Γκρέμλιν

Ιερώνυμος Μπος, Αλληγορία της Λαιμαργίας και της Λαγνείας, 1490-1500
Ελαιογραφία. Πινακοθήκη Πανεπιστήμιου Γιέιλ, Νιου Χέιβεν, ΗΠΑ.

Λαός ολόκληρος σιχαμερών Στοιχειών είναι οι Γερμανοί Γκρέμλιν. Μοιάζουν με γάτες όρθιες, μόνο που τα μπροστινά τους πόδια είναι σκελετωμένα χέρια με νύχια γαμψά. Γενικά είναι καλυμμένοι με σκούρο καφέ τρίχωμα και γι’ αυτό δεν χρειάζονται ρούχα. Αγαπούν το σκοτάδι και τη δυσοσμία. Τα πρόσωπά τους δύσκολα θα μπορούσε να τα χαρακτηρίσει κανείς ανθρώπινα. Έχουν σατανικό βλέμμα, μυτερά αυτιά και μακριά μυτερά δόντια. Παρά το σχετικά μικρό μέγεθός τους -μέχρι ένα μέτρο το πολύ- διαθέτουν τρομερή δύναμη και ευελιξία. Ανάλογα ευέλικτοι είναι και στη δολιότητα. Επινοούν ασύλληπτους τρόπους για να βασανίσουν ή να θανατώσουν έναν άνθρωπο.

Από την εγκυκλοπαίδεια των τεράτων

Ανάρτηση-αφιέρωμα στη Γερμανία, χώρα του μήνα, Γερμανία

Τζορτζ Γκέρσουιν

Τζορτζ Γκέρσουιν: Ν. Υόρκη, 26/09/1898 -Χόλιγουντ, 11/07/1937
από τη ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

Η όπερα μου αρέσει πολύ. Εξίσου όμως μου αρέσει και η μεταφορά της "απ΄τα σαλόνια στα αλώνια". Μια μεταφορά που επεδίωξε και πέτυχε ο αξεπέραστος Τζιάκομο Πουτσίνι. Ωστόσο δεν είναι λίγοι οι κλασικοί μουσικοί που μπήκαν δυναμικά στις αυλές των σπιτιών, πλούτισαν με τις μελωδίες τους το θέατρο και τον κινηματογράφο, άφησαν την μουσική τους να κυλήσει γουλιά γουλιά στα μπαρ ακόμη και των πιο φτωχών συνοικιών στις κοσμοπόλεις του πλανήτη.

Ένας από αυτούς, κατά την ταπεινή γνώμη μου ως ακροάτρια, ήταν και ο Τζόρτζ Γκέρσουιν που πέθανε το 1937 σαν σήμερα, σε ηλικία μόλις 38 ετών, χωρίς να μας αφήσει το περιθώριο να απολαύσουμε περισσότερες μελωδίες του. Ο Γκέρσουιν, στην πολλή σύντομη ζωή του, υπήρξε μια πολύπλευρη μουσική προσωπικότητα που συνέβαλε και στη διαμόρφωση της τζαζ κάνοντας χρήση της κλασικής μουσικής παιδείας του. Πέρα απ΄ αυτό οι μελωδίες του "κατέβηκαν" και στα πιο χαμηλά λαϊκά στρώματα μέσα από τα μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ.

Στο διαδίκτυο υπάρχουν χιλιάδες links όπου μπορεί κανείς να διαβάσει για τον Τζώρτζ Γκέρσουιν αλλά και να απολαύσει τη μουσική του. Η δική μου επιλογή, όχι δεν είναι η "Μπλε Ραψωδία" ούτε "Ένας Αμερικάνος στο Παρίσι". Είναι το Summertime. Ένα τραγούδι από την πολυσυζητημένη τζαζ όπερα του Γκέρσουιν "Πόργκι και Μπες" (1935) που παρά τις κριτικές που δέχθηκε αποτελεί την πρώτη αμερικανική όπερα που παρουσιάστηκε στο θέατρο Σκάλα του Μιλάνου.

