβώς εκείνη τη στιγμή εμφανίσθηκε μια αλεπού, δίνοντας την ευκαιρία στον καμηλιέρη να ζητήσει μια ακόμη μαρτυρία, με την ελπίδα ότι θα τη γλιτώσει από την αχάριστη οχιά. Εκείνη δε, ήταν τόσο ευχαριστημένη με αυτά που είπαν η αγελάδα και το δέντρο, ώστε συμφώνησε εύκολα να ακούσει και την αλεπού.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Όταν ο καμηλιέρης τελείωσε με τη διήγηση του περιστατικού και έθεσε το ερώτημα στην αλεπού, αυτή άρχισε να γελάει δυνατά. «Φαίνεται ότι είσαι πανέξυπνος συνάδελφος!» απάντησε στον καμηλιέρη, «για ποιο λόγο έκατσες και μου είπες τόσα ψέματα;»</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">«Αλήθεια σου λέει», διαβεβαίωσε η οχιά την αλεπού. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Όμως, η αλεπού άρχισε να γελάει, ξανά. «Δηλαδή εννοείς», ρώτησε περιφρονητικά, «ότι μια τόση μεγάλη οχιά, όπως εσύ, θα μπορούσε ενδεχομένως να χωρέσει σε ένα τόσο δα πουγκί;»</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">«Αν δεν το πιστεύεις, να το ξανακάνουμε να το δεις με τα μάτια σου», απάντησε η οχιά.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">«Λοιπόν» απάντησε η αλεπού σκεπτικά, «μόνο αν σε δω εκεί με τα μάτια μου θα απαντήσω στην ερώτηση».</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Τότε, ο καμηλιέρης άνοιξε το πουγκί και με μιας η οχιά χώθηκε μέσα και κουλουριάστηκε βαθιά, στον πάτο. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">«Γρήγορα τώρα,» φώναξε η αλεπού, «σφίξε τα κορδόνια. Κάθε πλάσμα που του λείπει τόσο πολύ η ευγνωμοσύνη, όπως η οχιά, δεν του αξίζει τίποτα άλλο, παρά ο θάνατος».</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>Πηγή</b></div><div style="text-align: justify;">Το παραμύθι ανήκει στους μύθους Μπιντπάι ή Πιλπάι που αποτελούν μέρος των περίφημων ινδουιστικών μύθων <a href="http://gefyrismoi.blogspot.com/2010/04/blog-post.html">Πανχατάντρα</a>, γραμμένοι στην σανσκριτική τον 3ο αιώνα π.Χ. Η συγκριμένη συλλογή χρονολογείται μεταξύ 100 π.Χ. και 500 μ.Χ.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">The Tortoise and the Geese and other Fables of Bidpai, αναθεώρηση από την Maude Barrows Dutton (Boston: Houghton Mifflin Company, 1908), pp. 118-25. Η Dutton δεν προσδιορίζει το κείμενο επί του οποίου στήριξε την αναθεώρηση. Από τη σελίδα του <a href="http://www.pitt.edu/~dash/type0155.html#cameldriver">D. L. Ashliman</a>.<br /><br /><i>Απόδοση: α.μ.</i></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8643075162997314332-4875090511063976231?l=gefyrismoi.blogspot.com' alt='' /></div>Γεφυριστέςhttp://www.blogger.com/profile/15380737416689962888noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8643075162997314332.post-92100461962168107122011-02-02T17:11:00.003+02:002011-02-02T19:00:35.608+02:00<div style="text-align: right;"><i>Στην <b>Ε.</b> που θα νικήσει</i></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_41r9CZyCPUg/TUl0VeKW7lI/AAAAAAAACIk/auprzmf-5UM/s1600/418px-Birth_of_Venus_detail.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 279px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_41r9CZyCPUg/TUl0VeKW7lI/AAAAAAAACIk/auprzmf-5UM/s400/418px-Birth_of_Venus_detail.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5569110326442913362" /></a><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><b>Σάντρο Μποτιτσέλι, <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%97_%CE%93%CE%AD%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%83%CE%B7_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%91%CF%86%CF%81%CE%BF%CE%B4%CE%AF%CF%84%CE%B7%CF%82_(%CE%9C%CF%80%CE%BF%CF%84%CE%B9%CF%84%CF%83%CE%AD%CE%BB%CE%B9)">Η Γέννηση της Αφροδίτης</a> (λεπτομέρεια), 1485-1486, Μουσείο Ουφίτσι, Φλωρεντία.</b></span></div><br /><br /><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">Έβλεπε το κακό να φουντώνει<br />κι απορούσε, αδυνατούσε μια κάποια λύση.<br />Ξαφνικά, έρχεται η σκέψη των ορφανών<br />να κατακλύσει την καρδιά του.<br />Χτυπάει, σκίζει, ανοίγει τον αέρα<br />με γρήγορα φτερά να τ΄ αγκαλιάσει·<br />ελπίζει, ελπίζει.</span></div><br /><br /><div style="text-align: right;"><i><a href="http://www.mikrosapoplous.gr/arxl/arxl01.htm">Αρχίλοχος</a>, Επωδοί, 100[Ed.87]</i></div><div style="text-align: right;"><i>Μετάφραση: <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%93%CE%B9%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%82_%CE%9C%CF%80%CE%BB%CE%AC%CE%BD%CE%B1%CF%82">Γιώργος Μπλάνας</a> </i></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8643075162997314332-9210046196216810712?l=gefyrismoi.blogspot.com' alt='' /></div>Γεφυριστέςhttp://www.blogger.com/profile/15380737416689962888noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8643075162997314332.post-39495340676320454952011-01-17T19:57:00.004+02:002011-01-18T07:59:25.992+02:00<div style="text-align: right;"><i>Του νονού μου</i></div><div style="text-align: right;"><i><br /></i></div><div style="text-align: right;"><i>Your laws do not compel me</i></div><br /><br /><div style="text-align: center;"><object width="480" height="385"><embed src="http://www.youtube.com/v/5EAHPgZlEHU?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0x3a3a3a&amp;color2=0x999999" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object></div><br /><br /><div style="text-align: justify;"><i>Κάποτε, κάποιος, με προσφωνούσε Αντώνη. Για τους δικούς του λόγους. Τότε έμαθα πότε γιορτάζει το όνομα (κατά το χριστιανικό τυπικό στις 17 Ιανουαρίου), αλλά και την προέλευσή του. <span class="Apple-style-span" style="font-style: normal; "><i> Ετυμολογικά</i></span> το συνδέουν με το ουσιαστικό «άντωση» που δηλώνει τη δυναμική άνωση. Έτσι δικαιολόγησα και την «αναβάπτιση».</i></div><div style="text-align: justify;"><i><br /></i></div><div style="text-align: justify;"><i>Ωστόσο, γνώριζα ήδη τον «Παράδεισο» του Κώστα Βάρναλη, όπου μνημονεύει την στέρφα γουρούνα του Άι – Αντώνη. Ένα ποίημα που μπορεί να είχε γραφτεί για το σήμερα. Εξάλλου κάθε εποχή έχει τα Γιούρα της, όπως και ορισμένες περίοδοι στη ζωή μας. </i></div><br /><br /><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">Λεύτερος να ΄σαι δούλος οποιανού,<br />λεύτερος να μιλάς, όταν κοιμάσαι,<br />λεύτερος, χρόνια να τα κυνηγάς<br />των Γιούρων τα ποντίκια μη σε φάνε.<br /><br />Στις πληγές της ψυχής σου να χιλιάζουν<br />τα ψέματα -της μύγας τα σκουλήκια-,<br />να ΄σαι της Ιστορίας γελοιογράφος,<br />αφέντης δίχως πιθαμή δικιά σου.<br /><br />Σαν τη στέρφα γουρούνα τ΄ Άι-Αντώνη,<br />μισότυφλη από πάχητα και νύστα,<br />να νείρεσαι πως κολυμπάς σε κάτουρα<br />και ξερατά, γρυλίζοντας: «παράδεισος»!</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8643075162997314332-3949534067632045495?l=gefyrismoi.blogspot.com' alt='' /></div>Γεφυριστέςhttp://www.blogger.com/profile/15380737416689962888noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8643075162997314332.post-11233192912342232552011-01-09T12:31:00.005+02:002011-01-09T13:47:58.050+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_41r9CZyCPUg/TSmOu8QHpLI/AAAAAAAACHg/q1bHaraUPgk/s1600/Mal%2Bdu%2Bpays%252C%2BLe.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 305px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_41r9CZyCPUg/TSmOu8QHpLI/AAAAAAAACHg/q1bHaraUPgk/s400/Mal%2Bdu%2Bpays%252C%2BLe.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5560132152064451762" /></a><br /><br /><div style="text-align: right;"><i>Abusus non tollit usum</i></div><br /><div style="text-align: justify;">Τα πολύ πολύ παλιά χρόνια ζούσαν στην ίδια γειτονιά ένα κουνέλι κι ένα λιοντάρι. Το λιοντάρι ήταν πολύ περήφανο και λάτρευε, κυριολεκτικά, να επαίρεται για τη δύναμή του. Και σαν να μην ήταν γείτονας με το κουνέλι, το κοιτούσε απαξιωτικά και δεν έκανε τίποτ΄ άλλο παρά να το υποτιμά και να το φοβερίζει. Τελικά, το ποτήρι του κουνελιού ξεχείλισε. Δεν μπόρεσε ν΄ αντέξει άλλο το καθεστώς τρόμου που ζούσε κι αποφάσισε να πάρει το δίκιο του πίσω.