1924-2013
Γι΄ αυτό είναι που σκάβω με τα νύχια μου
αυτές τις ξηρές ημερομηνίες
μήπως αστράψει κάποτες μια λύση
Μιχάλης Κατσαρός
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΕΚ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΕΚ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
15/4/13
6/1/10
Αντσούγιες
Ο γαύρος ή γάβρος είναι ένα ψάρι, γνωστό από την αρχαιότητα, οπότε ονομαζόταν «αφύη». Επίσης είναι γνωστό και με το όνομα αντζούγια ή και χαψί (στην τουρκική). Το επίσημο όνομά του είναι «εγγραυλίς η εγκρασίχολος» και ανήκει στην οικογένεια των εγγραυλιδών.
Το μήκος του φθάνει μέχρι τα 20 εκατοστά, η ράχη και τα πλευρά του είναι πρασινογάλαζα, ενώ η κοιλιά του είναι λευκή προς το ασημί και γυαλιστερή. Το σώμα του είναι στενόμακρο, το ρύγχος του μακρύ και το πάνω σαγόνι του εξέχει μακρύτερο. Το στόμα του φθάνει μέχρι πίσω από τα μάτια, φέρει μικρά και μυτερά δόντια. Φέρει ραχιαίο πτερύγιο, ένα θωρακικό χαμηλά, το κοιλιακό αντικρυστά του ραχιαίου, ένα μικρό τριγωνικό εδρικό καθώς και διχαλωτή ουρά.
Ζει σε ζεστές περιοχές, κατά κοπάδια και περισσότερο στον αφρό ειδικά την Άνοιξη και το Καλοκαίρι. Το Χειμώνα αντίθετα παραμένει στο βυθό σε βάθος 100-200 μέτρα. Τρέφεται με μικροσκοπικά μαλακόστρακα και το γόνο άλλων ψαριών. Όταν ζεστάνει ο καιρός πλησιάζει τις ακτές για ν΄ αφήσει τ΄ αυγά του, που επιπλέουν μαζί με το πλαγκτόν.
Στις ελληνικές θάλασσες υπάρχουν άφθονοι που ψαρεύονται από τα τέλη Αυγούστου και μετά, όταν δουλεύουν οι τράτες καθώς και με τα γρι-γρί. Το κρέας τους είναι πολύ νόστιμο, ειδικά αν πριν το μαγείρεμα πεταχτεί το κεφάλι, επειδή λίγο πικρίζει.
Η αλιεία του γαύρου στις ελληνικές θάλασσες, από στατιστική άποψη, παρακολουθείται. Συγκεκριμένα το 2001 αλιεύθηκαν 10.770 τόνοι, το 2002 9.975 τόνοι και το 2003 13.780 τόνοι. Οι γαύροι αποτελούν το 1/10 του συνόλου των ετησίων αλιευμάτων των ελληνικών θαλασσών και έρχονται σε ποσότητα αλιεύματος δεύτεροι μετά από τις σαρδέλες.
Το μήκος του φθάνει μέχρι τα 20 εκατοστά, η ράχη και τα πλευρά του είναι πρασινογάλαζα, ενώ η κοιλιά του είναι λευκή προς το ασημί και γυαλιστερή. Το σώμα του είναι στενόμακρο, το ρύγχος του μακρύ και το πάνω σαγόνι του εξέχει μακρύτερο. Το στόμα του φθάνει μέχρι πίσω από τα μάτια, φέρει μικρά και μυτερά δόντια. Φέρει ραχιαίο πτερύγιο, ένα θωρακικό χαμηλά, το κοιλιακό αντικρυστά του ραχιαίου, ένα μικρό τριγωνικό εδρικό καθώς και διχαλωτή ουρά.
Ζει σε ζεστές περιοχές, κατά κοπάδια και περισσότερο στον αφρό ειδικά την Άνοιξη και το Καλοκαίρι. Το Χειμώνα αντίθετα παραμένει στο βυθό σε βάθος 100-200 μέτρα. Τρέφεται με μικροσκοπικά μαλακόστρακα και το γόνο άλλων ψαριών. Όταν ζεστάνει ο καιρός πλησιάζει τις ακτές για ν΄ αφήσει τ΄ αυγά του, που επιπλέουν μαζί με το πλαγκτόν.
Στις ελληνικές θάλασσες υπάρχουν άφθονοι που ψαρεύονται από τα τέλη Αυγούστου και μετά, όταν δουλεύουν οι τράτες καθώς και με τα γρι-γρί. Το κρέας τους είναι πολύ νόστιμο, ειδικά αν πριν το μαγείρεμα πεταχτεί το κεφάλι, επειδή λίγο πικρίζει.
Η αλιεία του γαύρου στις ελληνικές θάλασσες, από στατιστική άποψη, παρακολουθείται. Συγκεκριμένα το 2001 αλιεύθηκαν 10.770 τόνοι, το 2002 9.975 τόνοι και το 2003 13.780 τόνοι. Οι γαύροι αποτελούν το 1/10 του συνόλου των ετησίων αλιευμάτων των ελληνικών θαλασσών και έρχονται σε ποσότητα αλιεύματος δεύτεροι μετά από τις σαρδέλες.
.
.
Οι τρεις ονομασίες αντσούγια, γαύρος και σαρδέλα αναφέρονται σε δύο ψάρια και όχι σε τρία. Παρόλο που οι Έλληνες λεξικογράφοι αναγνωρίζουν στη λέξη αντσούγια την κονσερβοποιημένη μορφή του ψαριού (στην άλμη, το αλάτι ή το λάδι), οι γνώμες διίστανται ως προς τον προσδιορισμό του ίδιου του ψαριού: για ορισμένους (βλ. το λεξικό του Ιδρύματος Μ. Τριανταφυλλίδη) πρόκειται για τον γαύρο, ενώ για άλλους (βλ. το λεξικό του Γ. Μπαμπινιώτη), πρόκειται για τη σαρδέλα. Σύμφωνα με μια επιστημονική ανακοίνωση που μελετά τις δύο απόψεις όχι μόνο στο ετυμολογικό και ιχθυολογικό αλλά και στο βιομηχανικό και διατροφικό τους πλαίσιο, η αντσούγια και ο γαύρος αναφέρονται στο ίδιο ψάρι.