Στο βίντεο που ακολουθεί η Τζάνις Τζόπλιν ερμηνεύει το «Summertime and the living is easy…». Το επέλεξα επειδή ακριβώς τη θεωρώ μοναδική του πάθους ερμηνεύτρια, χωρίς ωστόσο να θέλω να υποτιμήσω τις εκτελέσεις άλλων σπουδαίων όπως της Μπίλι Χολιντέι ή της Έλα Φιτζέραλντ.

Το χαρίζω σ΄ εκείνους τους Άλλους ωραίους που μου κρατούν συντροφιά στη θερινή Αθήνα, και τους εύχομαι να το απολαύσουν πραγματικά όπου κι αν βρίσκονται.

Σεφαρ(α)δίτες

Οικογένεια Σεφαρδιτών στη Βοσνία τον 19ο αιώνα

(από τη ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ)

Στην ανάρτηση για τον Σερ Άρθουρ Κόναν Ντόιλ, λίγο πιο κάτω, ένας ιστολόγος αντί σχολίου για το θέμα απόθεσε και στους Γεφυρισμούς μια ηλεκτρονική διεύθυνση όπου μπορεί ο καθένας να ακούσει ένα από τα πιο αγαπημένα δημοτικά τραγούδια με τίτλο «Μια βοσκοπούλα αγάπησα».

Αμετανόητη Σμυρνιά, μπορώ να πω ότι ίσως να είναι και το μοναδικό δημοτικό τραγούδι που μου αρέσει. Και για να ακριβολογήσω είναι ένα από τα λίγα τραγούδια που ακούω μεταξύ εκείνων που κυριαρχεί το κλαρίνο αν εξαιρέσω τα Τσιγγάνικα. Δύσκολα μπορώ να ακούσω το συγκεκριμένο όργανο και το απορρίπτω όταν ο εκτελεστής είναι τυχαίος.

Με την ευκαιρία λοιπόν του τραγουδιού αυτού σκέφτηκα να αποτυπώσω λίγα στοιχεία για το background της δημιουργίας του. Λίγα περισσότερα από αυτά που περιλαμβάνονται στο ευχαριστήριο προς τον φίλο σχολιαστή. Άλλωστε η ερμηνεία του Κατέβα είναι έξοχη και η 2η καλύτερη ερμηνεία που έχω ακούσει μετά από κείνην ενός ηλικιωμένου πλανόδιου κάπου στην Αθήνα.

Οι στίχοι του τραγουδιού, όπως παρατίθενται στη συνέχεια, ανήκουν στον Γεώργιο Ζαλόκωστα και συνθέτουν το ποίημά του με τίτλο «Το φίλημα». Ο Ζαλόκωστας περιγράφει τον άτυχο έρωτα ενός 10χρονου αγοριού προς μια μεγαλύτερή του ως εξής:

Μια βοσκοπούλα αγάπησα, μια ζηλεμένη κόρη
μα την αγάπησα πολύ κι ήμουν αλάλητο πουλί
κι ήμουν αλάλητο πουλί, δέκα χρονών αγόρι.

Μια μέρα που καθόμαστε, στα χόρτα τ΄ ανθισμένα
Μαριώ μ΄ της λέω σ΄ αγαπώ, μα ντρέπομαι να σου το πω
μα ντρέπομαι να σου το πω, τρελαίνομαι για σένα.

Από τη μέση μ΄ άρπαξε, με φίλησε στο στόμα
και μου πε μ΄ αναστεναγμό, για της αγάπης τον καημό
για της αγάπης τον καημό, είσαι μικρός ακόμα.

Μεγάλωσα και τη ζητώ, μα ήταν αλλού η καρδιά της
μα εγώ ποτέ μου δεν ξεχνώ, το γλυκοφίλημά της
μα εγώ ποτέ μου δεν ξεχνώ το γλυκοφίλημά της.

