Κανένας γιος δεν ξεφεύγει από τον πατέρα του, στις μαλακίες
02-04-2011
Πάτερ άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι!
«Ο πρωθυπουργός προσπαθεί. Φοβάμαι όμως ότι σε πολλές περιπτώσεις ακολουθεί την εύκολη λύση των περικοπών μισθών και συντάξεων» τονίζει ο [ιστορικός ηγέτης της ανανεωτικής αριστεράς] κ. Κύρκος [από το βήμα του πρώτου τακτικού συνεδρίου της Δημοκρατικής Αριστεράς] υπογραμμίζοντας ότι «το μόνο που δεν χρειάζεται σήμερα ο τόπος είναι οι εκλογές». Ο 87χρονος πολιτικός δεν διστάζει ακόμα να βάλει κατά των κινημάτων ανυπακοής και απειθαρχίας, λέγοντας ότι «ποτέ δεν τα είδα με συμπάθεια». Συμπλήρωσε, μάλιστα, ότι «και ο Μουσολίνι ήταν θιασωτής των απολίτικων και λαϊκιστικών κινημάτων ανυπακοής και απειθαρχίας».
Και η εφημερίδα «ΕΜΠΡΟΣ» στο φύλλο της Πέμπτης 26 Ιουλίου 1928:
«ΗΥΤΟΚΤΟΝΗΣΕ ΧΘΕΣ Ο ΠΟΙΗΤΗΣ Κ. ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ – ΑΤΥΧΕΣ ΘΥΜΑ ΤΟΥ ΤΕΩΣ ΥΠΟΥΡΓΟΥ κ. ΚΥΡΚΟΥ.
Υπάλληλος του Υπουργείου της Προνοίας [ο Καρυωτάκης] είχε την κακήν τύχη να μην είναι της αρεσκείας του πρώην Υπουργού Κύρκου, ο οποίος αφήκε στίγμα ανεξίτηλον εις την ελληνικήν διοίκησιν δια της διελεύσεώς του από το εν λόγω υπουργείον. Ο άνθρωπος αυτός μη διστάζων να ικανοποιήσει τας κομματικάς αξιώσεις κάποιου φίλου του εποφθαλμιώντος την θέσην του Κ. Καρυωτάκη, τον μετέθεσε κατά την τελευταίαν τρίμηνον περίοδον υπουργείας εξ (!) εν όλω φοράς, παρά την σχετική γνωμάτευσην του ειδικού συμβουλίου. Ο Καρυωτάκης παρουσιάσθη και εις τον Κύρκον και εις τους διαφόρους τμηματάρχας του Υπουργείου και, παρά το ήθος του, διεμαρτυρήθη εντόνως. Αλλά και πάλιν ο υπουργός υπήρξεν ανένδοτος...»
--------
Τι προφήτης ο Σολωμός
25-03-2011
Μετά το τέλος της παρέλασης, η κ. Διαμαντοπούλου δήλωσε: «Οι Έλληνες ενωμένοι αποδείξαμε ότι μπορούμε να κάνουμε θαύματα, που αφήνουν τον κόσμο άφωνο. Αυτό αποτυπώνεται στο 1821, που καταφέραμε να ρίξουμε μια άτρωτη αυτοκρατορία. Σήμερα έχουμε να υπερβούμε μια κρίση που φαίνεται ανυπέρβλητη. Θα τα καταφέρουμε, όπως πάντα. Είναι στο χέρι μας».
Και ο Σολωμός:
Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΗΣ ΖΑΚΥΘΟΣ
Το λοιπόν το κορμί της γυναικός ήτανε μικρό και παρμένο, και το στήθος σχεδόν πάντα σημαδεμένο από τες αβδέλλες που έβανε για να ρουφήξουν το τηχτικό, και από κάτου εκρεμόντανε δύο βυζιά ωσάν καπνοσακούλες. Και αυτό το μικρό κορμί επερπατούσε γοργότατα, και οι αρμοί της εφαινόντανε ξεκλείδωτοι. Είχε το μούτρο της τη μορφή του καλαποδιού, και έβλεπες ένα μεγάλο μάκρο αν εκοίταζες από την άκρη του πηγουνιού ως την άκρη του κεφαλιού [...] Και όποιος ήθελε σιμώσει την πιθαμή για να μετρήσει τη γυναίκα, ήθελ’ εύρη το τέταρτο του κορμιού στο κεφάλι. [...] Και άνοιγε κάθε λίγο ένα μεγάλο στόμα για ν’ αναγελάσει τους άλλους, και έδειχνε τα κάτου δόντια τα μπροστινά μικρά και σάπια, που εσμίγανε με τα απάνου που ’τανε λευκότατα και μακριά. [...] Και μες στα μάτια της άστραφτε ένα κάποιον τι που σ’ έκανε να στοχασθείς ότι, η τρελάδα ή είναι λίγο που την άφησε ή κοντεύει να την κυτριμίσει. Και τούτη ήταν η κατοικία της ψυχής της της πονηρής και της αμαρτωλής. Και εφανέρωνε την πονηρία και μιλώντας και σιωπώντας. Και όταν εμιλούσε κρυφά για να βλάψει τη φήμη του ανθρώπου, έμοιαζε η φωνή της με το ψιθύρισμα του ψαθιού πατημένου από το πόδι του κλέφτη. Και όταν εμίλειε δυνατά, εφαινότουνα η φωνή της εκείνη όπου κάνουν οι άνθρωποι για να αναγελάσουν τους άλλους. [...] Ο φθόνος, το μίσος, η υποψία, η ψευτιά τής ετραβούσανε πάντα τα σωθικά...