Πηγές
-Γαύρος ή σαρδέλα ή αντσούγια; Jean-Yves Bassole, 5ο Συνέδριο «Ελληνική Γλώσσα και Ορολογία», Λευκωσία, Κύπρος, 13-15 Νοεμβρίου 2005
-Γαύρος, Βικιπαίδεια
Οι τρεις ονομασίες αντσούγια, γαύρος και σαρδέλα αναφέρονται σε δύο ψάρια και όχι σε τρία. Παρόλο που οι Έλληνες λεξικογράφοι αναγνωρίζουν στη λέξη αντσούγια την κονσερβοποιημένη μορφή του ψαριού (στην άλμη, το αλάτι ή το λάδι), οι γνώμες διίστανται ως προς τον προσδιορισμό του ίδιου του ψαριού: για ορισμένους (βλ. το λεξικό του Ιδρύματος Μ. Τριανταφυλλίδη) πρόκειται για τον γαύρο, ενώ για άλλους (βλ. το λεξικό του Γ. Μπαμπινιώτη), πρόκειται για τη σαρδέλα. Σύμφωνα με μια επιστημονική ανακοίνωση που μελετά τις δύο απόψεις όχι μόνο στο ετυμολογικό και ιχθυολογικό αλλά και στο βιομηχανικό και διατροφικό τους πλαίσιο, η αντσούγια και ο γαύρος αναφέρονται στο ίδιο ψάρι.
Πηγές
-Γαύρος ή σαρδέλα ή αντσούγια; Jean-Yves Bassole, 5ο Συνέδριο «Ελληνική Γλώσσα και Ορολογία», Λευκωσία, Κύπρος, 13-15 Νοεμβρίου 2005
-Γαύρος, Βικιπαίδεια
20/9/09
Οι δύο βάτραχοι
Επειδή το διάστημα αυτό «τρώω μεγάλες ήττες», όπως χαριτωμένα γράφει και μια φίλη γαυρίνα, ασχολούμαι με τη μελέτη του φυσικού περιβάλλοντος μπας και ξεχαστώ. Όχι δεν επισκέφθηκα κάποιο βουνό για προεκλογικούς λόγους, απλώς διαβάζω σχετικά, και ειδικότερα για την πανίδα μια και η χλωρίδα μάς τέλειωσε προσφάτως εδώ στην Αττική. Αφήστε που τα δέντρα έχουν απωλέσει προ πολλού το δικαίωμα ψήφου. Στο πλαίσιο αυτό ασχολήθηκα και με τον βάτραχο που αποτελεί ίσως το πιο γνωστό και διαδεδομένο αμφίβιο στην πλανήτη, με τον πολύ μεγάλο αριθμό των 2.000 ειδών. Οι βάτραχοι τρέφονται κυρίως με σκουλήκια και έντομα, ενώ οι ίδιοι αποτελούν μεζέ των φιδιών, διαφόρων μεγάλων πουλιών και φυσικά των ανθρώπων. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τους, που συνήθως μας κάνει να γελάμε, είναι τα μεγάλα πίσω πόδια τους που έχουν όλα τα άνουρα ζώα και στα οποία οφείλεται και ο διασκεδαστικός τρόπος που πηδούν.
Έμαθα επίσης ότι τα συνηθέστερα είδη βατράχου στη χώρα μας είναι ο πράσινος και ο κοινός που έχει σώμα από ανοιχτό μέχρι σκούρο καστανό και στην κοιλιά κίτρινο. Ωστόσο το ζωάκι αυτό μπορεί να αλλάζει χρώματα και να προσαρμόζεται στο περιβάλλον του, κατ΄ εξοχήν χαρακτηριστικό του χαμαιλέοντα. Αυτή η ικανότητά του μαζί με το γεγονός ότι μπορεί να ζει τόσο στο νερό όσο και στη στεριά αποτελούν τα μεγάλα πλεονεκτήματά του. Το τρίτο πλεονέκτημα μάλλον έχει στοιχίσει στο είδος. Πράγματι η ευκολία με την οποία οι «επιστήμονες» επιλέγουν τον βάτραχο για τα πειράματά τους οφείλεται στην ομοιότητα της ανατομικής κατασκευής και των λειτουργιών του με του ανθρώπου.
Δεν σας κρύβω ότι διαβάζοντας τη ζωολογία πέρασαν διάφορα από το μυαλό μου. Σίγουρα και ο προπονητής της ομάδας μας η οποία, τουλάχιστον επί του παρόντος, δεν τρώει αποκλειστικά ήττες. Γεύεται και καμιά ισοπαλία. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό που πέρασε από το μυαλό μου. Κινήθηκα περισσότερο προς την πολιτική όπου επικρατεί ο χαμαιλεοντισμός, το πήδημα, το κουάξ, η μανιακή, θα έλεγα, ενασχόληση με το πράσινο –πρασίνισαν και τα συκώτια μας πια- και άλλα ιδιαίτερα των βατράχων χαρακτηριστικά πλην του μεζέ και των πειραμάτων σε βάρος τους. Αφορμή για την επέκταση των σκέψεων στάθηκε ένα ιαπωνικό παραμύθι. Όχι δεν είναι από εκείνα με τους πρίγκιπες που περιμένουν το φιλί της μεταμόρφωσης. Είναι από τα άλλα, που όταν έχεις ψιλο-λαλήσει με όσα συμβαίνουν γύρω σου, οι συνειρμοί είναι περίεργοι. Κι επειδή εγώ είμαι σ΄ αυτήν την κατάσταση μην μου δίνετε σημασία. Απλώς απολαύστε ως διασκεδαστικό αυτό το παραμυθάκι. Κι αν σκεφτείτε και κάτι προσβλητικό για τους πολιτικούς μας, και περισσότερο για τα δυο μεγάλα κόμματα και τους υποβολείς τους, δεν βαριέστε… πρώτη φορά θα είναι;
Μια φορά κι έναν καιρό ζούσαν στην Ιαπωνία δύο βάτραχοι. Ο ένας είχε φτιάξει το σπίτι του σε ένα αυλάκι κοντά στην ακτή της Οσάκα, ενώ ο άλλος έμενε δίπλα σ΄ έναν χείμαρρο που διέσχιζε το Κιότο. Όπως ήταν φυσικό, λόγω της μεγάλης απόστασης μεταξύ των πόλεων, οι βάτραχοι δεν είχαν συναντηθεί ποτέ.
Όμως, μια μέρα συνέβη το εξής εκπληκτικό. Την ίδια στιγμή γεννήθηκε η επιθυμία και στους δύο να ταξιδέψουν έξω από την πόλη τους και να γνωρίσουν κι άλλα μέρη. Έτσι ο ένας αποφάσισε να ξεκινήσει από το Κιότο να γνωρίσει την Οσάκα και ο άλλος από την Οσάκα για να επισκεφθεί το Κιότο του Μεγάλου Μικάντο. Όπως κι έκαναν ένα όμορφο ανοιξιάτικο πρωινό, περπατώντας στο δρόμο που ένωνε τις δυο μεγάλες πόλεις, προς την αντίθετη ο κατεύθυνση ο καθένας. Το ταξίδι ήταν περισσότερο κουραστικό από όσο το περίμεναν ενώ στα μισά της απόστασης περίμενε τους βατράχους μια μεγάλη δοκιμασία: ένα θεόρατο βουνό το οποίο έπρεπε να ανέβουν και να κατέβουν για να βρεθούν στον προορισμό τους.