Ο ρυθμός του τραγουδιού, όπως λένε οι μουσικοί, είναι 4σημος. Πρόκειται για μια σεφαρδίτικη εβραϊκή μελωδία. Αυτό ακριβώς το στοιχείο μου έδωσε την ιδέα να παρουσιάσω λίγα στοιχεία για τους Σεφαρδίτες –και συχνά αποκαλούμενους Σεφαραδίτες- Εβραίους, με την επισήμανση ότι όχι μόνο δεν διαπνέομαι από αντισημιτισμό αλλά συμφωνώ απόλυτα με την άποψη του Αντώνη Καρκαγιάννη ότι «ο αντισημητισμός αποτελεί μορφή νοητικής καθυστέρησης που με κατάλληλη χειραγώγηση καταλήγει σε μαζική ψύχωση».

Οι Σεφαρδίτες Ιουδαίοι κατάγονται από την Ιβηρική Χερσόνησο. Οι περισσότεροι εκδιώχθηκαν ομαδικά από την Ισπανία με εντολή της Ισαβέλας της Καστίλης και του Φερδινάρδου της Αραγονίας με διάταγμα της Αλάμπρα (2-8-1492 ) και από την Πορτογαλία με εντολή του Μανιουέλ το 1497. Οι λόγοι φυσικά που προβλήθηκαν αφορούσαν στην άρνηση των Ιουδαίων να ασπασθούν το Χριστιανισμό.

Εκείνη την περίοδο εγκαταστάθηκαν σχεδόν σε ολόκληρη την Ευρώπη και φυσικά έφθασαν και στη χώρα μας, εφόσον η Οθωμανική Αυτοκρατορία τους έκανε αποδεκτούς. Στον ελλαδικό χώρο ανέπτυξαν μια από τις μεγαλύτερες ισραηλιτικές κοινότητες με επίκεντρο τη Θεσσαλονίκη, ενισχύοντας την πόλη ώστε να αναχθεί σε οικονομικό και πολιτιστικό κέντρο. Οι Σαφαρδίτες εγκαταστάθηκαν και σε άλλα μέρη, κυρίως όμως στη Ρόδο και σε νησιά του Αιγαίου, όπως η Λέσβος, γεγονός που διαπιστώνεται από τα τοπωνύμια.

Η ισπανο-εβραϊκή γλώσσα αποτελεί μια ποικιλία της καστιλιάνικης και είναι γνωστή ως Λαντίνο. Οι Σεφαρδίτες ονομάστηκαν έτσι ακριβώς λόγω της προέλευσής τους. Στην ιουδαϊκή διάλεκτο η Ισπανία ονομάζεται Σεφαρδία και οι κάτοικοί της με ισραηλιτικές ρίζες, Σεφαρδίμ ή Σεφαρ(α)ντίμ. Αντίστοιχες ονομασίες έχουν οι Ισραηλίτες και σε άλλες περιοχές, όπως λ.χ. στη Ρωσία αποκαλούνται Εσκεναζίμ.

Η σεφαρδίτικη μουσική έχει τις καταβολές της επίσης στην Ιβηρική Χερσόνησο και ειδικότερα στη Ανδαλουσία της μεσαιωνικής περιόδου, οπότε στην περιοχή συμβίωναν Εβραίοι, Μουσουλμάνοι και Χριστιανοί. Στο πέρασμα των αιώνων δέχθηκε επιρροές από τη μουσική των λαών με τους οποίους αναγκάστηκαν οι Σεφαρδίτες να συνυπάρξουν, ωστόσο και η επιρροή η δική της είναι σημαντική.

Ολοκληρώνοντας τη σύντομη αναφορά στους Σεφαρδίτες, αξίζει να επανέλθουμε στο τραγούδι-αφορμή για την ανάρτηση. Όπως και άλλες μελωδίες πολλών και ωραίων τραγουδιών μας έτσι και η μελωδία του τραγουδιού «Μια βοσκοπούλα αγάπησα» είναι σεφαρδίτικη, το πιθανότερο ιταλικής προέλευσης. Άλλωστε σεφαρδίτικες είναι και οι μελωδίες πολλών ρεμπέτικων. Ίσως γι΄ αυτό να μου αρέσει τελικά και το συγκεκριμένο.