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Μια μέρα, λοιπόν, πήγε στο λιοντάρι και του είπε: «Καλημέρα σας, σεβαστέ μεγάλε αδελφέ μου. Μου συνέβη κάτι εκπληκτικό. Γνώρισα, λίγο πιο μακριά από τη γειτονιά μας, ένα ζώο που είναι ακριβώς ίδιο με εσάς, και μου είπε: "Υπάρχει κάποιος στον κόσμο που τολμά να σηκώσει κεφάλι σε ΄μένα; Αν υπάρχει, ας έρθει να μονομαχήσουμε. Αν δεν υπάρχει, τότε όλοι εσείς πρέπει να υποταχθείτε σε ΄μένα και να είστε υπηρέτες μου!". Ω, ήταν απαράδεκτα καυχησιάρης! Μάλιστα, έχει φουσκώσει τόσο πολύ από το καμάρι, ώστε έχουν κλείσει τα μάτια του σε σημείο που να μην μπορεί ούτε το φως να περάσει ανάμεσά τους». </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">«Ω», είπε με στόμφο το λιοντάρι. «Δεν του μίλησες για ΄μένα;».</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">«Ναι, πράγματι, το έκανα», αποκρίθηκε το κουνέλι. «Αλλά καλύτερα να μην το είχα κάνει. Όταν άρχισα να του περιγράφω, πόσο φοβερός και δυνατός είστε, εκείνο άρχισε να σας σαρκάζει με τόση αγένεια, που ντρέπομαι να επαναλάβω τα λόγια του. Έφτασε μέχρι του σημείου να μου πει ότι δεν του κάνετε, ούτε καν, ως υπηρέτης!». </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Το λιοντάρι, έξαλλο κυριολεκτικά, πετάχτηκε όρθιο και με όση μοχθηρία έκρυβε μέσα του, βρυχήθηκε: «Πού είναι; Πού είναι;»</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Έτσι το κουνέλι αναγκάστηκε να του πει να το ακολουθήσει πίσω από το λόφο. Εκεί του έδειξε ένα βαθύ πηγάδι λέγοντάς του: «Είναι εκεί κάτω, στο πηγάδι», και εμφανώς ταραγμένο προτίμησε να παραμείνει σε απόσταση. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Το λιοντάρι ξεχύθηκε προς το πηγάδι και έσκυψε να κοιτάξει στο βάθος του με τόση αγριότητα στο βλέμμα όση ποτέ δεν είχε αντικρίσει κανείς. Πράγματι, βλέποντας την ίδια την εικόνα του μέσα στο νερό, πείσθηκε ότι εκεί μέσα κατοικούσε ο αντίπαλός του, και ήταν όπως ακριβώς τον είχε περιγράψει το κουνέλι. Βλέπετε, όσο το λιοντάρι αγριοκοίταζε τον … αντίπαλό του, άλλο τόσο τον αγριοκοίταζε κι εκείνος. Όσο εκείνο βρυχόταν άλλο τόσο και ο εχθρός του. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Το λιοντάρι έγινε έξαλλο. Εξαγριώθηκε σε σημείο που σηκώθηκαν οι τρίχες του. Το ίδιο όμως έπαθε και ο … αντίπαλος. Τότε αποφάσισε να δείξει τα δόντια του, ενώ ταυτόχρονα άρχισε να χτυπιέται στριφογυρίζοντας απειλητικά την ουρά του στον αέρα που σφύριζε σα μαστίγιο. Αλίμονο όμως, το ίδιο έκανε και το … λιοντάρι του πηγαδιού, με τις ίδιες απειλητικές διαθέσεις. Στο τέλος, ήταν τόση η μανία του, ήθελε τόσο πολύ να εκδικηθεί τον … σφετεριστή της εξουσίας του, ώστε σε μια έξαρση της οργής του, χίμηξε με μανία στο πηγάδι να τον εξοντώσει, με αποτέλεσμα να πνιγεί αμέσως._</div><br /><div style="text-align: right;">Απόδοση: α.μ.</div><br /><div style="text-align: justify;"><b>Σημ</b>.: Η λατινική φράση αποτελούσε αξίωμα του αρχαίου Δικαίου και σημαίνει: «Η κατάχρηση δεν αίρει τη χρήση». Δηλαδή, επειδή υπάρχει το ενδεχόμενο κάποιος να κάνει κατάχρηση κάποιου πράγματος, δε σημαίνει ότι πρέπει λόγω του φόβου αυτού, να το στερηθεί και τελείως. Δεν χρησιμοποιήθηκε μόνο για τη διάκριση της έννοιας «κατάχρηση εξουσίας» και των αποτελεσμάτων που μπορεί να έχει αυτή στον καταχραστή, αλλά και για τον καταχρηστικό τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τους ανθρώπους, όταν φοβόμαστε την αξία τους. </div><br /><b>Πηγές</b><br />-Το <span style="font-weight:bold;">παραμύθι</span>: The Lion in the Water, fables of Aarne-Thompson type 92, The Rabbit's Revenge, Tibet, selected and edited by <a href="http://www.pitt.edu/~dash/type0092.html#tibet">D. L. Ashliman</a>, © 2002.<br /><div style="text-align: justify;">-Η <span style="font-weight:bold;">φράση</span>: Νατσούλης, Τ., (χ.χ.) Λέξεις και Παροιμιώδεις Φράσεις. 4η έκδ., Αθήνα: Σμυρνιωτάκης, σ. 588.</div>-Ο <span style="font-weight:bold;">πίνακας</span>: <a href="http://venetianred.net/2010/02/02/the-mostly-peaceable-kingdom-animals-in-art/">«Le mal du pays»</a> (νοσταλγία -για την πατρίδα) του Ρενέ Μαγκρίτ, 1940. Ανήκει σε ιδιωτική συλλογή.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8643075162997314332-1123319291234223255?l=gefyrismoi.blogspot.com' alt='' /></div>Γεφυριστέςhttp://www.blogger.com/profile/15380737416689962888noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8643075162997314332.post-26770969342798990792011-01-07T01:13:00.002+02:002011-01-07T01:17:42.171+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_41r9CZyCPUg/TSZNHxwEy6I/AAAAAAAACHY/ma8NbfMdkFU/s1600/goodbye_Violeta.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 306px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_41r9CZyCPUg/TSZNHxwEy6I/AAAAAAAACHY/ma8NbfMdkFU/s400/goodbye_Violeta.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5559215586044857250" /></a><div style="text-align: center;"><b><i>Tης <a href="http://inkynebula.blogspot.com/">Φαίης</a> που αγάπησε τη Βιολέτα όσο κανείς άλλος…</i></b> </div><br /><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">Ένα κορίτσι μ΄ άσπρα γέρικα μαλλιά<br />Και πίσω απ΄ το κορμί της<br />Να σκοτεινιάζει ένα ποτάμι ποιήματα. </span></div><br /><br /><div style="text-align: right;"><i>Τάκης Σινόπουλος, «Αντίστιξη, 1952»</i></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8643075162997314332-2677096934279899079?l=gefyrismoi.blogspot.com' alt='' /></div>Γεφυριστέςhttp://www.blogger.com/profile/15380737416689962888noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8643075162997314332.post-20083849217866528832010-12-31T10:40:00.005+02:002010-12-31T11:02:48.552+02:00<div style="text-align: justify;"><i>Ένα Ινδουιστικό παραμύθι</i><span class="Apple-style-span" style="font-style: italic; "><b> </b></span><i>Πανχατάντρα, </i><i>χαρισμένο εξαιρετικά σε έναν αγαπημένο πλην αμετροεπή φίλο και σε όλους εσάς που πλήττεστε από την ανοησία και την αμετροέπεια, με τις <b>καλύτερες ευχές μας</b> για το έτος… 2014 … εκτός κι αν </i><i>….</i></div><div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_41r9CZyCPUg/TR2XhDfL0fI/AAAAAAAACHI/kqhHiwusv0s/s1600/munch_heart.jpg"><img style="text-align: justify;display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; cursor: pointer; width: 258px; height: 400px; " src="http://3.bp.blogspot.com/_41r9CZyCPUg/TR2XhDfL0fI/AAAAAAAACHI/kqhHiwusv0s/s400/munch_heart.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5556764109372641778" /></a><div style="text-align: justify;"><i><span class="Apple-style-span" style="font-size: small; ">Έντβαρντ Μουνκ,</span><span class="Apple-style-span" style="font-size: small; "> Το κορίτσι με την καρδιά, Ξυλογραφία με σκαρπέλο και σέγα. Τύπωμα σε μαύρο, κόκκινο και πράσινο από μία ξύλινη πλάκα κομμένη σε τρία κομμάτια. 1898-1899. © The Munch Museum / The Munch-Ellingsen Group / BONO, Oslo 2010 - Gift of Charles and Evelyn Kramer. New York, to the Tel Aviv Museum of Art.</span></i></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span">ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ</span></b> ένας βασιλιάς κατά την επίσκεψή του στο παλάτι των συζύγων του, βρήκε στον κήπο μια μαϊμού που τον κατέκτησε αμέσως. Έτσι αποφάσισε να την πάρει κοντά του, σαν κατοικίδιο, για να τον διασκεδάζει. Βλέπετε τότε οι βασιλιάδες συνήθιζαν να περιτριγυρίζονται από παπαγάλους, πέρδικες, περιστέρια, κριάρια, μαϊμούδες, και άλλα τέτοια πλάσματα.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ο βασιλιάς είχε δεθεί τόσο πολύ με το μικρό πιθηκάκι σε σημείο να τρώει μαζί του και να το περιποιούνται σαν πραγματικό βασιλόπουλο, δηλαδή αντιμετωπίζοντάς το με τον ίδιο σεβασμό που έδειχναν και στον ίδιο. Και ήταν τόση η αδυναμία και η εμπιστοσύνη του βασιλιά στο κατοικίδιό του, ώστε σε λίγο καιρό του χάρισε κι ένα ξίφος!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Οι βασιλικοί κήποι ήταν γεμάτοι από δέντρα και λουλούδια διαφόρων ειδών, τόσων όσων δεν χωράει το μυαλό μας. Την Άνοιξη, μάλιστα, όταν φούντωνε η φύση, το αρώματα κατέκλυζαν την περιοχή και οι μέλισσες βούιζαν όλες μαζί την ομορφότερη μουσική της πλάσης: έναν ύμνο στο θεό του έρωτα. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Μια τέτοια μέρα ο βασιλιάς, έχοντας χαρεί τον έρωτα, έκανε βόλτα στους κήπους του με την αγαπημένη των συζύγων του με την εντολή σε όλους τους υπηρέτες του να μείνουν έξω από την περιοχή. Κάποια στιγμή, ευχάριστα κουρασμένος από τον περίπατο, αποφάσισε να πάρει έναν υπνάκο κάτω από τα λουλούδια. Έτσι είπε στην αχώριστη μαϊμού να ΄χει τα μάτια της δεκατέσσερα να μην τον ενοχλήσει τίποτα!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Δεν πέρασαν λίγα λεπτά που ο βασιλιάς είχε βυθιστεί σε ξέγνοιαστο ύπνο, όταν μια μέλισσα άρχισε να τον τριγυρνάει. Βλέποντάς την η μαϊμού σκέφτηκε θυμωμένη: «Τι είναι αυτό; Είναι δυνατόν ένα κοινό πλάσμα να δαγκώσει το βασιλιά και μάλιστα μπροστά στα μάτια μου;». Έτσι, άρχισε τις προσπάθειες να την απομακρύνει. Η μέλισσα όμως ήταν … ανένδοτη. Δώστου και τριγύριζε το βασιλιά. Μια, δυο, τρεις η μαϊμού έγινε έξαλλη. Τυφλωμένη από θυμό σηκώνει το σπαθί και δίνοντας μια, ρίχνει τη μέλισσα νεκρή.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Αλίμονο όμως, μαζί με τη μέλισσα το σπαθί της μαϊμούς παρέσυρε και το …κεφάλι του βασιλιά!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Τη στιγμή εκείνη ξυπνάει η αγαπημένη βασίλισσα, ακούγοντας όλη αυτή τη φασαρία, και έντρομη από το θέαμα που αντίκρισε αρχίζει να ουρλιάζει: «Ω! Ω! ανόητη μαϊμού! Τι έκανες στον βασιλιά που σε λάτρεψε;»</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Η μαϊμού μπορεί να έδωσε όλες τις εξηγήσεις για το κρίμα της, ωστόσο απαξιώθηκε απ΄ όλους. Από τότε, μάλιστα, καθιερώθηκε και η γνωστή φράση: «Ποτέ μη διαλέξεις έναν άμυαλο για φίλο, γιατί ο βασιλιάς έπεσε νεκρός από μια μαϊμού», ενώ το παραμύθι διδάσκει ότι: «Είναι καλύτερο να έχουμε έναν έξυπνο εχθρό παρά έναν άμυαλο φίλο».</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Κι εμείς συμπληρώνουμε: «Ο άμυαλος επιμένει να τραβάει το σκοινί αγνοώντας ότι σαν σπάσει, ο πρώτος που θα πέσει θα είναι ο ίδιος».</div><div style="text-align: right;"><i>Απόδοση: α.μ.</i></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span">Πηγές-Προτάσεις</span></b></div><div style="text-align: justify;">1. The Foolish Friend, The Panchatantra, Translation © 1999 by <a href="http://www.pitt.edu/~dash/type1586.html#panchatantra">D. L. Ashliman</a>. </div><div style="text-align: justify;">2. Τα Παραμύθια και ο Μαγικός Κόσμος τους: <a href="http://www.e-zine.gr/modules.php?name=News&amp;file=article&amp;sid=172">Τα Ινδικά Πανχατάντρα</a>. </div><div style="text-align: justify;">3. <a href="http://www.kke.gr/images/stories/articles/nea_metra.pdf">Μία λύση</a>.</div><div style="text-align: justify;">4. <a href="http://www.e-orfeas.gr/music/darksideofmoon/1117-article1117.html">Έντβαρντ Μουνκ: Η κραυγή</a>, του Τάσου Π. Καραντή. </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8643075162997314332-2008384921786652883?l=gefyrismoi.blogspot.com' alt='' /></div>Γεφυριστέςhttp://www.blogger.com/profile/15380737416689962888noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8643075162997314332.post-80544126490083776552010-12-22T22:12:00.005+02:002010-12-22T22:19:47.397+02:00<div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 18px; "><i>Αντί ευχής ή αλλιώς «η σούπα δεν χύνεται»</i></span></div><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_41r9CZyCPUg/TRJcAM82BUI/AAAAAAAACG0/eX1hFFL7TzU/s1600/vangogh76.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 329px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_41r9CZyCPUg/TRJcAM82BUI/AAAAAAAACG0/eX1hFFL7TzU/s400/vangogh76.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5553602449047422274" /></a><div style="text-align: center;"><b><span class="Apple-style-span">Vincent van Gogh. Pietà (After Delacroix),1889.</span></b><span class="Apple-style-span"> </span></div><br /><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 18px; ">«Θα' ρθει παιδί μου ο καιρός που θα νιώσεις την ψυχή σου να φεύγει από μέσα σου. Τελευταίο κομμάτι ζωής.»</span></div> <div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 18px; ">Τότε είναι που θα πεις «δεν πάει άλλο». Πορείες στους δρόμους, μάχη σώμα με σώμα με αυτούς που σου στέρησαν αυτά που ένιωσες ότι δεν είχες, ενώ σου άξιζαν. Θα χαθείς. Μια γενιά μετά την άλλη, αφοσίωση στους αγώνες και μετά. Φαντάσματα της νέας εποχής.</span></div> <div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 18px; ">Δεν θα σου πουν ευχαριστώ, θα σε ξεχάσουν. Θα ξεχάσεις κι εσύ εσένα. Θα ξεμείνεις. Ένα υγρό μπαρ. Μια μπύρα. Ένα τσιγάρο. Θα σκέφτεσαι αυτά που σκεφτόσουν στα 20 κάτι σου και θα αναρωτιέσαι: «Τόσο μαλάκας ήμουν;».</span></div> <div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 18px; ">Όχι. Δεν ήσουν μαλάκας. Ούτε άτυχος. Ήσουν. Δεν είσαι πια και δεν θα γίνεις ξανά. Ένα τίποτα στου κόσμου το καζάνι που σιγοβράζει και δεν λέει να εκραγεί. Γιατί αλλιώς, θα χυθεί η σούπα.</span></div> <div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 18px; "><i>Κουράγιο. Σε όλους.</i></span></div><div style="text-align: right;"><i><br /></i></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 18px; "><i><a href="http://shadowpoets.blogspot.com/">Κώστας</a></i></span></div><br /><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 18px; ">Υ.Γ. Η δικαιοσύνη έχει πλέον μόνο την ψυχή της ως δεκανίκι, την δημοσίευση όπως είπε ο Μάγερ. Το κορμί της το τσακίσαμε πολλά χρόνια τώρα όλοι μας. Όσο για την ψυχή της, είναι μαύρη εκ γενετής. Απλό συμπέρασμα: ποτέ δεν υπήρξε δικαιοσύνη, ούτε πρόκειται να υπάρξει. Γιατί άλλωστε; Αφού εμείς οι ίδιοι είμαστε άδικοι με τους δίκαιους.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8643075162997314332-8054412649008377655?l=gefyrismoi.blogspot.com' alt='' /></div>Γεφυριστέςhttp://www.blogger.com/profile/15380737416689962888noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8643075162997314332.post-50664782616941262642010-12-03T00:14:00.005+02:002010-12-03T00:35:29.858+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_41r9CZyCPUg/TPgb5DhQf_I/AAAAAAAACGc/-eCXSU7i-so/s1600/rizos_3_12_1944.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 313px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_41r9CZyCPUg/TPgb5DhQf_I/AAAAAAAACGc/-eCXSU7i-so/s400/rizos_3_12_1944.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5546213608118058994" /></a><br /><div style="text-align: center;"><u><br /></u></div><div style="text-align: justify;">Απόσπασμα από την κυνική αλληλογραφία του Τσώρτσιλ με τους Σκόμπι και Λίπερ (5-12-1944) όταν σφοδρές μάχες εξελίσσονταν στην Αθήνα και ο ΕΛΑΣ είχε προωθηθεί σε όλα τα σημεία εκτός από το τρίγωνο «Κολωνάκι-Σύνταγμα-Μ. Βρετανία». Το ξενοδοχείο είχε μετατραπεί σε στρατηγείο των νέων κατακτητών και πρώην «συμμάχων». </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><span><div style="text-align: justify; font-style: italic; ">Έδωσα οδηγίες στον στρατηγό Ουίλσον να βεβαιωθεί ότι έχουν μείνει υπό τις διαταγές σας όλες οι δυνάμεις και σας στέλνονται ενισχύσεις.</div><div style="text-align: justify;"><i><br /></i></div><i><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-style: normal; "><i>Είσθε υπεύθυνος για την τήρηση της τάξεως στην Αθήνα και πρέπει να εξουδετερώσετε ή να συντρίψετε όλες τις ομάδες του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ που θα πλησιάσουν προς την πόλη. Μπορείτε να εφαρμόσετε ο,τι μέτρα θέλετε για τον αυστηρό έλεγχο των δρόμων ή για τη σύλληψη οποιουδήποτε αριθμού ταραξιών. Ο ΕΛΑΣ, φυσικά, θα προσπαθήσει να βάλει γυναίκες και παιδιά σαν εμπροσθοφυλακή, εκεί όπου είναι πιθανά να ανοιχτεί πυρ. Αντιμετωπίστε το έξυπνα και μην κάνετε λάθη. Αλλά μη διστάσετε να πυροβολήσετε κατά οποιουδήποτε ενόπλου ο οποίος επιτίθεται κατά της βρετανικής εξουσίας ή της ελληνικής εξουσίας με την οποία συνεργαζόμαστε, θα ήταν καλό, βεβαίως, αν η διοίκησή σας ενισχυόταν με το κύρος κάποιας ελληνικής κυβερνήσεως και ο Λίπερ θα ζητήσει από τον Παπανδρέου να παραμείνει στη θέση του και να βοηθήσει. Μην διστάζετε, πάντως, να ενεργείτε σαν να βρίσκεστε σε κατεχόμενη πόλη όπου έχει ξεσπάσει τοπική εξέγερση.