-
Μετά από πολύ καιρό και τρομερές ταλαιπωρίες κατόρθωσαν, επιτέλους, να φτάσουν στην κορφή μα ήταν τόση η έκπληξή τους όταν το πρώτο πράγμα που αντίκρισαν ήταν ένας άλλος βάτραχος! Στην αρχή κοιτάχτηκαν και δεν μίλησαν. Μετά όμως, που πέρασε η αμηχανία της πρώτης στιγμής, έπιασαν την κουβέντα, μίλησαν για τις πόλεις τους και εξήγησαν ο ένας στον άλλο την αιτία του ταξιδιού τους. Και οι δύο εντυπωσιάστηκαν από την κοινή απόφαση στον ίδιο χρόνο και χάρηκαν τόσο πολύ ώστε σκέφτηκαν ότι θα ήταν όμορφα να περάσουν λίγες μέρες σ΄ αυτόν τον όμορφο υγρό τόπο που η μοίρα τους όρισε να συναντηθούν.
«Τι κρίμα που δεν είμαστε πιο ψηλοί» είπε ο βάτραχος από την Οσάκα, «θα μπορούσαμε να δούμε και τις δύο πόλεις από την κορφή του βουνού και θα αποφασίζαμε αν άξιζε τον κόπο».
«Μα αυτό είναι πολύ εύκολο», απάντησε ο βάτραχος του Κιότο, «δεν έχουμε παρά να σηκωθούμε στα πίσω πόδια και να κρατηθεί ο ένας από την πλάτη του άλλου, ώστε να ατενίσουμε τις πόλεις από ψηλά».
-
Η ιδέα αυτή άρεσε πολύ στο βάτραχο της Οσάκα κι χωρίς να χάσει χρόνο αρπάχτηκε από την πλάτη του φίλου του με τα μπροστινά του πόδια ενώ και ο άλλος είχε τεντωθεί όσο μπορούσε περισσότερο στα πίσω πόδια. Κρατημένοι σφιχτά ώστε να μην κινδυνεύουν να πέσουν, ο βάτραχος από το Κιότο γύρισε τη μύτη του προς την Οσάκα και εκείνος της Οσάκα προς το Κιότο. Τα χαζοπλάσματα όμως ξέχασαν ότι σε αυτήν τη στάση έτσι όπως είναι τοποθετημένα τα μάτια τους, έβλεπαν αντίθετα από εκεί που ήθελαν, δηλαδή προς την ίδια κατεύθυνση από την οποία είχαν έρθει στο βουνό!
«Αγαπητέ μου!» φώναξε τότε ο βάτραχος από την Οσάκα, «το Κιότο είναι ακριβώς όπως η Οσάκα. Σίγουρα δεν άξιζε ένα τέτοιο πολυήμερο ταξίδι. Θα πάω πίσω στο σπίτι μου!»
«Αν είχα έστω και την παραμικρή υπόνοια ότι η Οσάκα είναι μόνο ένα αντίγραφο του Κιότο, δεν θα έμπαινα στον κόπο να ταξιδεύω τόσον καιρό», αναφώνησε ο βάτραχος από το Κιότο, και ταυτόχρονα χαλάρωσε με αποτέλεσμα να σωριαστούν και οι δύο στο χορτάρι. Μετά από το φιάσκο που έπαθαν, χαιρετήθηκαν ευγενικά και ξεκίνησαν για το δρόμο της επιστροφής, πιστεύοντας μέχρι το τέλος της ζωής τους ότι η διαφορά μεταξύ Κιότο και Οσάκα ήταν η ίδια με εκείνη που έχουν δυο μπιζέλια!
Πηγές σκέψεων και αναφορές
-The Two Frogs, Folktales from Japan, D.L. Ashliman, απόδοση α.μ.
-Η γαυρίνα που έφαγε ήττα, Ούτε ένα βήμα πίσω
-Frog, from Wikipedia
-Επίσκεψη αντιπροσωπείας του ΣΥΡΙΖΑ με επικεφαλής τον Πρόεδρο του ΣΥΝ, Αλέξη Τσίπρα, στο Ποικίλο Όρος
-Θέσεις του ΚΚΕ για το περιβάλλον
-Καμιά ανοχή στην ανομία στα καμένα της Αττικής, Συνάντηση του Προέδρου του Πα.Σο.Κ., Γ. Παπανδρέου, με φορείς για το περιβάλλον.
-Σχόλιο του Γραφείου Τύπου του ΚΚΕ για τις δηλώσεις του Γ. Παπανδρέου μετά τη συνάντηση με περιβαλλοντικούς φορείς
-Το πρόγραμμα της ΝΔ για το Περιβάλλον
-Το καταστατικό των Οικολόγων Πράσινων
Εικονογράφηση του παραμυθιού
.
1/2/09
Κιτρινισμοί
Τα πέναλτι είναι κατά κανόνα αόρατα ειδικά όταν το χορτάρι έχει …. κιτρινίσει. Αντίθετα σε αυτές τις περιπτώσεις όλες οι άλλες παραβάσεις είναι τόσο οφθαλμοφανείς ώστε οι κίτρινες να πέφτουν βροχή… ασορτί πράγματα! Το πέναλτι είναι ένα λάκτισμα στο ποδόσφαιρο. Η λέξη προέρχεται από το αγγλική penalty που σημαίνει "ποινή". Το πέναλτι κατακυρώνεται σε βάρος μιας ομάδας που διαπράττει οποιαδήποτε από τις παραβάσεις για τις οποίες κατακυρώνεται ένα άμεσο ελεύθερο λάκτισμα, ενώ η μπάλα βρίσκεται μέσα στη δική της περιοχή πέναλτι (μεγάλη περιοχή) και ενώ "παίζεται".
Αναλυτικότερα χορηγείται όταν οποιαδήποτε από τις πιο παρακάτω δέκα παραβάσεις γίνουν από παίκτη μέσα στη δική του επανορθωτική περιοχή, ανεξάρτητα από τη θέση της μπάλας (τη στιγμή που γίνεται η παράβαση), με την προϋπόθεση ότι η μπάλα είναι μέσα στο παιχνίδι, "παίζει".
1. Λακτίζει ή επιχειρεί (αποπειράται - προσπαθεί να λακτίσει αντίπαλο , χωρίς να τα καταφέρνει.
2. Κάνει τρικλοποδιά σε αντίπαλο (τον ανατρέπει βάζοντας το πόδι) ή επιχειρεί (αποπειράται -προσπαθεί) να τον ανατρέψει χωρίς να τα καταφέρνει.
3. Πηδάει κατά αντιπάλου
4. Μαρκάρει αντίπαλο
5. Χτυπάει αντίπαλο ή επιχειρεί (αποπειράται - προσπαθεί) να τον χτυπήσει, χωρίς να τα καταφέρνει.