Φίλε, σ΄ ευχαριστούμε για την ιδέα και σου χαρίζουμε τούτη την ανάρτηση και τούτο το τραγούδι του μάγκα. Ποιος ξέρει μπορεί να έχει κι αυτό σερφαδίτικες επιρροές.

Προτεινόμενα link από όπου αντλήθηκαν και τα παραπάνω στοιχεία
ΣΕΦΑΡΔΙΤΕΣ
ΙΣΠΑΝΟΕΒΡΑΪΚΗ ΓΛΩΣΣΑ
FRANÇOISE ATLAN ΚΑΙ ΣΕΦΑΡΑΔΙΤΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ
ΧΡΟΝΙΚΑ

Ερκίνος

Ιερώνυμος Μπος, Ανάληψη ευλογημένων, 1500
Ελαιογραφία, Παλάτσο Ντουκάλε, Βενετία

Μέσα στα πυκνά και κατασκότεινα δάση της Γερμανίας ζει το θαυμάσιο πουλί, ο Ερκίνος. Και έχει όλα τα πούπουλά του ασημένια και λάμπει μέσα στο σκοτάδι και κάνει την ημέρα νύχτα και βλέπουν οι ταξιδιώτες και ξέρουν που πηγαίνουν.

Από την εγκυκλοπαίδεια των τεράτων

Ανάρτηση-αφιέρωμα στη Γερμανία ως χώρα του μήνα.

Σερ Άρθουρ Κόναν Ντόιλ

από τη ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

Πριν κυλήσει η μέρα αξίζει να θυμηθούμε ότι σαν σήμερα πριν από 78 χρόνια έφυγε από τη ζωή ο Σερ Άρθουρ Κόναν Ντόιλ, δημιουργός του αθάνατου ιδιωτικού αστυνομικού Σέρλοκ Χολμς και όχι μόνο.

Όπως ο Σέρλοκ Χολμς έτσι και ο πατέρας του ήταν άτομο πολλών αντιφάσεων. Επιστήμονας, μορφωμένος που πίστεψε στα πνεύματα και τις νεράιδες. Αγωνίστηκε για μια δικαιότερη νομοθεσία σχετικά με το διαζύγιο, φάνηκε αντιφεμινιστής έχοντας κλασικές απόψεις για την πατριαρχική οικογένεια -αν και ο ήρωάς του στο έργο του Σκάνδαλο στη Βοημία ηττήθηκε τελικά από τη γυναίκα- κι ενώ πολλές φορές διατύπωνε την άποψη ότι η γυναίκα στέκεται υψηλότερα από τον άνδρα. Ένας ανθρωπιστής που τάχθηκε στο πλευρό των καταπιεσμένων λαών, υπερασπίστηκε όμως μέχρι τέλους την αγγλική αποικιοκρατία. Ονειρεύτηκε να γίνει συγγραφέας ιστορικών μυθιστορημάτων όμως πέρασε στην ιστορία με τις περιπέτειες μυστηρίου. Γόνος μιας υπερπροστατευτικής μητέρας και ενός ονειροπόλου πατέρα ο Κόναν Ντόιλ ήταν ένα άτομο με καταπληκτική αυτοπεποίθηση, ένας ακάματος υπερασπιστής του δικαίου που διατήρησε την παιδαριώδη αθωότητά του μέχρι το τέλος της ζωής του.

Όπως και να έχει ο Sir Arthur Conan Doyle παραμένει ο άνθρωπος που εντόπισε τη λεπτή γραμμή που χωρίζει το κόκκινο από το μαύρο. Είναι ο δημιουργός του ιδιωτικού αστυνομικού που η φήμη του άπλωσε τα φτερά της έξω από τα όρια του Ηνωμένου Βασιλείου, προς όλες τις ηπείρους, και οι περιπέτειές του διαβάζονται με αμείωτο ενδιαφέρον, για ενάμιση σχεδόν αιώνα.

Αυτόν τον καιρό λοιπόν έγινε μια προσπάθεια να μορφοποιήσω το βιογραφικό υλικό του αγαπημένου μου Conan Doyle το οποίο συγκεντρώνω φράση φράση, τα τελευταία τρία χρόνια. Μην φαντασθείτε κάτι σπουδαίο. Απλά περιέχει συγκεντρωμένα πολλά και ενδιαφέροντα στοιχεία για τον συγγραφέα.