</i></span></div></i><div style="text-align: justify;"><br /></div><i><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-style: normal; "><i>Πρέπει να είστε, βέβαια, σε θέση να δώσετε με τα τεθωρακισμένα σας ένα μάθημα στις ομάδες του ΕΛΑΣ πού θα πλησιάσουν από τα περίχωρα. Αυτά θα κάνει για τις άλλες απίθανη την περίπτωση να προσπαθήσουν να δράσουν. Μπορείτε να βασίζεστε στην υποστήριξή μου για οποιαδήποτε λογική και συνετή ενέργεια που θ' αναλάβετε σ' αυτή τη βάση. Πρέπει να κρατήσουμε και να κυριαρχήσουμε στην Αθήνα, θα ήταν σημαντικό αν αυτό το πετυχαίναμε χωρίς αιματοχυσία, αν είναι δυνατόν, αλλά επίσης και με αιματοχυσία, αν είναι αναγκαίο.</i></span></div></i><div style="text-align: justify;"><br /></div><i><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-style: normal; "><i>Δεν είναι τώρα καιρός για τσαλαβουτήματα στην ελληνική πολιτική ή για φαντασιώσεις, ότι τάχα οι Έλληνες πολιτικοί των διαφόρων αποχρώσεων μπορούν να επηρεάσουν την κατάσταση. Δεν πρέπει να ανησυχείτε για τη σύνθεση της ελληνικής κυβερνήσεως. Αυτή τη στιγμή πρόκειται για ζήτημα ζωής η θανάτου […]</i></span></div></i><div style="text-align: justify;"><br /></div><i><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-style: normal; "><i>Κι έτσι έγινε. Πριν καλά καλά απελευθερωθεί η Αθήνα βρίσκεται υπό νέα κατοχή. Χιλιάδες άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους, κι άλλοι τόσοι συλλαμβάνονται και προωθούνται με πλοία στην αφρικανική Ελ Ντάμπα, μετά από προσωρινή κράτηση στο Γουδί. Οι εναπομείναντες έχουν να αντιμετωπίσουν σε μια πόλη-φάντασμα που καν δεν ηλεκτροδοτείται, την πείνα και τη δίψα. Κι έτσι φτάσαμε στη Βάρκιζα και στον Εμφύλιο και στις οκταετίες των «αειμνήστων γερόντων και μεσσιών» που «αποκατέστησαν τη Δημοκρατία», συντηρώντας το παρακράτος και τα ξερονήσια.</i></span></div></i></span><div style="text-align: justify;"><br /><br /></div><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: center;"><embed src="http://www.youtube.com/v/HmOpipLvoAY?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0x5d1719&amp;color2=0xcd311b" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></div><div style="text-align: center;"><br /></div></div><div style="text-align: justify;"><br /><br />Δεν έχει όμως πια νόημα να ψάχνουμε γιατί φτάσαμε εκεί. Σημασία έχει να μην τους αφήσουμε να μας φτάσουν ξανά. Να αναγνωρίσουμε ότι η «κατοχή» έχει πολλές μορφές. Χθες επιβαλλόταν με όπλα. Σήμερα επιβάλλεται με νόμους που έχουν τη σφραγίδα της πλειοψηφίας των κοινοβουλευτικών εκπροσώπων. Χθες είχαν τα όπλα με τα οποία απελευθέρωσαν την χώρα, και υποχρεώθηκαν να τα ακουμπήσουν πάνω σε μια ελληνική σημαία. Την ίδια που σκέπασε τους Χίτες και απαγορεύθηκε να σκεπάσει τους αγωνιστές. Σήμερα το μόνο που μας απέμεινε είναι τα κεκτημένα μας και μας τα ζητάνε πάλι στο όνομα της σημαίας. Ας μην τους τα χαρίσουμε. </div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >.</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><b>Πηγές</b></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">Βουρνάς Τ. (1999) <i>Ιστορία της Νεώτερης Ελλάδας</i>, έκδ. 3η, τ. Γ΄, Αθήνα: Πατάκης, σ.σ. 450-451.</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">1918-1978 Ριζοσπάστης, Αθήνα: ΚΚΕ, σ. 106.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8643075162997314332-5066478261694126264?l=gefyrismoi.blogspot.com' alt='' /></div>Γεφυριστέςhttp://www.blogger.com/profile/15380737416689962888noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8643075162997314332.post-74630651477770059252010-11-17T13:25:00.002+02:002010-11-17T13:31:43.365+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_41r9CZyCPUg/TOO8nWIvVYI/AAAAAAAACGM/fxh2M8KKHDk/s1600/1973_17n.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 249px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_41r9CZyCPUg/TOO8nWIvVYI/AAAAAAAACGM/fxh2M8KKHDk/s400/1973_17n.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5540479350738998658" /></a><div style="text-align: center;"><i>17 Νοεμβρίου 1973</i></div><br /><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large; ">Ο κάθε άνθρωπος έχει ένα κύκλο δικό του από πράματα, από δέντρα, ζώα, ανθρώπους, </span><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-large;">ιδέες</span><span class="Apple-style-span" style="font-size: large; "> -και τον κύκλο τούτον έχει χρέος αυτός να τον σώσει. Αυτός, κανένας άλλος. Αν δεν τον σώσει, δεν μπορεί να σωθεί.</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large; "><br /></span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">Είναι οι </span><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-large;">άθλοι</span><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;"> οι δικοί του πού έχει </span><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-large;">χρέος</span><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;"> να τελέψει προτού πεθάνει. Αλλιώς δε σώζεται.</span></div><br />Απόσπασμα από την «Ασκητική – Salvatores Dei» του Ν. Καζαντζάκη (εκδ. Ελ. Καζαντζάκη, Αθήνα, 1971, σ. 87)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8643075162997314332-7463065147777005925?l=gefyrismoi.blogspot.com' alt='' /></div>Γεφυριστέςhttp://www.blogger.com/profile/15380737416689962888noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8643075162997314332.post-47097266066991433032010-10-25T22:35:00.005+03:002010-10-26T00:19:12.156+03:00<div style="text-align: right;"><i>Ιουδαϊκό παραμύθι</i></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_41r9CZyCPUg/TMXcQ3dD6pI/AAAAAAAACF8/e1V8OoHzcvg/s1600/kandinsky41a.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 297px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_41r9CZyCPUg/TMXcQ3dD6pI/AAAAAAAACF8/e1V8OoHzcvg/s400/kandinsky41a.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5532069899616381586" /></a><span style="font-style:italic;"><div style="text-align: center;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">Βασίλι Καντίνσκι. Μπλε ουρανός. 1940. Λάδι σε καμβά. Μουσείο Πομπιντού, Παρίσι.</span></b></div></span><br /><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ</span></b> ένας κυνηγός κατόρθωσε να παγιδεύσει το πιο έξυπνο πουλί της πλάσης, που εκτός των άλλων μιλούσε 70 γλώσσες! Εκείνο, όταν είδε ότι δεν μπορούσε να ξεφύγει από την αιχμαλωσία, αποφάσισε να ανταλλάξει την ελευθερία του.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">«Απελευθέρωσέ με», του είπε, «κι εγώ θα σου διδάξω τρεις αρχές που θα σου φανούν πάρα πολύ χρήσιμες στη ζωή σου».</div><div style="text-align: justify;">«Πες μου αυτούς τους κανόνες, κι εγώ θα σε αφήσω να φύγεις», απάντησε ο κυνηγός.</div><div style="text-align: justify;">«Ορκίσου πρώτα ότι θα τηρήσεις το λόγο σου», ανταπάντησε το έξυπνο πουλί.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Και όταν ο κυνηγός ορκίστηκε να κρατήσει την υπόσχεσή του, το πουλί είπε: «Ο πρώτος κανόνας μου είναι: Ποτέ μην μετανιώνεις για κάτι που έχει συμβεί. Ο δεύτερος κανόνας συμπεριφοράς είναι: Μην πιστεύεις αυτό που είναι αδύνατο και πέρα από το αποδεκτό. Τέλος, ο τρίτος κανόνας μου είναι: Ποτέ μην προσπαθείς για κάτι που είναι ανέφικτο».</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Τελειώνοντας το πουλί με τις συμβουλές του, υπενθύμισε στον κυνηγό τον όρκο του και του ζήτησε να το απελευθερώσει. Έτσι, κι έγινε. Εκείνος άνοιξε το κλουβί και το άφησε να πετάξει μακριά από την αιχμαλωσία του.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Εκείνο πήγε κι έκατσε στην κορφή του ψηλότερου δέντρου, φώναξε τον κυνηγό να έρθει από κάτω και με κοροϊδευτική φωνή του είπε: «Κουτέ άνθρωπε, με άφησες να φύγω μη γνωρίζοντας ότι έχω κρυμμένο στο σώμα μου ένα μαργαριτάρι που είναι και η αιτία της μεγάλης σοφίας μου».</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Στο άκουσμα των λόγων αυτών ο κυνηγός μετάνιωσε πικρά που το ελευθέρωσε και αμέσως όρμηξε στο δέντρο προσπαθώντας να σκαρφαλώσει στην κορφή του. Το αποτέλεσμα ήταν να πέσει και να σπάσει και τα δυο του πόδια.