6. Σπρώχνει αντίπαλο
7. Κάνει "τάκλιν" σε αντίπαλο (γλιστράει στο έδαφος με τεχνικό τρόπο ή παρεμβαίνει) για να γίνει κάτοχος της μπάλας, ερχόμενος σε επαφή με τον αντίπαλο πριν αγγίξει τη μπάλα (ή αντί για τη μπάλα)
8. Κρατάει αντίπαλο
9. Φτύνει αντίπαλο.
10. Πιάνει τη μπάλα με τα χέρια με πρόθεση (δηλαδή μεταφέρει, χτυπάει, ή προωθεί τη μπάλα με το χέρι του ή με το βραχίονά του), με εξαίρεση τον τερματοφύλακα όταν βρίσκεται μέσα στη δική του επανορθωτική περιοχή.
Αναλυτικότερα χορηγείται όταν οποιαδήποτε από τις πιο παρακάτω δέκα παραβάσεις γίνουν από παίκτη μέσα στη δική του επανορθωτική περιοχή, ανεξάρτητα από τη θέση της μπάλας (τη στιγμή που γίνεται η παράβαση), με την προϋπόθεση ότι η μπάλα είναι μέσα στο παιχνίδι, "παίζει".
1. Λακτίζει ή επιχειρεί (αποπειράται - προσπαθεί να λακτίσει αντίπαλο , χωρίς να τα καταφέρνει.
2. Κάνει τρικλοποδιά σε αντίπαλο (τον ανατρέπει βάζοντας το πόδι) ή επιχειρεί (αποπειράται -προσπαθεί) να τον ανατρέψει χωρίς να τα καταφέρνει.
3. Πηδάει κατά αντιπάλου
4. Μαρκάρει αντίπαλο
5. Χτυπάει αντίπαλο ή επιχειρεί (αποπειράται - προσπαθεί) να τον χτυπήσει, χωρίς να τα καταφέρνει.
6. Σπρώχνει αντίπαλο
7. Κάνει "τάκλιν" σε αντίπαλο (γλιστράει στο έδαφος με τεχνικό τρόπο ή παρεμβαίνει) για να γίνει κάτοχος της μπάλας, ερχόμενος σε επαφή με τον αντίπαλο πριν αγγίξει τη μπάλα (ή αντί για τη μπάλα)
8. Κρατάει αντίπαλο
9. Φτύνει αντίπαλο.
10. Πιάνει τη μπάλα με τα χέρια με πρόθεση (δηλαδή μεταφέρει, χτυπάει, ή προωθεί τη μπάλα με το χέρι του ή με το βραχίονά του), με εξαίρεση τον τερματοφύλακα όταν βρίσκεται μέσα στη δική του επανορθωτική περιοχή.
.
12/11/08
Η ΑΕΚ, ο λαός και .. οι άλλοι
1η δημοσίευση στο blog, που συμμετέχουμε, «Ούτε ένα βήμα πίσω» τη Δευτέρα, 10 Νοεμβρίου 2008
Ενώ η εκλογή Ομπάμα δεν ήταν ακόμη πραγματικότητα και η Προεδρολογία δέσποζε στα ΜΜΕ, παγκοσμίως, η ΑΕΚ ερχόταν αντιμέτωπη, για μια ακόμη φορά με τη δική της κενή θέση στο επίπεδο αυτό. Οι αντι-Νικολαΐδικοί πανηγύρισαν, οι Ντεμικοί και οι ΑΕΚτζήδες πάγωσαν, οι αντίπαλοι έτριβαν τα χέρια τους παρασκηνιακά.
Τις ίδιες μέρες η Πηνελόπη μας έγραφε ένα άρθρο με τίτλο «Η πολιτική δεν είναι ποδόσφαιρο» πραγματευόμενη όσα κοινά δεν πρέπει να έχει η πολιτική με το αγαπημένο άθλημα σε επίπεδο οπαδικής συμπεριφοράς. Εκεί λοιπόν εκφράστηκε από αρκετούς, μεταξύ των οποίων και η υπογράφουσα, η άποψη πως το ποδόσφαιρο έχει στοιχεία τέτοια –στρατηγική, κανόνες συμπεριφοράς κ.λπ.- που αν η πολιτική τα εφάρμοζε ίσως όλα να ήταν καλύτερα για την ελληνική πραγματικότητα.
Στην Κυριακάτικη Αυγή (9/11/2008-Άρθρα θέματα) και στη στήλη Αριστερό Εξτρέμ, ο Τζούλιος Συναδινός σε άρθρο του με τίτλο «Μια ήττα με παρακαταθήκη» προσεγγίζει το κενό Προέδρου στην ΑΕΚ με έναν περισσότερο πολιτικό τρόπο, διατυπώνοντας την άποψη ότι πραγματικά αποτελεί παρακαταθήκη η Προεδρία του Νικολαΐδη. Θεωρώντας ότι η παραίτηση του Ντέμη αποτελεί απώλεια για το ελληνικό ποδόσφαιρο, εφόσον δεν είναι μόνο προσωπική του αποτυχία αλλά συνολικά του πνεύματος που εξέπεμψε για το άθλημα, ολόκληρη η ομάδα Νικολαΐδη, επισημαίνει ότι η κατεστημένη αντίδραση, το σύστημα του ελληνικού ποδοσφαίρου, ενταφιάζει κάθε προσπάθεια αλλαγής, μιας αλλαγής που διαπιστώθηκε και σε διαχειριστικό επίπεδο μια και ο Ντέμης Νικολαΐδης ζήτησε τη στήριξη και τη συμμετοχή των φιλάθλων για την ανατροπή.
Χωρίς να τίθεται θέμα αμφισβήτησης της ορθότητας των προβλέψεων που είχε κάνει ο ίδιος δημοσιογράφος πριν από δύο χρόνια, ούτε και για το φίλαθλο πνεύμα –και φιλικό προς την ΑΕΚ- που διέπει συνολικά το εξαιρετικό άρθρο του, στάθηκα ιδιαίτερα σε δυο τρία σημεία που μου έφεραν στο νου το δημοσίευμα της Πηνελόπης. Αυτά τα σημεία για τα οποία πιστεύω ότι αποτελούν πραγματικά θέμα συζήτησης, όχι μόνο για την ΑΕΚ, αλλά και για την κάθε ομάδα που τρέχει με τα πόδια να προλάβει τις άλλες που βρίσκονται επάνω σε επιχειρηματικά άρματα.