Μπορείτε να το κατεβάσετε εδώ: ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ Sir Arthur Conan Doyle

Βλαδίμηρος Μαγιακόφσκι

Σε όλους

Για το θάνατό μου μην κατηγορήσετε κανένα
και παρακαλώ να λείψουν τα κουτσομπολιά.
Το απεχθανόταν αυτό φοβερά ο μακαρίτης.
Μητέρα, αδελφές και σύντροφοι, συγχωρέστε με - αυτός δεν είναι τρόπος-
(δεν τον συμβουλεύω σε άλλους)
μα δεν έχω διέξοδο. Λίλια αγάπαμε.
Συντρόφισσα κυβέρνηση, η οικογένειά μου είναι
η Λίλια Μπρικ, η μητέρα, οι αδελφές και η Βερόνικα Βιτόλοτοβα Πολόνσκαγια.
Αν τους εξασφαλίσεις μια υποφερτή ζωή, ευχαριστώ.
Τ΄ αρχινισμένα ποιήματα δώστε τα στους Μπρικ.
Αυτοί θα τα ξεδιαλύνουν.
«Το επεισόδιο θεωρείται λήξαν» καθώς λεν
και εμείς ας πούμε
τη βάρκα του έρωτα
τη συνέτριψε η ζωή.
Είμαστε πάτσι τώρα οι δυο μας
και δεν έχει νόημα να καταγραφούνε κάθε αμοιβαίος πόνος, συμφορά και προσβολή.
Να ΄στε καλά.
Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι

Υστερόγραφο 12.IV.30
Σύντροφοι της ΡΑΠΠ. Μη με θεωρήσετε λιγόψυχο.
Σοβαρά, τίποτα δεν μπορεί να γίνει.
Γεια σας.
Πέστε του Γιερμίλοφ, λυπάμαι που έβγαλα το σύνθημα,
έπρεπε να συνεχίσω τον καυγά ως το τέλος.
Β.Μ.

Στο τραπέζι μου είναι 2.000 ρούβλια - δώστε τα στην Εφορία.
Τα υπόλοιπα πάρτε τα απ’ τις Κρατικές Εκδόσεις.
Β.Μ.

Αυτή είναι η τελευταία επιστολή του Βλαδίμηρου Μαγιακόφσκι, του καλύτερου και πιο ταλαντούχου ποιητή της σοβιετικής εποχής, σύμφωνα με τον Ιωσήφ Στάλιν. Ο Β. Μαγιακόφκσι αυτοκτόνησε στη Μόσχα στις 14 Απριλίου του 1930 σε ηλικία μόλις 37 ετών έχοντας γεννηθεί σαν σήμερα, 7 Ιουλίου 1893.
Μετά την ηρωική έξοδό του, εκατομμύρια αράδες γράφτηκαν σχετικά. Οι «ψαγμένοι» ελέγχουν ακόμη και με μανία, κάθε πτυχή του πολιτικού Μαγιακόφσκι, οι «άνετοι» το ρίχνουν στον έρωτα και οι αδιάφοροι τον θεωρούν τρελό. Κι εμείς οι εγωιστές λέμε απλώς δυο πράγματα:
(α) Σημασία έχει ότι ο Μαγιακόφσκι στη σύντομη ζωή του πρόλαβε να μας αφήσει ένα πλούσιο και διαφορετικό ποιητικό έργο, γκρεμοτσακίζοντας τα καλογεράκια της ορθής τέχνης.
(β) Ούτε να πεθάνει ήσυχος δεν μπορεί κανείς. Μα κι εκεί, στον τάφο, θα ΄ρθει ο κάθε πικραμένος να φτύσει τη μαλακία του.

ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ, ΟΡΓΑΝΩΤΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ!