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Τότε το πουλί γελώντας του φώναξε: «Κουτέ άνθρωπε, δεν έχει περάσει καλά-καλά ούτε μια ώρα από τη στιγμή που σου είπα τους τρεις σοφούς κανόνες, και τους ξέχασες ήδη! Σου είπα ποτέ να μην μετανιώνεις για ό,τι έγινε. Σου είπα ποτέ να μην πιστεύεις κάτι που είναι αδύνατο, κι εσύ υπήρξες τόσο εύπιστος! Πίστεψες ότι μπορεί να υπάρχει στο σώμα μου ένα τόσο πολύτιμο μαργαριτάρι. Ένα φτωχό, πουλί του δάσους είμαι μόνο, που ψάχνω την τροφή μου. Και τελικά, εγώ ποτέ δεν κυνήγησα το ανέφικτο, ενώ εσύ προσπάθησε να πιάσεις με τα χέρια σου ένα πουλί και τώρα βρίσκεσαι κάτω έχοντας σπασμένα και δυο σου πόδια. Είναι αυτό που λένε: “Μια επίπληξη σε έναν σοφό άνθρωπο έχει περισσότερα αποτελέσματα από εκατό ραβδίσματα σε έναν ανόητο.” Δυστυχώς, όμως, εσύ δεν αποτελείς εξαίρεση, μια και υπάρχουν πολλοί ανόητοι άνθρωποι όπως εσύ».</div><br />Πηγή: <a href="http://www.pitt.edu/~dash/type0150.html">D. L. Ashliman's folktexts</a><br />Απόδοση: α.μ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8643075162997314332-4709726606699143303?l=gefyrismoi.blogspot.com' alt='' /></div>Γεφυριστέςhttp://www.blogger.com/profile/15380737416689962888noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8643075162997314332.post-59422677854880852082010-09-29T03:10:00.004+03:002010-09-29T03:23:43.199+03:00<div style="text-align: justify;">Στη μνήμη των σφαγιασμένων συντοπιτών μας στις <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CF%86%CE%B1%CE%B3%CE%AE_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%91%CE%B9%CE%B3%CE%AC%CE%BB%CE%B5%CF%89"><b><span style="color:#ff0000;">29 Σεπτεμβρίου 1944 στο Αιγάλεω</span></b></a> από Γερμανούς και ταγματασφαλ(ή)τες που προθερμαίνονταν ήδη από μήνες, για τα Δεκεμβριανά.</div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_41r9CZyCPUg/TKKEQNtDdVI/AAAAAAAACF0/W2YwYcbOm5I/s1600/1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 270px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_41r9CZyCPUg/TKKEQNtDdVI/AAAAAAAACF0/W2YwYcbOm5I/s400/1.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5522121507201054034" /></a><div style="text-align: center;"><i>Για τη μνήμη των κοιμισμένων. Φωτογραφία από τα Δεκεμβριανά (1944).</i></div><br /><div style="text-align: center;">[…] Αυτό που ζούμε δεν είναι ο κόσμος,</div><div style="text-align: center;">τ' απομεινάρια του είναι στα νύχια και στα δόντια μας.</div><div style="text-align: center;">Νιώθουμε βρώμικοι, αλλά είναι χορταστικό:</div><div style="text-align: center;">έστω, παρήγορο, αν πρόκειται να πεθάνεις </div><div style="text-align: center;">σαν λύκος χωρίς κυνόδοντες.</div><div style="text-align: center;">Μιλάμε, αλλά απευθυνόμαστε στον εαυτό μας.</div><div style="text-align: center;">Τόσο μοναχικοί την ώρα του θριάμβου,</div><div style="text-align: center;">τόσο λίγο γενναιόδωροι με τα κίνητρά μας.</div><div style="text-align: center;">Σαν να μάς φωτογραφίζει η ίδια η ιστορία </div><div style="text-align: center;">για λίγα κέρματα, σε κάποιο ήδη </div><div style="text-align: center;">παρηκμασμένο θέρετρο, τελευταία φορά. […]</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">[…] Το κοπάδι μαζεύεται στο μαντρί. </div><div style="text-align: center;">Ξεχνάει τί σημαίνει χθες, σήμερα, αύριο.</div><div style="text-align: center;">Τρώει, ξαπλώνει, χωνεύει. </div><div style="text-align: center;">Η ευτυχία δεν είναι ελπίδα πια, είναι επιδίωξη. </div><div style="text-align: center;">Ξηλώσαμε τον ύπνο μας, </div><div style="text-align: center;">για να μπαλώσουμε τα κουρέλια της μέρας. […]</div><br /><div style="text-align: right;"><i>Γιώργος Μπλάνας</i></div><div style="text-align: right;"><a href="http://gefyrismoi.files.wordpress.com/2010/03/ceb3ceb9cf89cf81ceb3cebfcf83-cebccf80cebbceb1cebdceb1cf83-ceb5cf80ceb5ceb9cf83cebfceb4ceb9cebf.pdf"><i>Επεισόδιο, Ένα πολιτικό ποίημα</i></a><i> </i></div><div style="text-align: right;"><i>Ι: Εγκληματίας</i></div><div style="text-align: right;"><i>Απόσπασμα, όπως και ο τίτλος</i></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8643075162997314332-5942267785488085208?l=gefyrismoi.blogspot.com' alt='' /></div>Γεφυριστέςhttp://www.blogger.com/profile/15380737416689962888noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8643075162997314332.post-7926882627443572022010-09-23T00:01:00.003+03:002010-11-02T23:09:00.889+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_41r9CZyCPUg/TJpJJTRBXhI/AAAAAAAACFk/diG6qZfOU04/s1600/Neruda.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 359px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_41r9CZyCPUg/TJpJJTRBXhI/AAAAAAAACFk/diG6qZfOU04/s400/Neruda.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5519804717435280914" /></a><div style="text-align: center;"><b>Πάβλο Νερούδα (1904-1973)</b></div><br /><div style="text-align: justify;"><i>Τον τελευταίο καιρό, παρόλα όσα </i><i>βιώνουμε, διαβάζουμε, ακούμε και βλέπουμε, </i><i>διαπιστώνεται μια περίεργη τάση φλύαρης… σιωπής. Οξύμωρο φαίνεται, ωστόσο, σαν πριν από καταιγίδα μοιάζει η στάση των ανθρώπων στους εργασιακούς χώρους, στους δρόμους, στα μαγαζιά, στο διαδίκτυο, παντού. Όλοι έχουν να πουν πολλά, αλλά σκέφτονται λίγα. Και εν μέσω αυτού του κλίματος που ενισχύεται από τις συνεχιζόμενες εκπτώσεις στη ζωή μας και από ειδήσεις-αποκαλύψεις ενεργειών που θυμίζουν μακρινές δεκαετίες (ή έτσι πιστεύαμε τουλάχιστον) υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που αντιπαλεύονται την ίδια τους τη σάρκα ή και ακόμα χειρότερα βρίσκουν απάγκιο σε όψιμους επαναστάτες, μέχρι χθες στυλοβάτες του συστήματος που μας κατάπιε. Δεν είναι και λίγοι βέβαια εκείνοι που επιλέγουν, εντίμως θα έλεγα, το δρόμο του «αυτομαστιγώματος» αλλά και ευτυχώς λιγότεροι όσοι συνεχίζουν την προβοκάτσια τους -κατά κανόνα ανώνυμη και διαδικτυακή- με ανούσιες, ανώφελες και μη υποστηριζόμενες ιστορικά αναφορές στο παρελθόν σε μια προσπάθεια να επιβιώσουν στη λούφα τους και την «αριστερή» παραλλαγή τους.</i></div><i><br /></i><div style="text-align: justify;"><i>Ευτυχώς, είναι πολλοί περισσότεροι όσοι επανατοποθετούνται και συστρατεύονται κατά του ενός και κοινού εχθρού που αυτή τη στιγμή έχει εξαπολύσει τη μεγαλύτερη ίσως επίθεση στην ιστορία, κατά της ζωής μας και της ζωής των παιδιών μας. Των παιδιών που, ακόμη περισσότερο ευτυχώς, είναι πιο τολμηρά, πιο μαχητικά και πιο διεκδικητικά απ΄ όσο εμείς πιστεύουμε. </i></div><div style="text-align: justify;"><i><br /></i></div><div style="text-align: justify;"><i>Σε αυτά τα παιδιά και ιδιαίτερα στον Κωστή, που με εκπλήσσει με την πολιτική ωριμότητά του, είναι αφιερωμένο το ακόλουθο ποίημα του Πάβλο Νερούδα ο οποίος πέθανε πριν από 37 χρόνια (23 προς 24 Σεπτεμβρίου 1973). Το ποίημα ανήκει στην ενότητα «Εστραβαγάριο» (Παραδοξολόγιο) που γράφτηκε το 1958, χρονιά του έρωτα Νερούδα-Ματίλντε και σηματοδότησε την αναγνώριση του ποιητή εντός και εκτός Χιλής. Η μετάφραση είναι, ασφαλώς, της Δανάης Στρατηγοπούλου που αφιέρωσε τη δουλειά της (1966) στον παιδικό της φίλο Γιάννη Ρίτσο, την ποίηση του οποίου αγαπούσε παθιασμένα ο Πάβλο Νερούδα. Εξάλλου οι δύο σπουδαίοι αυτοί άνθρωποι και ποιητές θαύμαζαν πολύ ο ένας τον άλλο. </i></div><br /><br /><div style="text-align: center;"><object width="640" height="505"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/B5ceLbXmXAI?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0x5d1719&amp;color2=0xcd311b"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/B5ceLbXmXAI?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0x5d1719&amp;color2=0xcd311b" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="640" height="505"></embed></object></div><br /><br /><div style="text-align: center;"><b><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΛΛΟΙ</span></span></b></div><br /><div style="text-align: center;">Από τους τόσους ανθρώπους που είμαι, </div><div style="text-align: center;">που είμαστε</div><div style="text-align: center;">κανέναν δεν μπορώ να βρω: </div><div style="text-align: center;">μου χάνονται κάτω από τα ρούχα </div><div style="text-align: center;">φύγανε γι' άλλη πολιτεία.