Στάθηκα ιδιαίτερα σε ό,τι σχετίζεται με το «λαϊκό» προφίλ των ποδοσφαιρικών ομάδων χωρίς να προσπεράσω το παράδειγμα της Μπαρτσελόνα που δίνει ο Τζούλιο Συναδινός, αναφέροντας μεταξύ άλλων:
«Όμως και το δικό του αποτέλεσμα θα κριθεί από τη στάση του στα ίδια συγκρουσιακά επίδικα, ακριβώς στα ίδια κομβικά σημεία στα οποία απέτυχε ο Νικολαΐδης: λιγότερη έπαρση, ζωντανό όραμα για μια ουσιαστικά λαϊκή ομάδα, αξιοποίηση μεν επενδυτών αλλά προστατεύοντας τους φιλάθλους από τον ενταφιασμό τους σε ένα πελατολόγιο, ρύθμιση των σχέσεων με συμφέροντα και παγιωμένες αντιλήψεις οργανωμένων οπαδών.»
«Μετά τα πρώτα δυο - τρία χρόνια ευφορίας, το σύνθημα για "χιλιάδες μέλη» μετατράπηκε σε "είκοσι χιλιάδες κατόχους διαρκείας". Η λαϊκή συμμετοχή μετατράπηκε σε πρόταση για λέσχη εκλεκτών φιλάθλων έναντι 10 χιλιάδων ευρώ. Η οραματική σχέση φιλάθλου - ομάδας επανήλθε στην καθιερωμένη σχέση πελάτη - ομάδας. Τα τραγούδια μετατράπηκαν σε life-style εκδηλώσεις και το σκηνικό της εμπορευματοποίησης ξαναστήθηκε καλά».
«Θα μπορούσε να πει κανείς ότι ο Νικολαΐδης κατείχε μόνο το 9% του μετοχικού κεφαλαίου, δεν όριζε καταστάσεις, δεν τον άφησαν οι υπόλοιποι μεγαλομέτοχοι και άλλα πολλά. Μπορώ να το αμφισβητήσω ευθέως, αναφέροντας μάλιστα την αδιέξοδη στάση που κράτησε ο ίδιος προσωπικά, σε σχέση με τις υποχρεώσεις της ΠΑΕ απέναντι στο ερασιτεχνικό σωματείο της ΑΕΚ. Ο Νικολαΐδης είχε το λαϊκό έρεισμα, το οποίο απαξίωσε, μαζί με τις όποιες ελπίδες.»
Και εγώ αναρωτιέμαι τι άραγε μπορεί να σημαίνουν οι φράσεις «ουσιαστικά λαϊκή ομάδα», «λαϊκή συμμετοχή» ή «λαϊκό έρεισμα» ειδικά στο ποδόσφαιρο; Μήπως σημαίνουν ότι απαξιώθηκε το άθλημα στη συνείδηση του λαού και χρειάζεται «αναστήλωση»; Πρόκειται για λεκτικούς πλεονασμούς; Μήπως επισημαίνει το «λαϊκό» προφίλ του ποδοσφαίρου ή επιδιώκει να αναδείξει ότι διαχωρίστηκε η ομάδα σε δύο επιμέρους: όνομα, ιδέα και ό,τι περιλαμβάνει η ΑΕΚ - επιχείρηση;
Όποιοι κι αν είναι οι λόγοι που εστιάζει τόσο πολύ ο δημοσιογράφος στο επίθετο αυτό, τα επιχειρήματά του είναι ισχυρά άλλωστε, εγώ σκέφτομαι μήπως ήρθε η ώρα ΚΑΙ εμείς οι ΑΕΚτζήδες να προσγειωθούμε στην πραγματικότητα;
Να πάψουμε να βολτάρουμε στους αιθέρες πάνω από το ΟΑΚΑ (ναι Νίκο σου χρωστάω την ιστορία με την αερομαχία) και να εμπεδώσουμε ότι οι επιχειρήσεις λαϊκής βάσης προϋποθέτουν σχετική εμπειρία και συνειδητοποιημένο κόσμο;
Πότε ο ελληνικός λαός έδειξε τέτοιες, κατάλληλες, συμπεριφορές για να τις δείξει στην περίπτωση της ΑΕΚ; Μήπως στον εμφύλιο; Στη δικτατορία; Στο Πολυτεχνείο; Στη μεταπολίτευση; Για να μην σκεφτούμε και πότε ο Ελληνικός λαός επέλεξε έναν ηγέτη διαφορετικό; Και για να αυτοσαρκαστώ και λίγο, πότε η Αριστερά έφτιαξε επιχειρήσεις λαϊκής βάσης, που υποτίθεται ότι τις διεκδικεί, ή πότε ανέδειξε έναν ξεχωριστό ηγέτη; Σε ποιο ελληνικό κόμμα δεν κυριαρχούν νομενκλατούρες και ρουσφέτι;
Πότε, λοιπόν, σε αυτήν την πραγματικότητα, οι ΑΕΚτζήδες κοίταξαν την ΑΕΚ όπως της αξίζει και όχι ως μέσον κοινωνικής διαφοροποίησης; Το καβαλήσαμε το καλάμι της διαφορετικότητας, φίλοι μου και ξεπεράσαμε την ΑΕΚ. Την καταντήσαμε να έπεται ημών. Την καταντήσαμε να είναι η ομάδα των φίλων της και όχι εμείς οι φίλοι της.
Μήπως, επανέρχομαι, ήρθε η ώρα να καταλάβουμε ότι η ΑΕΚ οφείλει και πρέπει να είναι επιχείρηση τουλάχιστον για να σώσει το «λαϊκό brand name» και εμείς να στηρίξουμε και να υποστηρίξουμε μια επιχειρηματική δράση, εφόσον βέβαια αυτή είναι για την ομάδα μας και μόνο γι΄αυτήν;
Να μην σκεπτόμαστε κατά το δοκούν κι όταν χρωστάμε να μιλάμε με οικονομικούς όρους αλλά όταν υπάρχει λύση να το γυρνάμε στο συναίσθημα. Η περίπτωση του γηπέδου είναι τυπική αυτής τέτοιας συμπεριφοράς. Ένα νέο γήπεδο θα έφερνε τα χρήματα στην ομάδα που όλοι επιθυμούσαμε. Όταν έφτασε όμως η ώρα εμείς το θέλαμε εκεί ΑΚΡΙΒΩΣ που ήταν το γκρεμισμένο μας. Όταν η διαιτησία μας αδικούσε μιλάγαμε και πάλι με οικονομικούς όρους, όταν όμως μας πριμοδοτούσε βάζαμε την ΑΕΚ-ιδέα μπροστά. Όταν μοιράζονταν τα διαρκείας μιλάγαμε για «καπιταλισμό», όταν μπορούσαμε να αγοράζουμε παίκτες μιλάγαμε για «μαγκιά».