Σήμερα είναι Πρωτομαγιά. Οι Εργάτες όλου του κόσμου θα διαδηλώσουν κατά εκατομμύρια με τραγούδια και γιορτές.
Πέντε χρόνια θριάμβου!
Πέντε χρόνια Συνθήματα όλο και πιο ζωντανά!
Πέντε χρόνια Κατακτήσεων.
Και -
Πέντε χρόνια μονότονων εορτασμών.
Πέντε χρόνια καλλιτεχνικού μαρασμού!
Εσείς που τάχα λέγεστε παραγωγοί!
Πόσον καιρό ακόμα θα ροκανίζετε σαν τα ποντίκια αυτή την θεατρική απάτη;
Αρχίστε να αντλείτε από την πραγματική ζωή!
Αρχίστε να οργανώνετε επαναστατικούς θριάμβους.
Εσείς που τάχα λέγεστε ποιητές!
Πότε θα πετάξετε επιτέλους τις μεταξωτές σας λύρες;
Θα καταλάβετε άραγε ποτέ πως το να γράφετε για καταιγίδες μόνο απ’ όσα διαβάσατε στις εφημερίδες είναι σαν να μην γράφετε καθόλου για καταιγίδες;
Δώστε μας μια νέα «Μαρσαιγιέζα», αφήστε την Διεθνή να βροντήσει το εμβατήριο των επαναστατικών κατακτήσεων.
Εσείς που τάχα λέγεστε καλλιτέχνες!
Πάψτε πια τα μπογιατίσματα σε σκωροφαγωμένους καμβάδες.
Πάψτε να διακοσμείτε την εύκολη ζωή της μπουρζουαζίας.
Βαλθείτε με ορμή να στολίζετε τις πόλεις, ώσπου να μάθετε και να μπορέσετε να συμμετάσχετε στο μεγάλο έργο του κόσμου.
Δώστε νέα χρώματα και σχήματα στον κόσμο.
Όλες αυτές οι «ομαδούλες» δεν έχουν ούτε την δύναμη ούτε την διάθεση να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα.
Αυτοί είναι το «παπαδαριό της τέχνης» και φυλάνε την καλλιτεχνική γνώση μόνο για τους εαυτούς τους.
Ανάμεσα στον λαό κι αυτούς ορθώνεται ένας τοίχος.
Στη μέρα αυτή την σίγουρη, στην Πρωτομαγιά, στο Ενιαίο Μέτωπο των Προλεταρίων σας καλούμε, Οργανωτές του Κόσμου!
Γκρεμίστε τα σύνορα της «Δικής μας Ομορφιάς». Γκρεμίστε τα σύνορα των καλλιτεχνικών «σχολών»!
Βάλτε κι εσείς την δύναμή σας στην ενωμένη ενέργεια της συλλογικότητας.
Ξέρουμε πως η αισθητική του παρελθόντος που έχει την ετικέτα «Ορθή», και ξαναζωντανεύει τον καλογερισμό, και περιμένει την έμπνευση απ’ τους Αγίους, δεν πρόκειται ν’ ανταποκριθεί στο κάλεσμά μας! Καλούμε τους Αριστερούς, τους Επαναστάτες Φουτουριστές, που έβγαλαν στους δρόμους την τέχνη τους, τους παραγωγούς που έχουν με την έμπνευση καλούς λογαριασμούς. Αυτούς που εμπνεύονται από τις γεννήτριες των εργοστασίων!
Ο Κονστρουκτιβισμός αντικατέστησε τον μυστικισμό.
Το μυστήριο της δημιουργίας αντικαταστάθηκε από την διαμόρφωση του κόσμου.
«Αριστεροί» όλου του κόσμου. Δεν ξέρουμε τα ονόματά σας και τα ονόματα των σχολών σας. Για ένα όμως είμαστε σίγουροι: όπου ξεκινάει μια επανάσταση, εκεί φυτρώνετε κι ανθίζετε.
Σας καλούμε να ιδρύσετε ένα και μόνο Μέτωπο Αριστερής Τέχνης, την Κόκκινη Διεθνή των Καλλιτεχνών.
Σύντροφοι! Απαλλάξτε την Αριστερή Τέχνη από την Ορθή Τέχνη. Όπου κι αν βρίσκεστε! Προετοιμάστε με την Αριστερή Τέχνη την μεγάλη Ευρωπαϊκή Επανάσταση και δυναμώστε την ΕΣΣΔ.
Επικοινωνήστε με τους συντρόφους σας στην Μόσχα (Επιθεώρηση «ΛΕΦ». Λεωφόρος Νικίτσκυ 8, Μόσχα).
Εκτός απροόπτου θα συγκεντρωθούμε την ημέρα της Πρωτομαγιάς.
Μόνο σε συνεργασία με την Εργατική Επανάσταση μπορούμε να δούμε την ανατολή της Τέχνης του Μέλλοντος.
Εμείς, που δουλεύουμε πέντε χρόνια τώρα στην Χώρα της Επανάστασης, ξέρουμε:
Πως η Οκτωβριανή Επανάσταση μας έδωσε καινούργιες ιδέες που χρειάζονται καινούργιες μορφές.
Μόνον η Οκτωβριανή Επανάσταση, που μας απελευθέρωσε από την σκλαβιά των μπουρζουάδων, έδωσε πραγματική ελευθερία στην Τέχνη.
Γκρεμίστε τα δεσμά των Σκηνών και των Στούντιο!
Γκρεμοτσακίστε τα Καλογεράκια της Ορθής Τέχνης!
Ζήτω το Ενιαίο Αριστερό Μέτωπο!
Ζήτω η Τέχνη της Προλεταριακής Επανάστασης!