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Όταν το κάθε τι έχει ετοιμαστεί </div><div style="text-align: center;">για να δείξω έξυπνος </div><div style="text-align: center;">ο ανόητος που κρύβεται μέσα μου </div><div style="text-align: center;">παίρνει το λόγο στο στόμα μου.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Άλλες φορές με παίρνει ο ύπνος</div><div style="text-align: center;">ενώ βρίσκομαι με την εκλεκτή κοινωνία,</div><div style="text-align: center;">κι όταν γυρεύω μέσα μου τον τολμηρό</div><div style="text-align: center;">ένας δειλός που δεν τον ξέρω</div><div style="text-align: center;">τρέχει με το σκελετό μου να πάρει</div><div style="text-align: center;">χίλιες αβρές προφυλάξεις.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Όταν καίγεται ένα ευυπόληπτο σπίτι </div><div style="text-align: center;">αντί για τον πυροσβέστη που φωνάζω </div><div style="text-align: center;">σπεύδει ο εμπρηστής, </div><div style="text-align: center;">κι αυτός είμαι εγώ. Δεν έχω γιατρειά.</div> <div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Τι πρέπει να κάνω για να περισυλλέγω; </div><div style="text-align: center;">Πώς μπορώ να επανορθωθώ;</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Όλα τα βιβλία που διαβάζω,</div><div style="text-align: center;">υμνολογούν λαμπρούς ήρωες,</div><div style="text-align: center;">πάντα βέβαιους για τον εαυτό τους:</div><div style="text-align: center;">πεθαίνω για δαύτους από ζήλεια</div><div style="text-align: center;">και στις ταινίες με ανέμους και σφαίρες</div><div style="text-align: center;">λιώνω από φθόνο για τον καβαλάρη,</div><div style="text-align: center;">κάθομαι και θαυμάζω το άλογο.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Αλλά μόλις ζητήσω του απτόητου να βγει, </div><div style="text-align: center;">μου ξεφυτρώνει ένας γεροτεμπέλης. </div><div style="text-align: center;">Κι έτσι δεν ξέρω ποιος είμαι, </div><div style="text-align: center;">δεν ξέρω πόσοι είμαι ή είμαστε, </div><div style="text-align: center;">θα μ' άρεσε να πατήσω ένα κουμπί </div><div style="text-align: center;">και να βγάλω το εμένα το αληθινό </div><div style="text-align: center;">γιατί αν με χρειάζομαι δεν πρέπει να με εξαφανίσω.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Ενόσο γράφω είμαι απών,</div><div style="text-align: center;">κι όταν επιστρέψω έχω κι όλας φύγει:</div><div style="text-align: center;">πάω να δω αν και στους άλλους ανθρώπους</div><div style="text-align: center;">συμβαίνει αυτό που συμβαίνει σε μένα,</div><div style="text-align: center;">αν είναι τόσοι όπως είμαι γω,</div><div style="text-align: center;">αν μοιάζουν με τους εαυτούς τους,</div><div style="text-align: center;">κι όταν θα το 'χω εξακριβώσει,</div><div style="text-align: center;">θα μάθω τόσο καλά τα πράματα</div><div style="text-align: center;">που για να εξηγήσω τα προβλήματα μου</div><div style="text-align: center;">θα σας μιλώ για γεωγραφία.</div><br /><br /><div style="text-align: justify;"><i>Συμπληρωματικά παρατίθεται το κείμενο της μεταφράστριας με βιογραφικά στοιχεία του μεγάλου Χιλιανού ποιητή, που γράφτηκε, προφανώς, μία εβδομάδα μετά τον θάνατό του. Επιπλέον πληροφορίες για την πολιτική κατάσταση στη Χιλή εκείνη την εποχή και τις συνθήκες θανάτου του Νερούδα μπορείτε να διαβάσετε και στην Βικιπαίδεια όπου μεταξύ άλλων αναφέρεται και το εξής αμίμητο σχετικά με τη σύλληψη του κομμουνιστή ποιητή από τη Χούντα του Βιντέλα: «Όταν ο Πρόεδρος Γκονζάλες Βιντέλα απαγόρευσε τον κομουνισμό στη Χιλή,…». Ναι, έτσι ακριβώς όπως λέμε «απαγόρευσαν τη χρήση των κινητών κατά την οδήγηση….» και με ένα «μ» παρακαλώ! </i></div><br /><div style="text-align: justify;"><i>Η παρατήρηση αυτή αφιερώνεται εξαιρετικά σε ορισμένους, λίγους, από τους προαναφερόμενους λουφαδόρους, σταχτοπούτες της «αριστεράς» που βρήκαν καιρό κατάλληλο να χλευάσουν την αντικομμουνιστική προπαγάνδα την οποία έχει εξαπολύσει η Ε.Ε. και με πίκρα σε εκείνους που ενώ έχουν τη διαύγεια και το θάρρος να «αυτομαστιγωθούν» για τις «πράσινες» επιλογές του κόμματός τους, υποστηρίζουν τη χλεύη κάνοντας μάλιστα χρήση στίχων του Γιάννη Ρίτσου. Αν μη τι άλλο ίσως θα έπρεπε να σκεφτούν τι γράφουν και πώς το γράφουν πριν πατήσουν το πλήκτρο αποστολής του σχολίου τους. Ποτέ όμως, γι΄ αυτούς δεν είναι αργά. Όσο για τους άλλους, όταν βρεθεί το γοβάκι τους δεν θα υπάρχει.. πρίγκιπας να τους το δώσει… Και καθώς φαίνεται, από τα μεγαλοπρεπή ψευδώνυμά τους, αγαπούν τα βασίλεια και τα πριγκιπάτα. </i></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_41r9CZyCPUg/TJpJYconpBI/AAAAAAAACFs/urEoxP4MLbU/s1600/nerdouda_stratigopoulou.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 350px; height: 278px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_41r9CZyCPUg/TJpJYconpBI/AAAAAAAACFs/urEoxP4MLbU/s400/nerdouda_stratigopoulou.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5519804977648215058" /></a><div style="text-align: center;"><b>Ο Πάβλο Νερούδα και η Δανάη Στρατηγοπούλου</b></div><br /><div style="text-align: justify;">Ο Νεφταλί Ρικάρντο Ελιέσερ Βασοάλτο, δηλαδή ο Πάβλο Νερούδα, γεννιέται στις 12 Ιουλίου του 1904 στο Παρράλ, κώμη του νομού Λινάρες της Νότιας Χιλής, από τη Δόνια Ρόσα Βασοάλτο ντε Ρέγιες, δασκάλα και τον Δον Χοσέ ντελ Κάρμεν Ρέγιες Μοράλες, τροχιοδρομικό οδηγό. Τον Αύγουστο πεθαίνει ο Δόνια Ρόσα. Το 1906 ο Δον Χοσέ ντελ Κάρμεν μεταφέρεται στο Τεμούκο, πρωτεύουσα του νότιου νομού Καουτίν, με το γιο του. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Εκεί παντρεύεται για δεύτερη φορά με την Δόνια Τρινιδάδ Κάντια Μαρβέρδε. (Το επίθετο «Κάντια» αποδείχνει την ελληνική καταγωγή της μυτριάς του Νερούδα η οποία πρέπει να ήταν απόγονος του Δον Χουάν Μαρτίν ντε Κάντια, μοναδικού Έλληνα, και μάλιστα Κρητικού, που έφτασε ως τη Χιλή με τους Ισπανούς κονκισταδόρες του 16ου αιώνα, όπως αποδεικνύει ο ερευνητής Λουίς Ροβέρτο Βέρα. Από τον ίδιο αυτό Κρητικό κατάγεται και ο ιδρυτής της νεώτερης Χιλής Δον Βερνάρδο Ο' Χίγινς).</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ο Πάβλο Νερούδα το 1910 μπαίνει στο Λύκειο Αρρένων του Τεμούκο, όπου πραγματοποιεί όλες τις σπουδές του, τελειώνοντας το γυμνάσιο το 1920. Στις 18 Ιουλίου του 1917 δημοσιεύεται στην Εφημερίδα «Λα Μανιάνα» («το Πρωί») του Τεμούκο ένα άρθρο με τον τίτλο «Ενθουσιασμός και Καρτερία» εμπνευσμένο από την περίφημη στροφή του Ρεμπώ «με φλογερή υπομονή.... θα μπορέσουμε να μπούμε στις λαμπρές πολιτείες» το οποίο υπογράφει ως Ντεφαλί Ρέγιες. Είναι το πρώτο δημοσίευμα του ποιητή που τότε είναι 13 χρονών.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Στις 30 Νοεμβρίου του 1918 δημοσιεύεται στο περιοδικό «Κόρρε - Βουέλα» («Τρέχα Πέτα») του Σαντιάγο στο τεύχος υπ' αριθ. 566, το ποίημα «Τα Μάτια μου» υπογραμμένο από τον Νεφταλί Ρέγιες. Την ίδια χρονιά εμφανίζονται τρία ποιήματα του ακόμα στην ίδια επιθεώρηση και άλλα σε διάφορες λογοτεχνικές επιθεωρήσεις των σπουδαστών του Τεμούκο. Το 1919 δημοσιεύει δεκατρία ποιήματα στο «Κόρρε Βουέλα». Συνεργάζεται στο «Σέλβα Αουστράλ» («Νότιος Δρυμός») του Τεμούκο. Δημοσιεύει σε περιοδικά του Τσιγιάν και της Βαλντίβια, (μεγάλες πόλεις της κεντρονότιας Χιλής), χρησιμοποιώντας διάφορα ψευδώνυμα. Συμμετέχει στα Ανθεστήρια του Μάουλε (νομός παρωκεάνιος της Χιλής) με το ποίημα του «Νοκτούρνο Ιδεάλ» και κερδίζει το τρίτο βραβείο. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Το ψευδώνυμο Πάβλο Νερούδα το υιοθετεί οριστικά για τις δημοσιεύσεις του τον Οκτώβρη του 1920. Το «Νερούδα», όπως έχει πει ο ίδιος, το διάλεξε γιατί διάβασε κείμενα του Τσέχου Γιαν Νερούδα, και του είχε πολύ αρέσει το επίθετο αυτό. Όσο για το όνομα Πάβλο το πήρε για τον ίδιο λόγο, δηλαδή το εύρισκε πολύ ωραίο. Τίποτε άλλο δεν τον συνέδεσε με το ονοματεπώνυμο αυτό έξω από την ακουστική και οπτική του αρμονία. Στις 28 Οκτωβρίου του ίδιου χρόνου κερδίζει το πρώτο βραβείο στη «Φιέστα ντε λα Πριμαβέρα» («Γιορτή της Άνοιξης») στο Τεμούκο. Τον ίδιο χρόνο είναι πρόεδρος του περιοδικού «Ατενέο Λιτεράριο» («Φιλολογικό Αθηναίο») του Λυκείου του Τεμούκο και αντιγραμματέας των σπουδαστών του νομού Καουτίν. Ετοιμάζει δυο βιβλία: «Τα Παράξενα Νησιά» και τις «Ανώφελες Ταλαιπωρίες» που δεν δημοσιεύει. Μέρος αυτών των βιβλίων θα συμπληρώσει τη σύνθεση του πρώτου του βιβλίου «Κρεπουσκουλάριο» (παιγνίδι πάνω στη λέξη Κρεπούσκουλο, να λέμε «Δειλινένιο» από τη λέξη «δειλινό», αλλά ποτέ «ηλιοβασιλέματα» που γράφει κάποιος αυθαίρετος μεταφραστής). Το 1921 ταξιδεύει στο Σαντιάγο και σπουδάζει στο Πανεπιστήμιο καθηγητής της Γαλλικής Φιλολογίας. Στις 14 Οκτωβρίου αυτού του χρόνου παίρνει το πρώτο βραβείο της Ομοσπονδίας Σπουδαστών της Χιλής για το ποίημά του «Λα Κανσιόν ντε λα Φιέστα» («το Τραγούδι της Γιορτής») που είναι δημοσιευμένο στο περιοδικό «Χουβεν-τούδ» («Νιάτα») της Ομοσπονδίας Σπουδαστών. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Το 1922 συνεργάζεται στο περιοδικό «Κλαριδάδ» («Φέγγος»), επίσημο όργανο της Ομοσπονδίας Σπουδαστών, Τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου η φιλολογική ομάδα «Βρέμια» πατρονάρει μιαν ανάγνωση ποιημάτων των ποιητών Χοακίν Σιφουέντες, Ρ. Μονεστιέρ, Αλβέρτο Ρόχας Χιμένες και Πάβλο Νερούδα. Τα ποιητικά αυτά ρεσιτάλ συνεχίζονται. Τον Οκτώβριο το περιοδικό «Λος Τιέμπος» («Οι Καιροί») του Μοντεβίδεο, πρωτεύουσας της Ουρουγουάης, αφιερώνει ένα τεύχος στη νεαρή χιλιανή ποίηση, όπου παρουσιάζει τον Νερούδα. Τον Αύγουστο του 1923 εμφανίζεται η αρχική έκδοση του «Κρεπουσκουλάριο».</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Το περιοδικό «Διονύσιος» που διευθύνεται από τον Αλίρο Ογιαρσούν, δημοσιεύει τέσσερα ποιήματα του. Τα τρία τελευταία θα περιληφθούν στον «Ελ Οντέρο Εντουσιάστα» («Ο Ένθους Σφενδονιστής»), βιβλίο με τίτλο που δείχνει την κλασσική κουλτούρα του έθνους και την παραδοσιακή σφεντόνα, που ήταν όπλο των προγόνων του, που γράφτηκε εκείνη την εποχή, αλλά δεν δημοσιεύτηκε μέχρι το 1933. Τον ίδιο χρόνο βρίσκουμε διάφορες συνεργασίες του στο περιοδικό «Κλαριδάδ» με το ψευδώνυμο «Σάτσκα» που είναι λογοτεχνική κριτική. Μερικά από τα δημοσιευμένα ποιήματα τούτης της χρονιάς θα ενσωματωθούν στο κοσμαγάπητο βιβλίο του «Βέιντε Ποέμας ντε αμόρ υ ούνα κανσιόν ντεσεσπεράδα» («Είκοσι Ποιήματα Αγάπης και Ένα Τραγούδι Απελπισμένο), όπως π.χ. το «Ποίημα 20» που λεγόταν «Θλίψη στον Όχτο της Νύχτας».</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Το 1924 είναι η χρονιά των Είκοσι ποιημάτων Αγάπης και του Απελπισμένου του Τραγουδιού. Το τυπώνει ο μεγάλος εκδοτικός οίκος «Νασιμέντο». Ταυτόχρονα δίνει στην ίδια Εκδότρια «Εκλεκτές σελίδες του Ανατόλ Φρανς» με πρόλογο, επιλογή και μετάφραση δικιά του. Τον ίδιο χρόνο στην εφημερίδα του Σαντιάγο «Λα Νασιόν» («Το Έθνος»),δημοσιεύεται γράμμα του πάνω στο βιβλίο του «Είκοσι Ποιήματα Αγάπης και ένα Τραγούδι Απελπισμένο», όπου εξηγεί τη διαδικασία της δημιουργίας του.</div> <div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ο Πάβλο Νερούδα είναι μεγάλος ποιητής του 20ού αιώνα και ένας από τους μεγαλύτερους όλων των εποχών. Γεννήθηκε στη Χιλή. Λάτρεψε την πατρίδα του και την τραγούδησε με το ίδιο πάθος που τραγούδησε το σεβασμό στον άνθρωπο και στην ελευθερία της πατρίδας. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Πέθανε στη Χιλή. Πρεσβευτής όντας στο Παρίσι γύρισε σ' αυτήν, άρρωστος και αντί να ξαναφύγει για το Παρίσι σε στιγμές κινδύνου, προτίμησε να μείνει και να χαθεί κοντά της. Αυτό συνέβη την περασμένη βδομάδα, στις 24 Σεπτεμβρίου του 1973, στις 4.30' το πρωί. Ήταν μόνο 69 χρονών. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Είχε τιμηθεί με όλα τα βραβεία Ειρήνης: το Νόμπελ, το Ζολιό - Κουρί, το Λένιν, Εθνικά Αριστεία Γραμμάτων, Ενώσεων Συγγραφέων κτλ. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Τα χρήματα του, που όλα προέρχονται μόνο από την ποίηση του ξόδευε αγοράζοντας βιβλία που τελικά αποτέλεσαν τη θαυμάσια «Βιβλιοθήκη Π. Νερούδα», που εδώρησε στο Πανεπιστήμιο της Χιλής στο Σαντιάγο. Εκείνο με τη σειρά του τιμώντας το εξαίρετο παιδί της, ίδρυσε το «Ινστιτούτο Πάβλο Νερούδα για τη μελέτη της Ποίησης», επί της υπουργείας στην παιδεία του δον Χουάν Μίγιας.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Σε ολόκληρη την ισπανόγλωσση Αμερική, βόρεια, κεντρική και νότια, δυο είναι τα Νόμπελ Ποίησης: και τα δυο τα έχει η Χιλή, το πρώτο πήρε στα 1945 η Γαβριέλα Μιστράλ, δασκάλα και δασκάλα του Νερούδα στα δέκα του χρόνια και το δεύτερο ο Πάβλο Νερούδα το 1971. Η ποίηση του, απέραντη, αγκάλιασε τα πάντα, τον άνθρωπο μόνο του, τον άνθρωπο με τον άνθρωπο, τον άνθρωπο με την κοινωνία, τον άνθρωπο με το σύμπαν.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Γι' αυτό είναι τα πάντα: είναι ερωτική, πολιτική, φιλοσοφική, χιουμοριστική, ρωμαντική, κλασσική, μπαρόκκο... Έτσι είναι: Βαθύς και πλατύς σαν τη Δημιουργία. Χαρακτηριστική η απάντηση που δίνει σε ένα χρονογράφημα του: Ποιος θάναι ο πιο μοντέρνος ποιητής του έτους 2000; Μα, ο παππούς! Ο Όμηρος!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ήταν ακούραστος, ζωηρός, γοητευτικός, νταντελένιος διπλωμάτης και ακόμα πιο νταντελένιος εραστής. Από κει βγήκαν τα σχεδόν εφηβικά αριστουργηματικά του «Είκοσι Ποιήματα Αγάπης και ένα Τραγούδι Απελπισμένο», τα «Εκατό Σονέττα για τη Ματίλντε», το «Όλος ο Έρωτας» κτλ.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Η καρδιά μας είναι βαρεία για τον τραγικό θάνατο του. Μα η πίστη μας είναι ακλόνητη πως το έργο του και ο βίος του κρατάνε ακοίμητη την προσπάθεια για την ανθρωποποίηση του ανθρώπου. Κάπου λέει: «Δεν μπορώ όταν οι άνθρωποι δεν είναι άνθρωποι» και κάπου αλλού: «θέλω ο άνθρωπος να είναι άνθρωπος».</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Τούτη τη στιγμή η πίστη και η πίεση του υπέροχου Χιλιανού Λαού κατάφερε, ύστερα από τόσα χρόνια στυγνής δικτατορίας, να πουλιέται ο Νερούδα σα να μη συνέβαινε τίποτα. Η Ματίλντε Ουρρούτια, η γλυκεία ηρωική και πιο τραγουδισμένη γυναίκα σ' όλη την Ιστορία της ποίησης, κατάφερε να σώσει το σπίτι της Ίσλα Νέγρα και να στέκει -δωρική κολώνα- αγέρωχη μπροστά στο ξεδοντιασμένο θηρίο του αποικιοκρατικού αίσχους, δεν μπορεί να βλάψει πια ούτε τη μνήμη -το προσπάθησε- ούτε το έργο του Ποιητή.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Δανάη </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>Πηγές</b></div><div style="text-align: justify;">- Πάβλο Νερούδα, Εστραβαγάριο, Μετάφραση: Δανάη Στρατηγοπούλου, Εκδόσεις Ζυγός.</div><div style="text-align: justify;">- Πάβλο Νερούδα, Ανθολόγιο – Είκοσι Ποιήματα Αγάπης και Ένα τραγούδι Απελπισμένο, Μετάφραση: Δανάη Στρατηγοπούλου, Εκδόσεις Ζυγός.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>Σχετικοί Σύνδεσμοι</b></div><div style="text-align: justify;">- Πάβλο Νερούδα, <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%AC%CE%BC%CF%80%CE%BB%CE%BF_%CE%9D%CE%B5%CF%81%CE%BF%CF%8D%CE%B4%CE%B1">Βικιπαίδεια</a>. </div><div style="text-align: justify;">- Δανάη Στρατηγοπούλου: «Αηδόνι» του τραγουδιού και του αγώνα, <a href="http://www2.rizospastis.gr/page.do?publDate=20/1/2009&amp;id=10546&amp;pageNo=27&amp;direction=1">Ριζοσπάστης</a>, 20-01-2009.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8643075162997314332-792688262744357202?l=gefyrismoi.blogspot.com' alt='' /></div>Γεφυριστέςhttp://www.blogger.com/profile/15380737416689962888noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8643075162997314332.post-49124041545125135562010-09-19T19:40:00.004+03:002010-09-19T19:46:25.068+03:00<div style="text-align: justify;">Επικουρώντας την προσπάθεια μιας φίλης να εκπονήσει μια ακαδημαϊκή εργασία το θέμα της οποίας εστιάζει στην οικονομική κρίση και στην Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση μου δόθηκε η ευκαιρία να διαβάσω διάφορα συγγράμματα σχετικά με την τρέχουσα κρίση, τις επιπτώσεις της αλλά και την ιστορία των οικονομικών «πανικών» που ως γνωστόν ούτε λίγοι ήταν, ούτε άσχετοι με τον καπιταλισμό. Από τα βιβλία αυτά ξεχώρισα το «2010 Κρίση Ευρωζώνης: Φτώχεια του Δυνατού, Πτώχευση του Αδυνάτου» [1] για την μαρξιστική προσέγγιση των πραγμάτων, και το «Η Οικονομική Κρίση» για τη σαφήνεια των ερωτημάτων και την ισχυρή επιχειρηματολογία στην υποστήριξη της άποψης ότι η κρίση αποτελεί εγγενές φαινόμενο του καπιταλισμού. Εξ ανάγκης ανέτρεξα και στην ιστορία των κρίσεων του καπιταλιστικού συστήματος από την οποία συγκράτησα την περιοδικότητα, τη σχέση με τους πολέμους αλλά και την αδιατάρακτη σχέση με τη Γερμανία και τις ΗΠΑ, όπως και τις επιπτώσεις, που μπορεί να δίνονται σε αριθμούς ωστόσο, αντιστοιχούν σε ζωές. Στο τέλος, όταν σημείωσα όσα χρειαζόταν η εργασία, αποφάσισα να προτείνω στη φίλη πριν την ολοκληρώσει να ρίξει μια ματιά στο ακόλουθο κείμενο.