Μήπως πρέπει να πάρουμε χαμπάρι ότι στο Κοκκαλιστάν ή Βαρδινογιαννιστάν, μόνο με επιχειρηματικούς όρους μπορείς να κρατηθείς; Σε ένα πρωτάθλημα που η πίτα είναι μοιρασμένη κυρίως σε δύο, με την ΑΕΚ τρίτη να κατέχει επίσης ικανό κομμάτι, και τους άλλους να γλείφουν την άχνη, τι άλλο μπορεί να κάνει η ομάδα;
Τελικά μήπως πρέπει να κατανοήσουμε ότι η ΑΕΚ δεν είναι κόμμα και ως εκ τούτου δεν μπορεί να διοικηθεί από τις κερκίδες;
Ενώ η εκλογή Ομπάμα δεν ήταν ακόμη πραγματικότητα και η Προεδρολογία δέσποζε στα ΜΜΕ, παγκοσμίως, η ΑΕΚ ερχόταν αντιμέτωπη, για μια ακόμη φορά με τη δική της κενή θέση στο επίπεδο αυτό. Οι αντι-Νικολαΐδικοί πανηγύρισαν, οι Ντεμικοί και οι ΑΕΚτζήδες πάγωσαν, οι αντίπαλοι έτριβαν τα χέρια τους παρασκηνιακά.
Τις ίδιες μέρες η Πηνελόπη μας έγραφε ένα άρθρο με τίτλο «Η πολιτική δεν είναι ποδόσφαιρο» πραγματευόμενη όσα κοινά δεν πρέπει να έχει η πολιτική με το αγαπημένο άθλημα σε επίπεδο οπαδικής συμπεριφοράς. Εκεί λοιπόν εκφράστηκε από αρκετούς, μεταξύ των οποίων και η υπογράφουσα, η άποψη πως το ποδόσφαιρο έχει στοιχεία τέτοια –στρατηγική, κανόνες συμπεριφοράς κ.λπ.- που αν η πολιτική τα εφάρμοζε ίσως όλα να ήταν καλύτερα για την ελληνική πραγματικότητα.
Στην Κυριακάτικη Αυγή (9/11/2008-Άρθρα θέματα) και στη στήλη Αριστερό Εξτρέμ, ο Τζούλιος Συναδινός σε άρθρο του με τίτλο «Μια ήττα με παρακαταθήκη» προσεγγίζει το κενό Προέδρου στην ΑΕΚ με έναν περισσότερο πολιτικό τρόπο, διατυπώνοντας την άποψη ότι πραγματικά αποτελεί παρακαταθήκη η Προεδρία του Νικολαΐδη. Θεωρώντας ότι η παραίτηση του Ντέμη αποτελεί απώλεια για το ελληνικό ποδόσφαιρο, εφόσον δεν είναι μόνο προσωπική του αποτυχία αλλά συνολικά του πνεύματος που εξέπεμψε για το άθλημα, ολόκληρη η ομάδα Νικολαΐδη, επισημαίνει ότι η κατεστημένη αντίδραση, το σύστημα του ελληνικού ποδοσφαίρου, ενταφιάζει κάθε προσπάθεια αλλαγής, μιας αλλαγής που διαπιστώθηκε και σε διαχειριστικό επίπεδο μια και ο Ντέμης Νικολαΐδης ζήτησε τη στήριξη και τη συμμετοχή των φιλάθλων για την ανατροπή.
Χωρίς να τίθεται θέμα αμφισβήτησης της ορθότητας των προβλέψεων που είχε κάνει ο ίδιος δημοσιογράφος πριν από δύο χρόνια, ούτε και για το φίλαθλο πνεύμα –και φιλικό προς την ΑΕΚ- που διέπει συνολικά το εξαιρετικό άρθρο του, στάθηκα ιδιαίτερα σε δυο τρία σημεία που μου έφεραν στο νου το δημοσίευμα της Πηνελόπης. Αυτά τα σημεία για τα οποία πιστεύω ότι αποτελούν πραγματικά θέμα συζήτησης, όχι μόνο για την ΑΕΚ, αλλά και για την κάθε ομάδα που τρέχει με τα πόδια να προλάβει τις άλλες που βρίσκονται επάνω σε επιχειρηματικά άρματα.
Στάθηκα ιδιαίτερα σε ό,τι σχετίζεται με το «λαϊκό» προφίλ των ποδοσφαιρικών ομάδων χωρίς να προσπεράσω το παράδειγμα της Μπαρτσελόνα που δίνει ο Τζούλιο Συναδινός, αναφέροντας μεταξύ άλλων:
«Όμως και το δικό του αποτέλεσμα θα κριθεί από τη στάση του στα ίδια συγκρουσιακά επίδικα, ακριβώς στα ίδια κομβικά σημεία στα οποία απέτυχε ο Νικολαΐδης: λιγότερη έπαρση, ζωντανό όραμα για μια ουσιαστικά λαϊκή ομάδα, αξιοποίηση μεν επενδυτών αλλά προστατεύοντας τους φιλάθλους από τον ενταφιασμό τους σε ένα πελατολόγιο, ρύθμιση των σχέσεων με συμφέροντα και παγιωμένες αντιλήψεις οργανωμένων οπαδών.»
«Μετά τα πρώτα δυο - τρία χρόνια ευφορίας, το σύνθημα για "χιλιάδες μέλη» μετατράπηκε σε "είκοσι χιλιάδες κατόχους διαρκείας". Η λαϊκή συμμετοχή μετατράπηκε σε πρόταση για λέσχη εκλεκτών φιλάθλων έναντι 10 χιλιάδων ευρώ. Η οραματική σχέση φιλάθλου - ομάδας επανήλθε στην καθιερωμένη σχέση πελάτη - ομάδας. Τα τραγούδια μετατράπηκαν σε life-style εκδηλώσεις και το σκηνικό της εμπορευματοποίησης ξαναστήθηκε καλά».
«Θα μπορούσε να πει κανείς ότι ο Νικολαΐδης κατείχε μόνο το 9% του μετοχικού κεφαλαίου, δεν όριζε καταστάσεις, δεν τον άφησαν οι υπόλοιποι μεγαλομέτοχοι και άλλα πολλά. Μπορώ να το αμφισβητήσω ευθέως, αναφέροντας μάλιστα την αδιέξοδη στάση που κράτησε ο ίδιος προσωπικά, σε σχέση με τις υποχρεώσεις της ΠΑΕ απέναντι στο ερασιτεχνικό σωματείο της ΑΕΚ. Ο Νικολαΐδης είχε το λαϊκό έρεισμα, το οποίο απαξίωσε, μαζί με τις όποιες ελπίδες.»