[Δημοσιεύθηκε το 1923 στο 2ο τεύχος της επιθεώρησης Леф]
Μετάφραση Γιώργος Μπλάνας

Δείτε

ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΣ ΜΑΓΙΑΚΟΦΣΚΙ
ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΗΝ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΑΓΙΑΚΟΦΣΚΙ

Της Ιουστίνης

Η ανάρτηση αυτή είναι για την αγαπημένη Ιουστίνη, που αν και τόσες χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά δουλεύει σαν γιατρικό για μένα.

Ιουστίνη μου, διάλεξα το αγαπημένο σου τραγούδι –που πολύ και πολλούς πληγώνει μα την αλήθεια- αλλά και το συγκεκριμένο βίντεο για να χορτάσεις θάλασσα κι Ελλάδα. Πού είπαμε; Στο Κάθισμα έτσι; Σε ευχαριστώ!

Χάρτινο το φεγγαράκι

Θα φέρει η θάλασσα πουλιά
κι άστρα χρυσά τ' αγέρι
να σου χαϊδεύουν τα μαλλιά
να σου φιλούν το χέρι.

Χάρτινο το φεγγαράκι
ψεύτικη η ακρογιαλιά
αν με πίστευες λιγάκι
θα 'ταν όλα αληθινά.

Δίχως τη δική σου αγάπη
γρήγορα περνάει ο καιρός
δίχως τη δική σου αγάπη
είναι ο κόσμος πιο μικρός.

Χάρτινο το φεγγαράκι
ψεύτικη η ακρογιαλιά
αν με πίστευες λιγάκι
θα 'ταν όλα αληθινά.

Στίχοι του Νίκου Γκάτσου για την παράσταση «Λεωφορείον ο Πόθος» του Τενεσί Ουίλιαμς, που παρουσίασε το θέατρο Τέχνης το 1948.

Σαρλ Μπωντλέρ

Το ποίημα της εβδομάδας έφθασε με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο από το e-Poema, το ηλεκτρονικό περιοδικό για την ποίηση, αυτή τη φορά καθισμένο πάνω σε μεγάλα λευκά φτερά. Τι καλύτερο από ένα θαλασσοπούλι του Baudelaire για να ησυχάσουμε τις καλοκαιρινές μας ανησυχίες στην πόλη και να χλευάσουμε ό,τι προσπαθεί να μας πείσει ότι δεν είναι καλοκαίρι;

Νικηφόρος Λύτρας «Βάρκα με πανί (Πάνορμος Τήνου)», 1923-1926, λάδι σε μουσαμά.

Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλέξανδρου Σούτζου.