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Με κίνδυνο να θεωρηθώ γραφική παραθέτοντας ξανά τις ομοιότητες των «πατερικών» κειμένων δηλαδή των Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν, Στάλιν, κ.ά. μπήκα στον πειρασμό να αναδημοσιεύσω το κείμενο του Β. Ι. Λένιν για τις Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης [3] το οποίο έχει γραφεί πριν από 100 περίπου χρόνια. Αν εξαιρέσουμε:</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">(α) τις πολιτειακές αλλαγές –τις εσωτερικές δηλαδή γιατί τα περισσότερα τέως αυτοκρατορικά κράτη εξακολουθούν να επιδεικνύουν ηγεμονισμό σε μικρότερα,</div><div style="text-align: justify;">(β) τις αλλαγές τετραγωνικών χιλιομέτρων και πληθυσμών –δεν θα έλεγα γεωπολιτικές για τον παραπάνω λόγο, </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">το κείμενο του Λένιν θαρρείς να έχει γραφτεί στα χρόνια μας. Το αφήνω, πάντα, και στη δική σας κρίση όπως το βρήκα μεταφρασμένο στο Αρχείο Μαρξιστών.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_41r9CZyCPUg/TJY9D9FTA-I/AAAAAAAACFc/3dDwy9wG9iU/s1600/Lenin,TheNewBrushThatSweepsClean.jpg"><img style="text-align: justify;display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; cursor: pointer; width: 255px; height: 400px; " src="http://3.bp.blogspot.com/_41r9CZyCPUg/TJY9D9FTA-I/AAAAAAAACFc/3dDwy9wG9iU/s400/Lenin,TheNewBrushThatSweepsClean.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5518665531534803938" /></a><div style="text-align: center;"><a href="http://www.earthstation1.com/Russian_Propaganda_Posters.html">Πηγή</a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><span style="font-weight:bold;"><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;"><span class="Apple-style-span">Το σύνθημα για τις Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης</span></span></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;"><span class="Apple-style-span">Β.Ι. Λένιν</span></span></span></div></span><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Στον αριθ. 40 της Sotsial-Demokrat εκθέσαμε ότι μια διάσκεψη των ομάδων του Κόμματός μας στο εξωτερικό είχε αποφασίσει να αναβάλει την ερώτηση για το σύνθημα των «Ενωμένες Πολιτείες Της Ευρώπης» εν αναμονή μιας συζήτησης, στον τύπο, σχετικά με την οικονομική πτυχή του θέματος.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Στη διάσκεψή μας η συζήτηση σχετικά με αυτήν την ερώτηση πήρε έναν καθαρά πολιτικό χαρακτήρα. Ίσως αυτό προκλήθηκε εν μέρει από το Μανιφέστο της Κεντρικής Επιτροπής διατυπώνοντας αυτό το σύνθημα ως ένα ειλικρινές πολιτικό (το άμεσο πολιτικό σύνθημα..., όπως λέει εκεί) όχι μόνο προχώρησε το σύνθημα των δημοκρατικών Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης, αλλά ρητώς υπογράμμισε ότι αυτό το σύνθημα είναι χωρίς νόημα και ψεύτικο «χωρίς την επαναστατική ανατροπή των γερμανικών, αυστριακών και ρωσικών μοναρχιών».</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Θα ήταν αρκετά λανθασμένο να αντιτεθεί σε μια τέτοια παρουσίαση της ερώτησης μέσα στα όρια μιας πολιτικής αξιολόγησης αυτού του συνθήματος -π.χ., για να συζητήσει πως κρύβει ή αποδυναμώνει, κ.λπ., το σύνθημα της σοσιαλιστικής επανάστασης. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Οι πολιτικές αλλαγές μιας αληθινά δημοκρατικής φύσης, και ειδικά οι πολιτικές επαναστάσεις, δεν μπορούν κάτω από καμία περίσταση είτε να κρύβουν είτε να αποδυναμώσουν το σύνθημα της σοσιαλιστικής επανάστασης. Αντίθετα, το φέρνουν πάντα πιο κοντά, επεκτείνουν τη βάση του, και σύρουν νέα τμήματα των ασήμαντων αστών και των ημι-προλεταριακών μαζών στο σοσιαλιστικό αγώνα. Αφ' ετέρου, οι πολιτικές επαναστάσεις είναι αναπόφευκτες κατά τη διάρκεια της σοσιαλιστικής επανάστασης, η οποία δεν πρέπει να θεωρηθεί ως ενιαία πράξη, αλλά ως περίοδος ταραχωδών πολιτικών και οικονομικών αναστατώσεων, του εντονότερου ταξικού αγώνα, του εμφυλίου πολέμου, των επαναστάσεων, και των αντεπαναστάσεων.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Αλλά ενώ το σύνθημα των δημοκρατικών Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης –αν συνοδεύεται από την επαναστατική ανατροπή των τριών πιο αντιδραστικών μοναρχιών στην Ευρώπη, που ηγείται η Ρωσική-είναι αρκετά άτρωτο ως πολιτικό σύνθημα, ακόμα παραμένει ιδιαίτερα σημαντική η ερώτηση του οικονομικών περιεχομένου και της σημασίας του. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Από τη σκοπιά των οικονομικών συνθηκών του Ιμπεριαλισμού -π.χ., η εξαγωγή άνευ ενδιαφέροντος κεφαλαίου και η διαίρεση του κόσμου από τις «ανεπτυγμένες» και «πολιτισμένες» αποικιακές δυνάμεις, οι Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, κάτω από τον καπιταλισμό, είναι είτε αδύνατες είτε αντιδραστικές.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Το κεφάλαιο έχει γίνει διεθνές και μονοπωλητής. Ο κόσμος έχει κομματιαστεί από μια χούφτα Μεγάλων Δυνάμεων, δηλ., δυνάμεις επιτυχείς στην μεγάλη λεηλασία και καταπίεση των εθνών. Οι τέσσερις Μεγάλες Δυνάμεις της Ευρώπης -Βρετανία, Γαλλία, Ρωσία και Γερμανία, με έναν συνολικό πληθυσμό μεταξύ 250.000.000 και 300.000.000, και μιας περιοχής περίπου 7.000.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων- κατέχουν αποικίες με έναν πληθυσμό σχεδόν 500 εκατομμυρίων (494.500.000) και μιας περιοχής 64.600.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων, δηλαδή, σχεδόν η μισή επιφάνεια της υδρογείου (133.000.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα, εξαιρουμένων των Αρκτικών και των Ανταρκτικών περιοχών). Προσθέστε σε αυτά τα τρία Ασιατικά κράτη - Κίνα, Τουρκία και Περσία, τώρα ενοικιαζόμενα κομματιαστά από τους κλέφτες που διεξάγουν έναν πόλεμο «απελευθέρωσης», δηλαδή, Ιαπωνία, Ρωσία, Μεγάλη Βρετανία και Γαλλία. Εκείνα τα τρία Ασιατικά κράτη, που μπορούν να αποκαλεστούν ημι-αποικίες (στην πραγματικότητα είναι τώρα 90 τοις εκατό αποικίες), έχουν έναν συνολικό πληθυσμό 360.000.000 και μια περιοχή 14.500.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων (σχεδόν ενάμισι φορές την περιοχή όλης της Ευρώπης).</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Επιπλέον, η Μεγάλη Βρετανία, η Γαλλία και η Γερμανία έχουν επενδύσει κεφάλαιο στο εξωτερικό αξίας όχι λιγότερο από 70.000 εκατομμύρια ρούβλια. Η επιχείρηση της εξασφάλισης "νόμιμων" κερδών από αυτή την καθαρή μοιρασιά –αυτά υπερβαίνουν τα 3.000 εκατομμύρια ρούβλια ετησίως- από τις επιτροπές των εκατομμυριούχων, που είναι γνωστές ως κυβερνήσεις, οι οποίες είναι εξοπλισμένες με στρατούς και ναυτικά που παρέχουν στους γιους και τους αδελφούς των εκατομμυριούχων τις εργασίες στις αποικίες και τις ημι-αποικίες ως αντιβασιλείς, προξένους, πρεσβευτές, ανώτερους υπαλλήλους όλων των ειδών, κληρικούς, και</div><div style="text-align: justify;">άλλες βδέλλες.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Έτσι είναι πως η λεηλασία περίπου χιλίων εκατομμυρίων από τον πληθυσμό της γης οργανώνεται από μια χούφτα Μεγάλων Δυνάμεων στην εποχή της μεγαλύτερης ανάπτυξης του καπιταλισμού. Καμία άλλη οργάνωση δεν είναι πιθανή κάτω από τον καπιταλισμό. Να αρνηθούν τις αποικίες, -τις σφαίρες επιρροής-, και την εξαγωγή του κεφαλαίου; Το να σκεφτούμε ότι είναι πιθανό σημαίνει να κατεβούμε στο επίπεδο κάποιου μυξοκλαίγοντος εφημερίου που κάθε Κυριακή κηρύσσει στους πλουσίους τις υψηλές αρχές του Χριστιανισμού και τους συμβουλεύει να δώσουν στους φτωχούς, καλά, εάν όχι εκατομμύρια, τουλάχιστον αρκετά εκατοντάδες ρούβλια ετησίως.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης κάτω από τον καπιταλισμό είναι ισοδύναμες προς μια συμφωνία για διαίρεση των αποικιών. Κάτω από τον καπιταλισμό, εντούτοις, καμία άλλη βάση και καμία άλλη αρχή της μοιρασιάς δεν είναι πιθανή εκτός από την δύναμη. Ένας πολυεκατομμυριούχος δεν μπορεί να μοιραστεί το «εθνικό εισόδημα» μιας καπιταλιστικής χώρας με κανένα άλλον ειδάλλ