Και εγώ αναρωτιέμαι τι άραγε μπορεί να σημαίνουν οι φράσεις «ουσιαστικά λαϊκή ομάδα», «λαϊκή συμμετοχή» ή «λαϊκό έρεισμα» ειδικά στο ποδόσφαιρο; Μήπως σημαίνουν ότι απαξιώθηκε το άθλημα στη συνείδηση του λαού και χρειάζεται «αναστήλωση»; Πρόκειται για λεκτικούς πλεονασμούς; Μήπως επισημαίνει το «λαϊκό» προφίλ του ποδοσφαίρου ή επιδιώκει να αναδείξει ότι διαχωρίστηκε η ομάδα σε δύο επιμέρους: όνομα, ιδέα και ό,τι περιλαμβάνει η ΑΕΚ - επιχείρηση;
Όποιοι κι αν είναι οι λόγοι που εστιάζει τόσο πολύ ο δημοσιογράφος στο επίθετο αυτό, τα επιχειρήματά του είναι ισχυρά άλλωστε, εγώ σκέφτομαι μήπως ήρθε η ώρα ΚΑΙ εμείς οι ΑΕΚτζήδες να προσγειωθούμε στην πραγματικότητα;
Να πάψουμε να βολτάρουμε στους αιθέρες πάνω από το ΟΑΚΑ (ναι Νίκο σου χρωστάω την ιστορία με την αερομαχία) και να εμπεδώσουμε ότι οι επιχειρήσεις λαϊκής βάσης προϋποθέτουν σχετική εμπειρία και συνειδητοποιημένο κόσμο;
Πότε ο ελληνικός λαός έδειξε τέτοιες, κατάλληλες, συμπεριφορές για να τις δείξει στην περίπτωση της ΑΕΚ; Μήπως στον εμφύλιο; Στη δικτατορία; Στο Πολυτεχνείο; Στη μεταπολίτευση; Για να μην σκεφτούμε και πότε ο Ελληνικός λαός επέλεξε έναν ηγέτη διαφορετικό; Και για να αυτοσαρκαστώ και λίγο, πότε η Αριστερά έφτιαξε επιχειρήσεις λαϊκής βάσης, που υποτίθεται ότι τις διεκδικεί, ή πότε ανέδειξε έναν ξεχωριστό ηγέτη; Σε ποιο ελληνικό κόμμα δεν κυριαρχούν νομενκλατούρες και ρουσφέτι;
Πότε, λοιπόν, σε αυτήν την πραγματικότητα, οι ΑΕΚτζήδες κοίταξαν την ΑΕΚ όπως της αξίζει και όχι ως μέσον κοινωνικής διαφοροποίησης; Το καβαλήσαμε το καλάμι της διαφορετικότητας, φίλοι μου και ξεπεράσαμε την ΑΕΚ. Την καταντήσαμε να έπεται ημών. Την καταντήσαμε να είναι η ομάδα των φίλων της και όχι εμείς οι φίλοι της.
Μήπως, επανέρχομαι, ήρθε η ώρα να καταλάβουμε ότι η ΑΕΚ οφείλει και πρέπει να είναι επιχείρηση τουλάχιστον για να σώσει το «λαϊκό brand name» και εμείς να στηρίξουμε και να υποστηρίξουμε μια επιχειρηματική δράση, εφόσον βέβαια αυτή είναι για την ομάδα μας και μόνο γι΄αυτήν;
Να μην σκεπτόμαστε κατά το δοκούν κι όταν χρωστάμε να μιλάμε με οικονομικούς όρους αλλά όταν υπάρχει λύση να το γυρνάμε στο συναίσθημα. Η περίπτωση του γηπέδου είναι τυπική αυτής τέτοιας συμπεριφοράς. Ένα νέο γήπεδο θα έφερνε τα χρήματα στην ομάδα που όλοι επιθυμούσαμε. Όταν έφτασε όμως η ώρα εμείς το θέλαμε εκεί ΑΚΡΙΒΩΣ που ήταν το γκρεμισμένο μας. Όταν η διαιτησία μας αδικούσε μιλάγαμε και πάλι με οικονομικούς όρους, όταν όμως μας πριμοδοτούσε βάζαμε την ΑΕΚ-ιδέα μπροστά. Όταν μοιράζονταν τα διαρκείας μιλάγαμε για «καπιταλισμό», όταν μπορούσαμε να αγοράζουμε παίκτες μιλάγαμε για «μαγκιά».
Μήπως πρέπει να πάρουμε χαμπάρι ότι στο Κοκκαλιστάν ή Βαρδινογιαννιστάν, μόνο με επιχειρηματικούς όρους μπορείς να κρατηθείς; Σε ένα πρωτάθλημα που η πίτα είναι μοιρασμένη κυρίως σε δύο, με την ΑΕΚ τρίτη να κατέχει επίσης ικανό κομμάτι, και τους άλλους να γλείφουν την άχνη, τι άλλο μπορεί να κάνει η ομάδα;
Τελικά μήπως πρέπει να κατανοήσουμε ότι η ΑΕΚ δεν είναι κόμμα και ως εκ τούτου δεν μπορεί να διοικηθεί από τις κερκίδες;
----------------
1/9/08
Ο χωριάτης και τα αγγούρια
Κ Α Λ Ο Μ Η Ν Α
Character, Joan Miro, 1934
Ένα παραμύθι του Λέοντα Τολστόι. Γενικά προς γνώση και συμμόρφωση εκείνων που τολμούν να σκεφτούν ότι είναι εύκολο πράγμα να κλέψεις αγγούρια. Ειδικά δε, στους φίλους μας του Παναθηναϊκού. Γεια σου ρε ΑΕΚάρα!
Μια φορά κι έναν καιρό ένας χωριάτης πήγε στους κήπους να κλέψει αγγούρια. Μπήκε μέσα κρυφά και σκέφτηκε: "Θα γεμίσω μια τσάντα με αγγούρια, θα τα πουλήσω, και με τα λεφτά που θα πάρω θα αγοράσω μια κότα. Η κότα θα κάνει αυγά, θα τα κλωσήσει και θα βγουν κοτοπουλάκια. Θα τα πουλήσω και θα αγοράσω μια γουρουνίτσα που θα μου γεννήσει γουρουνάκια. Θα πουλήσω τα γουρουνάκια και θα αγοράσω μια φοράδα. Η φοράδα θα γεννήσει πουλάρια. Θα αναθρέψω τα πουλάρια και θα τα πουλήσω. Θα αγοράσω ένα σπίτι και θα φτιάξω έναν κήπο. Στον κήπο μου θα σπείρω αγγούρια, και δεν θα αφήσω κανέναν να μου τα κλέβει αλλά θα βάλω να τα φυλάνε. Θα προσλάβω φύλακες και θα τους βάλω στο μποστάνι με τα αγγούρια, ενώ εγώ ο ίδιος θα πηγαίνω προς τα κει, απροειδοποίητα, φωνάζοντας με όλη μου τη δύναμη: "Ε εκεί, προσέξτε, κλέφτης!" Και αυτό το φώναξε όσο πιο δυνατά μπορούσε. Οι φύλακες τον άκουσαν, έτρεξαν προς τα κει και άρπαξαν τον χωριάτη.