CHARLES BAUDELAIRE

Το Άλμπατρος

Καμιά φορά, το πλήρωμα -για να ξεσκάσει- πιάνει τα Άλμπατρος, τεράστια πουλιά θαλασσινά, που ακολουθούν ανύποπτοι σύντροφοι το καράβι, πάνω στα ερέβη τ’ αλμυρά σαν φάσμα να γλιστρά.


Δεν προλαβαίνουν να βρεθούν απάνω στα σανίδια οι βασιλιάδες τ’ ουρανού και δείχνονται βαριά, συνεσταλμένα πλάσματα, που αφήνουν τα φτερά τους -τ’ άσπρα μεγάλα τους φτερά- να σέρνονται στο πλάι τους σαν άχρηστα κουπιά.


Τι ανίσχυρος -ο φτερωτός κατακτητής- που δείχνει· τι άσχημος -ο όμορφος- τι αστείος, τι κωμικός! Άλλος χώνει στο ράμφος του μιαν αναμμένη πίπα κι άλλος... αυτόν που πέταγε μιμείται, στο κατάστρωμα σέρνοντας σαν κουτσός!


Μοιάζει, λοιπόν, ο ποιητής με τον ιππότη των νεφών, που κυνηγάει τις θύελλες και ξεγελάει τους κυνηγούς· εξόριστος στον κόσμο αυτό των πιο χυδαίων χλευασμών, μπερδεύεται όταν περπατά στ’ άσπρα μεγάλα του φτερά.

Ποίημα σε μετάφραση του Γιώργου Μπλάνα, ανέκδοτο.

Έλες

Σήμερα είναι μια μέρα σημαντική. Ένας στόχος ζωής που κινδύνεψε να χαθεί, για διάφορους λόγους, τελικά επιτεύχθηκε ξεπερνώντας μάλιστα και τις καλύτερες προσδοκίες μου. Γι΄ αυτό παρεμβαίνω στην ανάρτηση αυτή, την οποία μαζί με τις επόμενες εικαστικές-μυθολογικές, χαρίζω σε εκείνον που με εμψύχωσε να προχωρήσω παρ΄ όλες τις αντιξοότητες, με όλη μου την αγάπη και την εκτίμηση. [Α]


Κάτω από τις ρίζες των πολύ μεγάλων δέντρων, στην Γερμανία, ζούνε οι Έλες, οι αγριογυναίκες που πλανεύουν τους κυνηγούς και γεννάνε άλλες Έλες, το ίδιο άγριες. Ολόγυμνες τριγυρίζουν κι έχουν τα κορμιά τους το χρώμα τον φύλλων: χάλκινο το φθινόπωρο, καταπράσινο την άνοιξη, κίτρινο το καλοκαίρι, μαύρο κι άραχλο τον χειμώνα. Πάντως είναι πολύ κοντές. Δεν ξεπερνάνε το ένα μέτρο. Αλλά οι Γερμανοί κυνηγοί τις λαχταράνε.

Από την εγκυκλοπαίδεια των τεράτων

Πίνακας: Παράδεισος, Ιερώνυμος Μπος (1485-1490), Ελαιογραφία, Μονή Σεν Λορέντζο, Ελ Εσκοριάλ, Ισπανία.

Ανάρτηση στο πλαίσιο του αφιερώματος στη Γερμανία ως χώρα του μήνα.

Τζιμ Μόρισον

8 Δεκεμβρίου 1943 - 3 Ιουλίου 1971

Περπατάς καμαρωτά μες στο γλυκό καλοκαίρι
Παρακολουθούμε το έτοιμο τουφέκι σου να σαπίζει
Την αγριάδα σου
Την κενότητά σου που ξεχειλίζει
Δάση χλωμά στο χείλος του φωτός σβήνουν
Πιο πολλά απ΄ τα θαύματά σου
Πιο πολλά απ΄ τα μαγικά σου χέρια.

Τζιμ Μόρισον (24 Ιούλη, 1968)
Τα νέα πλάσματα, μτφ Β. Τομανάς, Κατσανός, Θεσσαλονίκη