Πηγή: Leo Tolstoy, Fables for Children; Stories for Children; Natural Science Stories, μετάφραση στην αγγλική: Leo Wiener (London: JM Dent and Company, 1904). Απόδοση στην ελληνική: ΑΜ (http://www.pitt.edu)
Αγγουρο- επιμύθια
-Μην σκέφτεστε μεγαλόφωνα. Ειδικά όταν έχετε να κάνετε με αγγούρια.
-Ποτέ μην σχεδιάζετε χωρίς το υποκείμενο της επιθυμίας σας. Και κυρίως όταν αυτό είναι αγγούρι.
-Τα αγγούρια δεν είναι επένδυση για όλους.
Πηγή: Leo Tolstoy, Fables for Children; Stories for Children; Natural Science Stories, μετάφραση στην αγγλική: Leo Wiener (London: JM Dent and Company, 1904). Απόδοση στην ελληνική: ΑΜ (http://www.pitt.edu)
Αγγουρο- επιμύθια
-Μην σκέφτεστε μεγαλόφωνα. Ειδικά όταν έχετε να κάνετε με αγγούρια.
-Ποτέ μην σχεδιάζετε χωρίς το υποκείμενο της επιθυμίας σας. Και κυρίως όταν αυτό είναι αγγούρι.
-Τα αγγούρια δεν είναι επένδυση για όλους.
-------------
25/8/08
Το καράβι βουλιάζει, οι ναύτες βουτάνε
ΕΚΤΑΚΤΟ ΘΕΜΑ
Αναδημοσίευση από
Αναδημοσίευση από
25/08/2008, 15:52
Photo: Acrtion Images
Να αποχωρήσει από την ΑΕΚ ζήτησε ο Ριβάλντο. Ο Βραζιλιάνος σούπερ-σταρ επικαλούμενος προσωπικούς λόγους κατέθεσε την Κυριακή στην ΠΑΕ αίτημα να αποδεσμευτεί από την ομάδα. Άγνωστη μέχρι στιγμής η αντίδραση των διοικούντων την ΠΑΕ, όπως και αν θα είναι στη διάθεση του Γιώργου Δώνη για τις αναμετρήσεις με την Ομόνοια για το Κύπελλο UEFA και τον Παναθηναϊκό για την πρεμιέρα του πρωταθλήματος.
Μπορεί ο 36χρονος άσος να τόνισε πως θέλει να αποχωρήσει για προσωπικούς λόγους, αλλά η πρόσφατη ανακοίνωση του Ντέμη Νικολαΐδη πως θα αποχωρήσει στο τέλος της περιόδου ίσως έπαιξε ρόλο στην απόφασή του. Η είδηση αυτή έπεσε σαν βόμβα στα θεμέλια της ΑΕΚ κι έρχεται λίγες ημέρες μετά από τη γνωστοποίηση της απόφασης του Ντέμη Νικολαΐδη να παραιτηθεί. Η χρονική στιγμή είναι η χειρότερη δυνατή, καθώς επίκεινται δύο καθοριστικές αναμετρήσεις, ενώ παράλληλα σε περίπτωση που τελικώς γίνει δεκτό το αίτημά του δεν υπάρχει ο απαραίτητος χρόνος για να αντικατασταθεί (η μεταγραφική περίοδος ολοκληρώνεται την Κυριακή). Συν τοις άλλοις, δημιουργείται τεράστιο αγωνιστικό πρόβλημα στην "Ένωση" για τον Γιώργο Δώνη, ο οποίος είχε "χτίσει" την ομάδα του πάνω στον Ριβάλντο και τώρα καλείται να αναπροσαρμόσει τα πλάνα του.
21/8/08
Για τον Ντέμη
ΕΚΤΑΚΤΟ ΘΕΜΑ
... που ελπίζουμε, έστω και την τελευταία στιγμή όλα αυτά που γράφονται να μην βγουν αληθινά. Για την ΑΕΚ, για εμάς, για το ελληνικό ποδόσφαιρο. Ντέμη,
Τα σπίτια που είχα μου τα πήραν. Έτυχε
να ΄ναι τα χρόνια δίσεχτα πολέμοι χαλασμοί ξενιτεμοί
κάποτε ο κυνηγός βρίσκει τα διαβατάρικα πουλιά
κάποτε δεν τα βρίσκει το κυνήγι
είταν καλό στα χρόνια μου, πήραν πολλούς τα σκάγια
οι άλλοι γυρίζουν ή τρελαίνουνται στα καταφύγια...
Από την Κίχλη του Γιώργου Σεφέρη
Φωτ.: από το SPORT24
Φωτ.: από το SPORT24
13/6/08
Τι σου είναι τα χρώματα...
Ο τερματοφύλακας της ΑΕΚ, Γιούργκεν Μάχο και ο μέσος του Παναθηναϊκού, Αντρέας Ίβανσιτς, στα ΚΟΚΚΙΝΑ ... της Αυστρίας!
Η φωτογραφία (λήψη με κινητό τηλέφωνο) είναι από την έναρξη του πρώτου αγώνα μεταξύ Αυστρίας και Κροατίας για το Β΄ όμιλο του euro 2008.
Η φωτογραφία (λήψη με κινητό τηλέφωνο) είναι από την έναρξη του πρώτου αγώνα μεταξύ Αυστρίας και Κροατίας για το Β΄ όμιλο του euro 2008.
20/4/08
ΕΥΝΟΙΑ
Αεκάκι, τις καλύτερες ευχές μας για το Πρωτάθλημα. Κι αν δεν έρθει .. έ και; δικό μας δεν είναι πάλι; Έτσι λέει και ο Κωνσταντίνος Καβάφης.
ΕΥΝΟΙΑ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΒΑΛΑ
Α δεν συγχίζομαι που έσπασε μια ρόδα
του αμαξιού, και που έχασα μια αστεία νίκη.
Με τα καλά κρασιά, και μες στα ωραία ρόδα
την νύχτα θα περάσω. Η Αντιόχεια με ανήκει.
Είμαι ο νέος ο πιο δοξαστός.
Του Βάλα είμ΄ εγώ η αδυναμία, ο λατρευτός.
Αύριο, να δεις, θα πουν πως ο αγών δεν έγινε σωστός.
(Μα αν ήμουν ακαλαίσθητος, κι αν μυστικά το είχα προστάξει-
θάβγαζαν πρώτο, οι κόλακες, και το κουτσό μου αμάξι).
.......................................................................................................
Χαρισμένο στον Μ. κι ας τα βλέπει όλα ...κόκκινα
13/4/08
Κάτσε κάτω απ΄ την κορφή!
Μπράβο ΑΕΚάκι! 4x4 το έκανες το Πρωτάθλημα. Τίποτε δεν τέλειωσε ακόμη!
Συγχαρητήρια και στους Ερυθρόλευκους.
Φωτ.: http://www.aekfc.gr/
6/4/08
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
